کافرمگر مخمل و سنجاب میباید مرا
سایهٔ بیدیکفیل خواب میباید مرا
معبد تسلیم و شغل سرکشی بیرونقیست
شمع خاموشی درین محراب میباید مرا
تشنهکام عافیت چون شمعتاکی سوختن
ازگداز درد، مشتی آب میباید مرا
غافل از جمعیتکنج قناعت نیستم
کشتی درویشم این پایاب میباید مرا
آرزوهای هوس نذر حریفان طلب
انفعال مطلب نایاب میباید مرا
در کشاکشهای نیرنگ خیال افتادهام
دل جنون میخواهد و آداب میباید مرا
شرم اگرباشد بنای وهم هستی هیچ نیست
بیتکلف یک عرق سیلاب میباید مرا
دامن برچیدهای چون صبح کارم میکند
اینقدر از عالم اسباب میباید مرا
مشرب داغ وفا منتکش تسکین مباد
آب میگردم اگر مهتاب میباید مرا
تا درین محفل نوای حیرتی انشاکنم
چوننگه یکتار و صدمضراب میباید مرا
بینیازم از رم و آرام این آشوبگاه
چشم میپوشم همهگر خواب میباید مرا
گریه همبیدل لب خشکم چومژگانترنکرد
وحشتی زین وادی بیآب میباید مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از بینیازی و قناعت خود سخن میگوید و آسایش را در چیزهای اندک میبیند: سایهٔ بید، مشتی آب و دامنی برچیده. او میان جنون دل و آداب ظاهر گرفتار است و شرم را برای ویران کردن بنای خیالی هستی کافی میداند. در پایان، بیدل از اینکه حتی گریه هم لب خشکش را تر نکرد مینالد و آرزوی گریختن از این وادی بیآب را دارد.
هوش مصنوعی: اگر بستر نرم از مخمل و پوست سنجاب بخواهم کافرم؛ برای خوابیدن، سایهٔ درخت بیدی بس است و ضامن آسودگی من است.
هوش مصنوعی: در پرستشگاه تسلیم و رضا، سرکشی و خودنمایی رونقی ندارد؛ پس در این محراب، به جای شمع روشن و سرکش، شمع خاموشی و سکوت لازم دارم.
هوش مصنوعی: تا کی مانند شمع، تشنهٔ آسایش بسوزم؟ از گداختنِ درد، مشتی آب (اشک یا آرامشی اندک) برای فرونشاندن این تشنگی میخواهم.
هوش مصنوعی: از آسودگی و جمعیت خاطری که در گوشهٔ قناعت هست غافل نیستم؛ کشتی من کشتی درویشی است و آب کمعمق و ساحل امن قناعت برایش کافی است، نه دریای ژرف.
هوش مصنوعی: آرزوهای هوسآلود را پیشکش کسانی میکنم که اهل طلب دنیایند؛ سهم من شرمساری از خواستنِ مقصودی است که یافتنی نیست.
هوش مصنوعی: در کشمکش فریبهای خیال گرفتار شدهام؛ دلم دیوانگی و بیقیدی میخواهد، اما ناچارم ادب و آداب را رعایت کنم.
هوش مصنوعی: اگر شرم و حیا باشد، بنای هستیِ خیالی چیزی نیست؛ بیزحمت، یک قطره عرق شرم برای من سیلابی است که این بنا را ویران کند.
هوش مصنوعی: مانند صبح که دامن از شب برمیچیند، دامنی برچیده و وارسته کار مرا میسازد؛ از جهان اسباب و وسایل همین اندازه بس است.
هوش مصنوعی: مبادا آیینِ داغ وفاداری منت تسکین و مرهم بکشد؛ اگر به نور مهتاب (مرهم و آرامش) نیاز پیدا کنم، از شرم آب میشوم.
هوش مصنوعی: برای آنکه در این مجلس نغمهٔ حیرت بسرایم، باید مانند نگاه یک تار داشته باشم و صد زخمه بر آن بخورد؛ یعنی نگاهی یکسره و پر از ضربههای حیرت.
هوش مصنوعی: از گریز و قرار این جهان پرآشوب بینیازم؛ اگر هم آسایش و خواب بخواهم، کافی است چشم از همهچیز ببندم.
هوش مصنوعی: ای بیدل، گریه هم لب خشکم را مانند مژگان تر نکرد؛ پس باید از این بیابان بیآب رمید و گریخت.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.