ز حال من خبرت نیست کز فراق تو چونم
همی ز بسکه کنم گریه غرق لجه خونم
که تا به زلف چو زنجیر توکنند به قیدم
همیشه با دل پرخون به درس ومشق جنونم
علاج درد دل از غم سکون وصبر شد اما
کنم چه چاره که از دست رفته صبر وسکونم
ز قید مهر توهرگز برون نمی رودم دل
ز قیدعالم امکان اگر کنند برونم
مرا زعشق تواقبال شدبلند ولیکن
بسی ز درد فراقت شکسته بال وزبونم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از رنج دوری یار مینالد: از بسیاری گریه در خون غرق است و آگاهانه دیوانگی میورزد تا در زنجیر زلف او گرفتار شود. میگوید درمان غم صبر است، اما صبرش از دست رفته، و دلش حتی پس از مرگ از مهر یار جدا نمیشود. در پایان با بازی با تخلص خود میگوید عشق اقبالش را بلند کرد، ولی فراق بال او را شکسته است.
هوش مصنوعی: تو از حال من خبر نداری که در دوری تو چه حالی دارم؛ از بس گریه میکنم، در دریایی از خون غرق شدهام.
هوش مصنوعی: برای آنکه مرا در بند زلف زنجیرمانند تو گرفتار کنند، همیشه با دلی پرخون به درس و تمرین دیوانگی مشغولم. زنجیر را برای دیوانگان میگذاشتند و عاشق دیوانگی میکند تا به زنجیر زلف یار بسته شود.
هوش مصنوعی: درمان درد دل از غم، آرامش و صبر است، اما چه کنم که صبر و آرامشم را از دست دادهام.
هوش مصنوعی: اگر مرا از بند این جهان هم بیرون ببرند و بمیرم، دلم هرگز از بند مهر تو بیرون نمیآید.
هوش مصنوعی: از عشق تو بخت و اقبالم بلند شد، اما از درد دوریات بسیار شکستهبال و درماندهام. شاعر در «اقبال بلند» به تخلص خود، «بلند اقبال»، اشاره کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.