بشب فرخ چو مرد کاروانی
برخویشان فرود آمدنهانی
مگر میرفت در بازار یک روز
فتادش چشم بر دیدار فیروز
عجب ماند و بر او رفت فرّخ
گرفتش در برو بگشاد پاسخ
که چون اینجا فتادی حال برگوی
مرا از شاه و از دریا خبر گوی
دروغی چند بر هم بست فیروز
که میدانست مکر آن سیه روز؟
زبان بگشاد آنگه پیش فرّخ
خبر پرسید از احوال گلرخ
کجا از مکر او فرّخ خبر داشت
ز یک یک قصّه پیشش پرده برداشت
چو شد فیروز سگ زان قصّه آگاه
بسی شادی نمود و رفت آنگاه
که رفتم تا بسازم برگ راهی
که همراهت منم هر جایگاهی
شد و شاپور را حالی خبر داد
که شاخ دولتت این لحظه برداد
که فرّخ زاد و گلرخ در نهانی
فلان جایند، من گفتم تو دانی
شه شاپور از آن پاسخ چنان شد
که از شوق گلش گویی که جان شد
ز مهر گل بجوش آمد نهادش
ز بی صبری دل از کف شد چوبادش
دلش از کین فرّخ گشت جوشان
برخودخواند ده تن را خروشان
که فرّخ را بگیرید این زمان زود
که او بدکرد بامن، این گمان بود
بخاکش افگنید آنگه بخواری
کزینسان کرده با من حقگزاری
بتندی خادمان راگفت آنگاه
که تاگل را فرو گیرند ناگاه
شدند القصه سرهنگان چو بادی
بپیش فرّخ و گل بامدادی
چو چشم افتاد فرّخ را بر ایشان
بجای آورد آن حال پریشان
برون جست از ره بام و نهان شد
بیک لحظه تو گفتی از جهان شد
ولی گل را بصد زاری گرفتند
عزیزی را بدان خواری گرفتند
گل بیدل برون در نمیشد
بپیش خصم فرمانبر نمیشد
کشیدندش بخواری تا بدرگاه
بیفتاد آن سمنبر خوار در راه
چو سیمینبر بپیش در بیفتاد
بلور از شرم او از بر بیفتاد
دگر ره اشک باریدن گرفت او
مه از پروین نگاریدن گرفت او
بآخرخوار بردندش بر شاه
که بودش منتظر شه بر سر راه
دو چشم شاه روشن گشت ازان نور
سرای خود بهشتی دید ازان حور
نکویی رخش از حد برون دید
چه گویم من که نتوان گفت چون دید
مهی میدید خورشیدش یزک دار
وزو صد جان و دل پر خون بیکبار
سر زلف از خم و چین چون زره داشت
دوابرو از سر کین پرگره داشت
هزاران چین ز زلفش در جبین بود
ز چین میآمد آن ساعت چنین بود
جهانی نیکویی وصف رخش بود
دو عالم پر شکر یک پاسخش بود
رخش را ماه، رخ بر ره نهاده
بخشم شاه، رخ بر شه نهاده
لبش را قند خلوتگاه کرده
وزو دست جهان کوتاه کرده
برش را سیم خام از دور دیده
چو سنگی خویش را بی نور دیده
ز چشمش جادویی تعلیم میخواست
بمژگان تیر میزد سیم میخواست
کسی کو زلف آن شمع چگل دید
ز یک یک موی او راهی بدل دید
دهانش کان بکام چون منی بود
چو می بگشاد چشم سوزنی بود
اگرنه ابروی او طاق بودی
کجا این فتنه در آفاق بودی
چنان شاپور شد دلدادهٔ او
که گشت از یک نظر افتادهٔ او
چونی در عشق آن دلبر کمر بست
بصد دل دل در آن تنگ شکر بست
چوشه را شد زرویش چشم پرنور
بدل گفتا ز رویت چشم بد دور
چه میدانست کاین دلبر چنینست
بلاشک فتنهٔ روی زمینست
بخوبی هرچه دانستم دگر بود
ستاره میپرستیدم قمر بود
توان گفتن که در روی زمانه
چو گل کس نیست درخوبی یگانه
بگفت این و در ایوانش فرستاد
چو سروی در شبستانش فرستاد
بآخر چون فرو شد چشمهٔ نور
برگل شد نماز شام شاپور
بگل گفت ای دلم در تاب کرده
خرد را چشم تو در خواب کرده
غبار کوی تو از توتیا بیش
ز وصلت ذرهیی از کیمیا بیش
ز زلفت ماه ماند در سیاهی
ز رویت روشن از مه تا بماهی
