به ماه سفندار یک سال شید
بتابید بر یاسمین سپید
نشسته هنوز از ستم دست، دی
ز ابرو برافشاند خورشیدخوی
گره شد گلوگاه باد شمال
هوای دژم را نکو گشت حال
بهصد رنگ، سیمرغ زربن کلاه
بزد تیر در چشم اسفند ماه
گدازید برف و بتابید شید
بجوشید سبزه، بجنبید بید
دو ده روز از آن پیش کاید بهار
فریبنده خورشید شد گرم کار
به دستان خورشید و زرق سپهر
بهاری پدیدار شد خوبچهر
بزد برگک تر سر از شاخ خشک
پر از مشک شد زلفک بیدمشگ
دو سه روز شب گشت و شب روز شد
گل پیشرس گلشنافروز شد
نگار بهار و عروس چمن
گل یاسمین زیور انجمن
به یک ماه از آن پیش کایّام اوست
برآمد ز مغز و برون شد ز پوست
بخندید بر چهر خورشید، روز
به شب خفت پیش مه دلفروز
ندانست کایدون نه هنگام اوست
که برجای می زهر در کام اوست
به ناگه طبیعت برآمد ز خواب
فروخفت خورشید و برشد سحاب
بغرید باد از برکوهسار
بیفتاد ناژو و خم شد چنار
زمانه خنک طبعی آغاز کرد
طبیعت به سردی سخن ساز کرد
بیفتاد برف و بیفسرد جوی
سیه زاغ در باغ شد بذلهگوی
سراسر بیفسرد و پژمرد باغ
همان پیشرس گوهر شبچراغ
شکرخند نازش به کنج لبان
بیفسرد و دشنامش اندر زبان
چنین است پاداش زود آمدن
به امّید باطل فرود آمدن
من آن پیشرس غنچهٔ تازهام
که هرجا رسیده است آوازهام
من آن نوگل برگ جان خوردهام
به غفلت فریب جهان خوردهام
سبک راه صد ساله پیمودهام
به بیگاه رخساره بنمودهام
به خون گرمی روزبشکفتهام
ز دمسردیشببهخون خفتهام
ز بیآبی عرف پژمردهام
ز سرمای عادات افسردهام
نبوده در ایام یک روز شاد
نخندیده در باغ یک بامداد
مرا دیر شد روز و بگذشت کار
تو روز جوانی غنیمت شمار
بهار جوانیت سرسبز باد
دلت خرم و خاطرت نغز باد
همی باش خندان درین بوستان
ز تو شاد و خرم دل دوستان
که من زین جهان چشم برداشتم
لبان بستم و مژه برکاشتم
بهار مرا کرد گیتی خزان
بهار منا نوبت تو است هان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر داستان گل یاسمنی را میگوید که در اسفند، فریب گرمای زودهنگام خورشید را خورد و یک ماه پیش از موعد شکفت، اما سرما و برف ناگهانی آن را پژمرد. سپس خود را همان گل زودرس میداند که از زمانهاش جلوتر بود و در سرمای عرف و عادتهای جامعه افسرده شد. در پایان، با ناامیدی از جهان، مخاطب جوانی را پند میدهد که جوانی را غنیمت بشمارد، زیرا اکنون نوبت اوست.
هوش مصنوعی: یک سال در ماه اسفند، خورشید بر گل یاسمن سپید تابید.
هوش مصنوعی: هنوز زمستان (دی) دست از ستم و سرما نشسته بود که خورشید گرم شد و گویی از پیشانی خود عرق افشاند.
هوش مصنوعی: باد سرد شمال از وزیدن بازماند و حال هوای گرفته و تیره بهتر شد.
هوش مصنوعی: خورشید، که چون سیمرغی با تاج زرین و صدرنگ است، با پرتو خود تیری در چشم ماه اسفند زد و سرمای آن را شکست.
هوش مصنوعی: برف آب شد و خورشید درخشید، سبزه از زمین جوشید و درخت بید به جنبش درآمد.
هوش مصنوعی: بیست روز پیش از رسیدن بهار، خورشید فریبکار گرم تابیدن شد.
هوش مصنوعی: با نیرنگ خورشید و فریب آسمان، بهاری زیبارو اما نابهنگام پدید آمد.
هوش مصنوعی: برگهای تازه از شاخههای خشک سر برآوردند و شکوفههای بیدمشک پر از بوی مشک شد.
هوش مصنوعی: دو سه روزی شبها هم مانند روز گرم و روشن شد و گل زودرس باغ را روشن و آراسته کرد.
هوش مصنوعی: این گل یاسمن، نگار بهار و عروس چمن و زینت جمع گلها بود.
هوش مصنوعی: یک ماه پیش از فرارسیدن هنگامش، از غنچه بیرون آمد و شکفت.
هوش مصنوعی: روزها به روی خورشید لبخند میزد و شبها در برابر ماه دلنواز میآرمید.
هوش مصنوعی: نمیدانست که اکنون وقت شکفتن او نیست و به جای شراب شادی، زهر در کامش ریخته خواهد شد.
هوش مصنوعی: ناگهان طبیعت از خواب بیدار شد؛ خورشید پنهان شد و ابر برآمد.
هوش مصنوعی: باد از سوی کوهسار غرید، درخت کاج افتاد و چنار خم شد.
هوش مصنوعی: روزگار شوخی سرد و ناخوشایند آغاز کرد و طبیعت با زبان سرما سخن گفت.
هوش مصنوعی: برف بارید و جویها یخ زدند و زاغ سیاه در باغ به ریشخند و یاوهگویی پرداخت.
هوش مصنوعی: سراسر باغ یخ زد و پژمرد و آن گل زودرس گوهرمانند هم پژمرده شد.
هوش مصنوعی: لبخند شیرین و پرنازش بر گوشهٔ لب یخ زد و به جای آن، ناسزا و شکوه بر زبانش ماند.
هوش مصنوعی: سزای زود آمدن و به امید بیهوده فرود آمدن همین است.
هوش مصنوعی: شاعر میگوید من همان غنچهٔ تازه و زودرسم که آوازهام همهجا رسیده است.
هوش مصنوعی: من همان گل نوشکفتهام که برگ جانم آسیب دیده و از سر غفلت فریب جهان را خوردهام.
هوش مصنوعی: راه صدساله را شتابان پیمودهام و پیش از وقت چهره نشان دادهام؛ یعنی از زمانهٔ خود جلوتر بودهام.
هوش مصنوعی: با گرمی روز شکفتم و از سردی شب به خون غلتیدم.
هوش مصنوعی: از بیآبی رسم و عرف جامعه پژمرده شدهام و از سرمای عادتهای کهنه افسرده گشتهام.
هوش مصنوعی: در همهٔ روزگار یک روز شاد نبودهام و یک صبح هم در باغ نخندیدهام.
هوش مصنوعی: روز من به پایان رسیده و کارم گذشته است؛ تو روزهای جوانی را غنیمت بدان.
هوش مصنوعی: دعا میکند که بهار جوانیات سرسبز و دلت شاد و اندیشهات نیکو باشد.
هوش مصنوعی: همواره در این بوستان خندان باش و دل دوستان از تو شاد و خرم باشد.
هوش مصنوعی: زیرا من از این جهان چشم پوشیدهام، لب بستهام و پلک فرو نهادهام.
هوش مصنوعی: روزگار بهار مرا به خزان بدل کرد؛ ای بهار من، اکنون نوبت توست. «بهار» هم به معنی فصل است و هم تخلص شاعر.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.