با که گشایم نفس کاهل صفایی نماند؟
در همه روی زمین بسته گشایی نماند
بر چمن روزگار پی چه نهم کاندرو
نوش نهالی نرست مهر گیایی نماند
قافله خرمی زان سوی عالم گذشت
وز پی واماندگان بانگ درایی نماند
دل طلب یار کرد باز بترکش گرفت
دید که در هیچ کس هیچ وفایی نماند
بر سر کوی جهان انس مگیر ای مجیر!
کز همه دل خستگان جنس تو جایی نماند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان ناامیدی و بیوفایی در روابط انسانی و دنیا میپردازد. او از این که نمیتواند با کسی احساس شادمانی کند، ابراز تأسف میکند و به عدم وفاداری مردم اشاره میکند. همچنین به این نکته میپردازد که خوشیها و زیباییهای زندگی زودگذرند و به عمر کوتاه انسانها اشاره میکند. در پایان، شاعر به خود و دیگران هشدار میدهد که به دنبال دوست و همراهی در این جهان نباشند، زیرا ارتباطات واقعی و وفاداری در آن وجود ندارد.
هوش مصنوعی: با کی صحبت کنم وقتی که هیچ نشانهای از خوشحالی و طراوت وجود ندارد؟ در تمام جهان، هیچ دروازهای برای شادابی و گشایش باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: در باغ زندگی نیاز به چه اقداماتی دارم؟ وقتی هیچ نشانهای از عشق یا سبزی در کار نیست.
هوش مصنوعی: کاروان خوشی از آن سمت دنیا عبور کرد و صدای شادی برای کسانی که از قافله جا ماندهاند، باقی نماند.
هوش مصنوعی: دل دوباره خواهان یار شد، اما وقتی به جستجوی او رفت، متوجه شد که هیچ کس در این دنیا وفای واقعی ندارد.
هوش مصنوعی: در محل تجمع و دوستی ها، ای مجیر! دوری کن، زیرا دیگر برای دلهای خسته و درمانده، جایی برای تو باقی نمانده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.