شمس یکدست که از دست من و زخم بدم

هر شبی تا به سحر روی به خون می‌شوید

رقعه را دیدم و دانست و یقین گشت مرا

که رخ از اشک به خون مژه چون می‌شوید

گر نجس بود سخن‌هاش در آن رقعه رواست

که بدان دست نوشته‌ست که کون می‌شوید