بیرخ تو زلف دین به شانه نیارزد
بیلب تو مرغ جان به دانه نیارزد
کشتن ما را مجوی هیچ بهانه
زآن که به اندیشه بهانه نیارزد
بارگهی را که نقد همت او شد
عرش به قفل در خزانه نیارزد
مملکی را که شاه خوی خوش اوست
مشک مگر در رکاب خانه نیارزد
مطرب تو زهره باد گر چه به بزمت
زهره به ابریشم چغانه نیارزد
گر تو نباشی سوار معرکه صنع
ابلق گیتی به تازیانه نیارزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل بیارزش بودن همهچیز را در برابر معشوق و ممدوح بیان میکند و همهٔ ابیات بر ردیف «نیارزد» بنا شده است. در آغاز، دین و جان بیچهره و لب یار بیارزش شمرده میشوند و عاشق خود را حتی شایستهٔ بهانهای برای کشته شدن نمیداند. سپس سخن به ستایش میرسد و عرش و مشک و زهره و جهان در برابر درگاه و خوی و بزم و حضور ممدوح ناچیز شمرده میشوند.
هوش مصنوعی: بدون چهرهٔ تو آراستن و شانه کردن زلفِ دین ارزشی ندارد، و بدون لب تو پرندهٔ جان به دانهای هم نمیارزد. یعنی دین و جان بی تو بیارزشاند.
هوش مصنوعی: برای کشتن ما دنبال هیچ بهانهای نگرد، زیرا ما آنقدر ارزش نداریم که برای کشتنمان حتی به فکر بهانهتراشی بیفتی.
هوش مصنوعی: در برابر درگاهی که همت ممدوح سرمایهٔ آن است، عرش به اندازهٔ قفلِ درِ خزانهٔ او هم ارزش ندارد.
هوش مصنوعی: در سرزمینی که خوی خوش شاه، عطر و رونق آن است، مشک حتی به اندازهٔ رکابخانه ارزشی ندارد؛ یعنی بوی خوش اخلاق او از مشک برتر است.
هوش مصنوعی: آرزو میکنم زهره خنیاگر مجلس تو باشد، هرچند در بزم تو زهره به اندازهٔ سیم ابریشمینِ چغانه هم نمیارزد.
هوش مصنوعی: اگر تو سوار میدان آفرینش نباشی، اسب دورنگ جهان (شب و روز) به یک تازیانه هم نمیارزد. یعنی ارزش جهان به وجود توست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.