تا به زلف تو دلم ملحق شد
این پریشانی از او مشتق شد
تومگر روی به مه بنمودی
که مه از نورجمالت شق شد
بت ما رفت به بتخانه مگر
که چنین بتکده بی رونق شد
دود آه دل ما شد به فلک
که چنین روی فلک ازرق شد
آنکه با عشق تواش نیست سری
درهمان روز ازل احمق شد
درمیان حق وباطل چه کند
آنکه جاهل به حد مرفق شد
ما نگیریم قرار اندر نار
زآنکه ما را دل وجان زیبق شد
کسی از عشق بلند اقبال است
که شب وروز دلش با حق شد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عشق و تاثیرات آن بر دل و جان سخن میگوید. او از پریشانیای که عشق ایجاد کرده، مینالد و به زیبایی معشوق اشاره میکند که چطور همه چیز را تحت تاثیر قرار داده است. در ادامه، به نوعی تفرقه میان حق و باطل میپردازد و بر بیخود بودن کسانی که از عشق بیخبرند، تأکید میکند. شاعر در پایان اعلام میکند که فقط کسی میتواند به حقیقت برسد که در عشق با حق پیوند خورده باشد.
هوش مصنوعی: وقتی دل من به زلف تو وصل شد، این آشفتگی و بیقراری من از همانجا شروع شد.
هوش مصنوعی: اگر تو رویت را به سوی ماه میگرفتی، ماه از درخشش زیباییات روشنتر میشد.
هوش مصنوعی: محبوب ما به معبد خدایان رفت، وگرنه این مکان بتکده اینگونه بیحال نمیماند.
هوش مصنوعی: دود آه دل ما به آسمان بلند شد و به همین خاطر رنگ آسمان آبی و تیره شده است.
هوش مصنوعی: آن کسی که با عشق تو ارتباطی ندارد، در همان روز نخستین، دچار نادانی شد.
هوش مصنوعی: کسی که نادان است و به درجهای از راحتی و رفا رسیده، در میان حقیقت و دروغ چه کار باید بکند؟
هوش مصنوعی: ما به خاطر اینکه دل و جان ما زیبا شده، در آتش آرام نمیگیریم.
هوش مصنوعی: کسی که در عشق به خداوند به درجهای رسیده که دلش در تمام زمانها با او در ارتباط است، از خوش شانسی و خوشبختی برخوردار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.