عالم عشق چه دانند هوسبازی چند
راز عالم نسپارند به غمازی چند
نفی پاکان مکن ار خویش به جایی نرسی
زانکه بوده است یقین رازی و همرازی چند
ای که با زاغ و زغن رفته تو را عمر به باد
کی شوی با خبر از دولت شهبازی چند
صید دل شیوهٔ مرغان گرفتار بود
ورنه هستند به هر باغ خوش‌آوازی چند
شعرسازی دگر و نغمه‌سرایی دگر است
که نه هر مرغ شود باز، به پروازی چند
عمر بگذشت و دگرگون نشد این رسم قدیم
که نیازی است مرا چند و تو را نازی چند
چیست فردوس، می و باغی و مهتاب شبی
گل نازی دو سه و سازی و دمسازی چند
ناله‌ٔ گرم اگر نیست فراوان نه عجب
در جهان نیست خراسانی و شیرازی چند