شکر با لعل تو دندان نموده
گهی کاسد گهی ارزان نموده
مه از دیدار تو حیران بمانده
گهی پیدا گهی پنهان بمانده
شب از شرم سر زلفت دونده
گهی آینده و گاهی شونده
تویی ای ماه جان افزای مه روی
چه میگویم که خورشیدی سیه موی
تویی از چهره مه رانور داده
بهشتی ماه و ماهی حور زاده
جهان جادوستان از چشم مستت
فلک جان بر میان جادو پرستت
بدان ای ماهرخ کامروز در راه
بخدمت خواستم آمد بدرگاه
دلم با خدمت آن دانه دُر بود
ولی بیوقت گشتن سخت تر بود
کنون چون گرد این شکر مگس نیست
تراامشب به جز من همنفس نیست
مگس چون شد شکر باید چشیدن
بصد جان یک شکر باید خریدن
بگفت این وبر تنگ شکر شد
که باگل خواهی امشب در کمر شد
چو بادی دست زدبررویش آن ماه
که جست آتش برون از چشم آن شاه
چنان آهی ز سوز دل برآورد
که با شاپور روز دل سرآورد
چنان زد دست و پا آن شور دیده
که در دریای پرخون، کور دیده
چه گر شاپور زخمی خورد، تن زد
که گل بی او بسی بر خویشتن زد
اگرچه شاه بیدل دل بدو داد
ولیکن در صبوری تن فرو داد
پس آنگه گفت شاپور سرافراز
که تا جستند فرخ را بسی باز
بسی جستند اثر پیدا نیامد
وزان پنهان خبر پیدانیامد
طلب کردند بسیارش ز خویشان
نمیآمد مُقریک تن از ایشان
ولی دادند ایشان راه او را
جهانیدند شب از چاه او را
که تا ده روز در چاهی نهان شد
پس از ده روز چون بادی روان شد
کدامین بادپا، گر برق بودی
بپیش یک تکش، پر فرق بودی
باندک روزگار آن پیک خوشرو
ز راهی دور شد نزدیک خسرو
چو خسرو دید فرخ را چنان زار
ز بس زاری عجب درماند در کار
بدو گفتا چه افتادت خبرگوی
زبان بگشای و احوال سفر گوی
چه بودت کاینچنین فرسوده گشتی
تو گفتی بودهیی نابوده گشتی
جوابش گفت فرخ زانچه افتاد
ز فیروز ستمگر کرد فریاد
زبدکرداری او باز میگفت
وزان غم میگریست و راز میگفت
دل خسرو بجوش آمد ز فیروز
شدش تیر غم گلرخ جگردوز
بفرخ گفت آن بد اصل بدنام
نمود آن گوهر بددرسرانجام
چه بد کردم بجای آن جفاکار
که شد این بیوفایی را روا دار
رسانیدم ز خاکش سر بر افلاک
که از افلاک بادا بر سرش خاک
چو آن سگ بی شکی ردّ فلک بود
کجا داند حق نان و نمک زود
اگر مهلت بود از چرخ گردان
بحقّ او رسم آخر چو مردان
بگفت این و دبیری را فرو خواند
زهرنوعی سخن از حد برون راند
بشاپور ستمگر نامه فرمود
که تا حالی دبیرش خامه فرسود
حریر آورد خازن تا دبیرش
ز نام حق قلم زد بر حریرش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاپور از آمدن فرخ و گلرخ مطلع میشود و در پی آنها میافتد. فرخ در شهر با فیروز ملاقات کرده و از احوال گلرخ خبر میگیرد. فیروز به شاپور خبر میدهد که فرخ و گلرخ پنهانی در جایی هستند و شاپور از این خبر خوشحال و دلتنگ میشود. او به سربازانش دستور میدهد تا فرخ را بگیرند، اما فرخ به سرعت از دست آنها فرار میکند و به مخفیگاه خود میرود. گلرخ اما در دست سربازان گرفتار میشود و با حالتی دلسوزانه به درگاه شاپور آورده میشود. شاپور با دیدن گلرخ شگفتزده و عاشق او میشود، اما در پی فرخ نیز همچنان است. فرخ بعد از مدتی از مخفیگاه خود بیرون میآید و در مواجهه با شاپور از ظلم فیروز میگوید. شاپور با شنیدن ماجرا از فرخ متأثر میشود و تصمیم میگیرد تا عدالت را برقرار کند.
