چون مُساعِد شُد زَمان و چون مُوافِق گَشْت یار

موسِمِ دِی را توان کردن به نُزْهَت چون بَهار

تا بُوَد دَر پیشِ دیدِه، آفْتابِ سیمبَر

کِی هَراسَد خاطِر کَس از سَحابِ سیم‌بار؟

یار را حاضِر کنی، در دی، بَهارَت حاضِر است

کِی بُوَد هرگز بهاری، خوش‌تر از دیدارِ یار؟

با گُلِسْتانِ شِکُفْتِه بَر سَرِ سَروِ بُلَنْد

عِشْق‌بازی کُن! مَکُن یاد اَز گُلی کآیَد زِ خار!

مَر رَیاحینِ بهاری را عِوَض دَر پیش خواه!

سیب و نارِنْج و تُرَنْج و نَرْگِس و آبی و نار

از خُمی رَنْگین و روشَن، آبِ آتَش‌رَنْگ گیر!

وَز رُخی دِلجوی و دِلبَر، آتَشی خواه آبدار!

ساخْت بایَد از شَبَه دَر صَحْنِ مَجْلِس، کانِ لَعْل

چون که اَفْسُرْدِه شَوَد آبِ رَوان در جویبار

تودِهٔ اَخْگَر بر آتَشدانِ سیمین دَر میان

همچو تودهٔ ناردانه یا شعاعِ بی‌قرار

کَبْک و دُرّاج و تَذَرْو و تِیْهو اندر بابزَن

لَمْعِهٔ آتَش فِشانْدِه، بُرْدِه بَر گَردونْ بُخار

دِلبَرانِ ماهرُخ، گیسوکَشان اَنْدَر زِمین

ساقیانِ شَهْدلَب با طُرِّهٔ عَنْبَرنِثار

اَز شُعاعِ مِی شُدِه رُخْسارِشان، هم‌رَنْگِ مِی

وز مِیِ رُخْسار ماندِه چَشْمِ ایشان دَر خُمار

حِجْلِه، آهوچَشْم و چون آهویِ مُشْکین، نافِه‌بوی

مُشْک‌بو باشد بَلی، آهویِ مُشْکینِ تَتار

مُطْرِبانِ مَسْتِ مِی، سَر دادِه آهَنْگِ بُلَنْد

بویِ گُل اَنْدَر عِذار و چَنْگِ عِشْرَت دَر کِنار

چَشْمِ ایشان، پُردَلال و طَبْعِ ایشان، پُرنِشاط

رَنْگِ مِی اَنْدَر رُخان و بویِ گُل اَنْدَر عِذار

خویشتَن رَنْجِه نَمایَنْدِه که نتوانَد کَشید

آن سُرین‌هایِ گِران را آن میان‌هایِ نَزار

مُطْرِب و ساقی هَمی مَسْت و خوش اَنْدَر هَم شُدِه

دَر بِبَسْتِه، کَرْدِه بیرون هَرکِه بودِه هوشْیار

این بهارِ بَزْمِ شاه است و نِمودارِ بِهِشْت

این بهارِ عُمْر را با آن بَهار، آخَر، چه کار؟

اَبْرِ آن باشد بُخاری؛ اَبْرِ این یک، دَسْتِ شاه

اَبْرِ آن، باران فَشانَد؛ اَبْرِ این، زَرِّ عَیار

گَرچِه شُد اِمروز، این مَجْلِس، مُیَسَّر، بَنْدِه را

پیشِ تَخْتِ پادْشاهِ کامرانِ کامگار

دوش، اَنْدَر چَنْگِ سَرْما، قِصِّه‌ها کَرده‌ست سَر

دوش، اَنْدَر زیرِ باران، نالِه‌ها کَرده‌ست زار

اَبْر می‌بارید سیم و بَنْدِه با رویِ چو زَرّ

بود لَرْزان تا به صُبْح از بی‌زَری، سیماب‌وار

پیشِ بادِ سَرْد اَز هَم بُگْسِلَد پِیْوَنْدِ کوه

خِیْمِهٔ کَرْباسِ کُهْنِه، کی توانَد شُد حِصار؟

دوش، سَرْدی کَرْدِه بُد با مَن بِه جان‌بُردن، سِپِهْر

گَر نَبودی طَبْعِ گَرْم اَز نَعْتِ بَزْمِ شهریار

آفْتابِ اِنس و جان، سُلْطانِ اَقْصایِ زِمین

شَه غیاثِ دین و دنیا، سایِهٔ پَرْوَرْدْگار

آفْتاب از چرخِ چارُم گَر نَتابَد، گو مَتاب!

سایِهٔ چَتْرَش، بسنده است آفْتابِ روزْگار

یِک نَظَر از آفْتابِ رایِ سایِهٔ ایزَدی

بی‌نیازَم کرده‌است از آفْتابِ چَرْخ و نار

طَبْعِ مَن گَر کَرْد اِمروز، آرِزویِ آفْتاب

داشتَم دَر سایِهٔ او ز آفْتابِ چَرْخ، عار

تا بُوَد اَز آفْتاب و سایِه در عالَم، نِشان

آفْتابِ دولَتِ او باد دایِم، پایدار!