کجا طلعت مه چو روی توباشد
کجا نکهت گل چوبوی توباشد
نه کان بدخشان چو لعل تو دارد
نه خورشیدرخشان چوروی توباشد
چو دیدم که زلف تو شد همچو چوگان
همی خواهدم دل که گوی تو باشد
زند فاخته برسر سروکو کو
هم او در پی و جستجوی توباشد
به یک جرعه از پا در انداخت ما را
چه صهباست کاندر سبوی تو باشد
به شیرین کلامی شدم شهره از آن
که حرفم همه گفتگوی تو باشد
بلند این چنین گشته اقبالم از آن
که روی دل من به سوی تو باشد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به وصف محبوب خود میپردازد و از زیباییهای او به شگفتی درمیآید. او میپرسد که کجا میتوان جاذبهای را چون چهرهاش یافت و گلهایی را مانند بوی او تجربه کرد. با اشاره به زلف محبوب، او آرزومند است که دلش در گوی محبت او بیفتد و زندگیاش وابسته به او باشد. شاعر همچنین طعم خوش عشق و گفتوگوهای شیرین با محبوبش را میستاید و ابراز میکند که خوشبختی و اقبال او ناشی از محبت و توجه به آن محبوب است.
هوش مصنوعی: کجا میتوان کسی را یافت که زیبایی چهرهاش همچون تو باشد و کجا بویی از گل باشد که به خوشبوئی تو نزدیک باشد؟
هوش مصنوعی: نه جواهر بدخشان به زیبایی توست و نه هیچ خورشیدی به درخشش چهره تو میرسد.
هوش مصنوعی: وقتی دیدم که موهای تو مانند چوبهای بازی چوگان شده، میخواهم دلم را به تو بسپارم تا مثل گوی این بازی باشد.
هوش مصنوعی: زند فاخته بر بالای درخت سرو، به این معناست که فاخته در جستجوی توست و در پی تو حرکت میکند.
هوش مصنوعی: با یک نوشیدنی کوچک ما را از پا درآورد، چه نوشیدنی خوشمزهای که در ظرف تو موجود است.
هوش مصنوعی: به خاطر خوشزبانیام معروف شدم، زیرا هر چیزی که میگویم تنها نشانهای از گفتوگوهای تو است.
هوش مصنوعی: از زمانی که دل من به سمت تو گرایش پیدا کرده، بخت و اقبال من به طرز عجیبی بالا رفته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.