هوش مصنوعی: در شب، فرخ مانند یک مرد کاروانی به خواهرانش نزدیک شد و به آرامی به آنها رسید.
هوش مصنوعی: فرّخ، که به سفر رفته بود، در یک روز به بازار میرفت که ناگهان چشمش به فیروز افتاد.
هوش مصنوعی: فرّخ در حالی که تعجب کرده بود، به سمت او رفت و پاسخ او را باز کرد و گفت.
هوش مصنوعی: وقتی که به اینجا افتادی، حالا بیا و به من بگو از شاه چه خبر و از دریایی که در آن هستی چه وضعیت و احوالی دارد.
هوش مصنوعی: فیروز، که میدانست نقشه و حیله آن زن بدکار چیست، دروغهایی را به هم بافت.
هوش مصنوعی: فیروز زبانش را باز کرد و در حضور فرّخ، از احوال گلرخ سوال کرد.
هوش مصنوعی: فرّخ از دسیسههای گلرخ آگاه بود و به تدریج تمام جزئیات آن حادثه را برای او بازگو کرد.
هوش مصنوعی: فیروز، سگ شاپور، از ماجرای آمدن فرّخ و گلرخ مطلع شد و بسیار خوشحال شد و سپس به راه افتاد.
هوش مصنوعی: شاعر میگوید که برای ساختن راهی میروند تا همیشه در کنار یکدیگر باشند و در کنار هم به هر جایی که میخواهند بروند.
هوش مصنوعی: شاپور خبر خوشی دریافت کرد که در این لحظه، شاخ (سمبل موفقیت و خوشبختی) دولت او به او هدیه شده است.
هوش مصنوعی: فرّخ و گلرخ در جایی پنهانی هستند و من به تو گفتم که تو این موضوع را میدانی.
هوش مصنوعی: شاپور، شاه، از این خبر به قدری خوشحال و شاداب شد که گویی جانش را به خاطر گلرخ داده است.
هوش مصنوعی: شاپور به خاطر محبت نسبت به گل (گلرخ) بسیار شاد و سرزنده شد، اما این احساس شوق و شادی به خاطر بیصبریاش او را به شدت مضطرب و نگران کرد.
هوش مصنوعی: دل شاپور از کینهای که نسبت به فرّخ داشت به شدت آشفته و ناآرام شد و از این رو، ده نفر را فراخواند تا همراه او به اقدام بپردازند.
هوش مصنوعی: این سخن به این معناست که باید هرچه سریعتر فرّخ را بگیرید، زیرا او به من خیانت کرده و این را هم گمان میکنم.
هوش مصنوعی: او را به خاک بیفکنید تا به ذلت بیفتد، چونکه از این انسان (فرّخ) با من بدی کرده است و حق مرا ضایع کرده.
هوش مصنوعی: شاپور به خادمانش گفت تا وقتی که گل را بگیرند، باید با سرعت عمل کنند و عجله داشته باشند.
هوش مصنوعی: در نهایت، سرهنگان مانند بادی به سمت فرّخ و گل حرکت کردند، گویی صبح تازهای آغاز شده است.
