یکچند بکام دلم ایام زمان داد
تا عاقبتم قبله اقبال نشان داد
المنه لله که مرا درگه پیری
لطف ازلی بار دگر بخت جوان داد
اینست جوانبختی من کین فلک پیر
توفیق زمین بوس سرافراز جهان داد
سلطان فلک مرتبه یحیی که نشانی
از رفعت حالش بحقیقت نتوان داد
برتر ز فلک وهم بسی سال سفر کرد
آخر خبر از پایه قدرش نتوان داد
طبعش بکرم ابر بهار است ولیکن
زر وقت سخا بر صفت باد خزان داد
عدلش به دل کینه ور گرگ ستمگر
در پرورش بره نر مهر شبان داد
سیمرغ فلک را ملک از سکه عدلش
در گوشه وطن بر صفت زاغ کمان داد
بدخواه وی از آتش غم تشنه جگر بود
آبش فلک از چشمه شمشیر و سنان داد
ای سرور عالم ز معالی و جلالت
آن رتبه که جستی ز خدا بیش از آن داد
رازی که پس پرده زنگاری چرخ است
آئینه رأیت خبر از جمله عیان داد
دایم ز خطای فلک ایمن بود آنکس
کورا زحوادث کرمت خط امان داد
با تربیت عدل تو نشگفت که گویند
مهتاب بکتان و قصب تاب و توان داد
شمشیر تو برندگی تیغ اجل کرد
گوئی که طبیعت گهرش از دبران داد
برنده چنین تیغ تو زانست که چرخش
از سنگ سیاه دل اعدات فسان داد
در معرکه از غرش کوست بدل خصم
چون رایت خفاق تو هیبت خفقان داد
خصم تو در آتشکده یعنی جگر خویش
سیاف صفت تیغ ترا آب روان داد
ای سایه حق یکدمه انعام تو نبود
هر نقد که خورشید همه عمر بکان داد
هر کس که ترا دست ببوسید چو خاتم
بر تخت زرش بخت نگین وار مکان داد
امروز در آفاق بسی خلق که خود را
شهرت بثنا گوئی تو شاهنشان داد
اما تو بانصاف نگه کن که از آنها
جز ابن یمین کیست که او داد بیان داد
توهم بدهش داد که فهرست سعادات
اینست که گویند فلان داد فلان داد
از داد تو جان تازه شدست اهل جهانرا
زان دم که بتو خالق جان ملک جهان داد
تا هست جهان جان تو بادا و بود ز آنک
از بهر به افتاد جهان حق بتو جان داد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ابن یمین در این قصیده از اینکه در پیری بخت به او روی آورده و توفیق بوسیدن درگاه امیر یحیی را یافته، شکر میکند. سپس بلندی مقام، بخشش، عدل، شمشیر و هیبت جنگی ممدوح را با تصویرهایی چون گرگ مهربان با بره و تیغی که بر دل سنگ دشمنان تیز شده، میستاید. در پایان خود را تنها مدیحهسرای راستین در میان مداحان بسیار میخواند، با بازی با واژهٔ «داد» صله میطلبد و برای ممدوح عمر جاوید آرزو میکند.
هوش مصنوعی: روزگار مدتی به دلخواه من رفتار کرد تا سرانجام قبلهٔ بخت و اقبال (درگاه ممدوح) را به من نشان داد.
هوش مصنوعی: خدا را سپاس که در هنگام پیری، لطف ازلی دوباره بختی جوان به من بخشید.
هوش مصنوعی: جوانبختی من این است که این آسمان پیر به من توفیق داد تا زمینِ درگاه سرافراز جهان را ببوسم.
هوش مصنوعی: آن سلطان آسمانمرتبه، یحیی، که بهراستی نمیتوان نشانی از بلندی مقام او داد.
هوش مصنوعی: خیال سالها فراتر از آسمان سفر کرد، اما سرانجام نتوانست از پایهٔ قدر او خبر دهد.
هوش مصنوعی: طبع او در بخشش مانند ابر بهار است، اما هنگام سخاوت زر را همچون باد خزان که برگ زرد میریزد، پراکنده کرد.
هوش مصنوعی: عدل او در دل گرگ کینهتوز و ستمگر، مهر چوپان را برای پرورش برهٔ نر نهاد.
هوش مصنوعی: پادشاه به سبب رواج عدلش، به سیمرغ آسمان مانند زاغ (کلاغ) در گوشهای امان و جای داد؛ یعنی همه، حتی پرندگان بزرگ و کوچک، در امانند.
هوش مصنوعی: دشمن او از آتش غم تشنهجگر بود و آسمان آبش را از چشمهٔ شمشیر و نیزه داد؛ یعنی با شمشیر کشته شد.
هوش مصنوعی: ای سرور جهان، خداوند از بزرگی و شکوه، بیش از آن مرتبهای که خواستی به تو داد.
هوش مصنوعی: رازی که پشت پردهٔ سبزرنگ آسمان پنهان است، آینهٔ اندیشهٔ تو همه را آشکارا خبر داد.
هوش مصنوعی: کسی که بخشش تو به او اماننامه از حوادث داده باشد، همیشه از خطای روزگار در امان است.
هوش مصنوعی: با پرورش عدل تو شگفت نیست اگر بگویند مهتاب به کتان و پارچهٔ نازک نیرو و دوام داده است، در حالی که مشهور است مهتاب کتان را میپوساند.
هوش مصنوعی: شمشیر تو کارِ برندگی شمشیر مرگ را کرد؛ گویی طبیعت گوهرش را از ستارهٔ دبران گرفته است.
هوش مصنوعی: تیغ تو از آن رو چنین برنده است که آسمان آن را بر سنگ سیاهِ دل دشمنانت تیز کرده است.
هوش مصنوعی: در میدان نبرد، غرش طبل تو در دل دشمن چنان هیبتی انداخت که مانند پرچم لرزان تو دلش به لرزه افتاد.
هوش مصنوعی: دشمن تو در آتشکدهٔ جگر سوختهٔ خود، مانند جلاد به تیغ تو آب روان (خون) داد.
هوش مصنوعی: ای سایهٔ خدا، همهٔ زری که خورشید در تمام عمر به معدنها بخشیده، به اندازهٔ یک لحظه بخشش تو نیست.
هوش مصنوعی: هرکس مانند انگشتر دست تو را بوسید، بخت او را چون نگین بر تخت زرین جای داد.
هوش مصنوعی: امروز در جهان مردم بسیاری خود را به مدحگویی تو مشهور کردهاند، ای شاهنشاه.
هوش مصنوعی: اما تو منصفانه نگاه کن که از میان آنان، جز ابن یمین چه کسی حق سخن را ادا کرده است.
هوش مصنوعی: تو نیز حق او را بده، زیرا فهرست خوشبختیها این است که بگویند فلانی بخشید و فلانی بخشید؛ یعنی نام نیک بخشندگی بزرگترین سعادت است.
هوش مصنوعی: از هنگامی که آفریدگار جان، پادشاهی جهان را به تو داد، از عدل تو جان مردم جهان تازه شده است.
هوش مصنوعی: تا جهان هست جان تو برقرار باد، زیرا خداوند برای بهتر شدن کار جهان به تو جان داده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد
کام دل تنگ من از آن تنگدهان داد
گفتم که مرا از دهنت هیچ ندادند
خندید که از هیچ که را بهره توان داد
خرم دل مستی که گه بادهپرستی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.