هوش مصنوعی: وقتی فرّخ چشمش به آن سرهنگان افتاد، حالت پریشانی آنها را به خاطر آورد.
هوش مصنوعی: فرّخ از طریق بام به بیرون رفت و ناپدید شد، بهطوری که در یک لحظه گویی از دنیا رفته است.
هوش مصنوعی: گل را با وجود زاری و گریهاش به حصاری گرفتار کردند و به همین خاطر، عزیزی که به او وابسته بود را به ناراحتی و ذلت انداختند.
هوش مصنوعی: گل بیدل (گلرخ) نمیتوانست از در خارج شود و پیش خصم (فرّخ) مطیع (فرمانبر) نشود.
هوش مصنوعی: او را به سبب خواری و ذلت به درگاه آوردند تا به پای سمنبر (با طعنه و تحقیر) بیفتد. سمنبر اشاره به جایی زیبا و با شکوه است که فرد در آن احساس حقارت و خجالت میکند.
هوش مصنوعی: وقتی سیمینبر (سمنبر) به درگاه افتاد، بلور (شفافیت و زیبایی) از شرم او به زمین افتاد.
هوش مصنوعی: شاپور به شدت گریه میکند و این اشکها مانند باران بر صورتش میریزد. صورت او نیز به زیبایی ماه و درخشش ستارههای پروین (پنجستارهی مشهور) میماند.
هوش مصنوعی: خسرو را به نزد شاه بردند، زیرا او منتظر شاه بود و در راه او ایستاده بود.
هوش مصنوعی: دو چشم شاه از دیدن آن نور روشن شد و خانهاش را مانند بهشت دید که در آن حوریها هستند.
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی چهرهٔ او (گلرخ) از حد و مرز خود فراتر رفت، دیگر نمیدانم چه بگویم، زیرا نمیتوانم وصف آن را بیان کنم.
هوش مصنوعی: شاپور در حینی که خورشید را میبیند، به زیبایی مهتاب (یک زن زیبا را که مانند نور درخشان است) اشارت میکند و از شدت عشق و علاقهاش به او، دلش پر از درد و رنج شده است.
هوش مصنوعی: زلفش در حالتی تابدار و زیبا مانند زره میدرخشید و ابروهایش نیز به خاطر کینه و دشمنی، گرهخورده و پیچیده بود.
هوش مصنوعی: چینهای بسیار در موی او بر پیشانیاش وجود داشت و در همان لحظه از آن چینها حالتی خاص و زیبا پیدا شده بود.
هوش مصنوعی: رخسار زیبای او توصیف جهانی نیکو و دلپذیر است و هر دو جهان (جوانب مختلف زندگی و امور دنیا) به خاطر او مانند شکر شیرین و لذتبخش به نظر میآید.
هوش مصنوعی: ماه، زیبایی خود را بر روی رخش (اسب) گذاشته و آن را به شاه بخشیده است، بهطوریکه زیبایی رخش به مانند زیبایی خود شاه شده است.
هوش مصنوعی: شکم او به قدری شیرین و نرم است که گویا زبانش را به عسل آغشته کرده، و این جذابیت او باعث شده که دیگران از دنیا و دنیایی که دارند فاصله بگیرند و به او روی آورند.
هوش مصنوعی: او (شخص یا موجودی که در حال وصف است) از دور برشی (نوار یا خطی) از جنس سیم خام را دیده که مانند سنگی به نظر میرسد و به همین دلیل خود را بدون نور و روشنایی میبیند.
هوش مصنوعی: او از چشمان فرّخ جادوی خاصی میخواست که از طریق مژگانش مثل تیر پرتاب میشود و عاجز از دریافت سیمی (نشانهای از زیبایی) است.
هوش مصنوعی: کسی که زلف آن دختر زیبا را مانند شمع (یعنی روشن و جذاب) دید، از هر یک موی او راهی به دلش باز شد.
هوش مصنوعی: دهان او مانند شربت شیرین است و وقتی باز میشود، چون مشتی سوزن، دل را میسوزاند.
هوش مصنوعی: اگر ابروی او (فرّخ) چنین قوس و زیبایی نداشت، دیگر کجا چنین دلبری و فتنهای در جهان وجود داشت؟
هوش مصنوعی: شاپور چنان به دل عشق او گرفتار شد که با یک نگاه عاشق او شد و مجذوبش گردید.
هوش مصنوعی: شما چگونه در عشق آن معشوق خود را به زنجیر کشیدید، در حالی که در دل خود به محبتی بزرگ گرفتار شدید و این عشق شما را به شدت تحت تاثیر قرار داده است؟
هوش مصنوعی: چون چشم سرخ فرّخ از زیبایی گلرخ پرنور شد، همانطور که با دیدن او دلش شاداب گشت، به دلش گفت که از زیباییات چشمان حسود (نیمهنگاه بد) دور باشد.
هوش مصنوعی: او نمیدانست که این معشوق به این شکل است. بدون شک، زیباییاش باعث اختلال و فتنه در زمین شده است.
هوش مصنوعی: به خوبی هر چیزی که دانسته بودم، در واقع تفاوت داشت. من به جای آنکه ستاره را بپرستم، باید قمر (ماه) را میپرستیدم.
هوش مصنوعی: میتوان گفت که در این دنیا کسی مانند گل وجود ندارد که از نظر خوبی و زیبایی بینظیر باشد.
هوش مصنوعی: شاپور این سخن را گفت و کسی را به سوی خودش فرستاد، مانند سروی که در شبستان (محل خصوصی) خود، زیبایی و طراوت را به نمایش میگذارد.
هوش مصنوعی: در پایان، وقتی که نور غروب کرد و شب فرا رسید، شاپور بر گل نماز شام را به جا آورد.
هوش مصنوعی: دل را به گل میگوید که تو باعث شدهای خرد و عقل من خواب بماند و این وضعیت را تحمل نمیکند.
هوش مصنوعی: غبار و گرد و غباری که در کوی تو هست، از مادهٔ شفابخش توتیا (چشمدارو) بیشتر است و بر اثر وصالت (دوری و نزدیکی) تو، ذرهای ارزشمندتر از کیمیا (فلز گرانبها) وجود دارد.
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند تاریکی شب است و چهرهات از آن نورانیتر و روشنتر است مثل ماه که در آسمان میدرخشد.
هوش مصنوعی: دندانهای شکرین تو مانند لعل (سنگ قیمتی) است که قیمت آن گاهی بالا و گاهی پایین میشود. این اشاره به زیبایی و جذابیت دندانهای معشوق دارد که حس شادی و شیرینی را به مخاطب منتقل میکند.
هوش مصنوعی: ماه به خاطر دیدن تو حیران و سرگردان شده است، گاهی نمایان و گاهی مخفی باقی مانده است.
هوش مصنوعی: شب از خجالت و شرم سر زلف تو فرار میکند و گاهی به جلو میآید و گاهی عقب میرود.
هوش مصنوعی: تو ای ماه که جانم را زیبا و سرزنده میکنی، چرا من چنین میگویم که تو خورشیدی با موی سیاه هستی؟
هوش مصنوعی: تو با چهرهات که مانند ماه است، نوری بهشتی را منتشر کردهای و همچون حور (زن بهشتی) ماهرنگ و زیبا هستی.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر چشم زیبای تو پر از جادو و سحر شده است و آسمان به خاطر عشق و دلبستگی به تو جانش را در میان جادوگرانی که به تو خدمت میکنند، قرار داده است.
هوش مصنوعی: ای ماهرخ زیبا، امروز به تو میگویم که برای خدمت به تو آمدهام و در این راستا به درگاه تو میخواهم نزدیک شوم.
هوش مصنوعی: من از خدمت آن شخصی که برای من مانند دانهی در (گوهری ارزشمند) است، بسیار شاد و خوشحال بودم، اما در این زمان نامناسب و غیر منتظره، این خوشحالی برای من مشکلساز شد.
هوش مصنوعی: اکنون که اطراف این شکر مگسی نیست، به جز من کسی در کنار تو نیست و تو نمیتوانی با کسی جز من همصحبت و همدم باشی.
هوش مصنوعی: اگر مگس به شکر برسد، باید آن را بچشد و برای لذت بردن از آن، با جان و دل آماده باشد که واقعاً برای بوی خوش شکر ارزش پرداختن دارد.
هوش مصنوعی: او گفت که این شکر که تنگ شده، به خاطر این است که با گل، امشب در آغوش هم خواهیم بود.
هوش مصنوعی: وقتی بادی به صورت آن ماه (فرّخ) زد، مانند شعله آتش از چشمان شاپور خارج شد.
هوش مصنوعی: او (فرّخ) به قدری از درد و سوز دلش آه کشید که این آه منجر به جلب توجه شاپور شد و روز را برای او به یاد ماندنی کرد.
هوش مصنوعی: شخصی به شدت از درد و رنج خود ناله و فریاد میزند و به گونهای به خود میپیچد که انگار در دریای خون قرار دارد و دیگر قادر به دیدن نیست.
هوش مصنوعی: هرچقدر شاپور ضربهای برداشت و آسیب دید، او به خود زخم نمیزد، بلکه به خاطر بیتوجهی به گل، به خود آسیب میزند.
هوش مصنوعی: هرچند شاپور، شاه دلمحور، عشق و محبت خود را به فرّخ ابراز کرد، اما در عین حال در زمینه صبوری و تحمل، تسلیم و سر تسلیم فرود آورد.
هوش مصنوعی: شاپور سرافراز گفت که تا جستجو برای پیدا کردن فرّخ به اندازه کافی انجام شده است.
هوش مصنوعی: بسیار تلاش کردند که نشانهای از فرّخ پیدا کنند، اما هیچ اثری از او به دست نیامد و خبری هم در مورد او به گوش نرسید.
هوش مصنوعی: خویشان فرّخ بسیار دنبالش گشتند، اما هیچکس از آنها خبری از او نیاورد و نتوانستند او را پیدا کنند.
هوش مصنوعی: اما آنها به او اجازه دادند که فرار کند و او را در شب از چاه بیرون آوردند.
هوش مصنوعی: شاپور به مدت ده روز در چاهی پنهان شد و بعد از این مدت، مانند بادی که به سرعت میوزد، بیرون آمد.
هوش مصنوعی: به کدام باد تند و سریع که اگر مانند برق میبود، با یک تکان، یال و موی تو را به هم میریخت؟
هوش مصنوعی: بهزودی و بعد از اندکی زمان، آن پیک زیبا و خوشصورت از راهی دور به خسرو نزدیک شد.
هوش مصنوعی: وقتی خسرو فرخ را به حالت بسیار رنجیده و گریان دید، آنچنان از این وضعیت شگفتزده و گیج شد که نمیدانست باید چه کار کند.
هوش مصنوعی: به او گفتند چه اتفاقی افتاده است، زبانت را باز کن و اوضاع سفر را بگو.
هوش مصنوعی: چطور شد که اینقدر ضعیف و فرسوده شدی؟ مگر نگفته بودی که نابود نشدهای؟
هوش مصنوعی: فرخ به او (شاپور) پاسخ داد که به خاطر ظلم فیروز، ستمگر، چنین به این حال افتاده و فریاد میزند.
هوش مصنوعی: از رفتار بد فیروز، دوباره میگفت و از این غم گریه میکرد و رازهایش را فاش میکرد.
هوش مصنوعی: خسرو به خاطر فیروز، که گویی در چنگال غم گلرخ قرار دارد، به شدت ناراحت و دلتنگ شده و احساس زیان و اندوه او به اوج رسیده است.
هوش مصنوعی: شاپور به فرّخ میگوید که شخصیتی بد با اصل و نسب ناپسند، باعث بدنامی او شده و این فرد به عنوان یک گوهر، در نهایت مشکلاتی را به وجود آورده است.
هوش مصنوعی: شخص گوینده با احساس پشیمانی از کار خود میگوید که چه کار بدی کرده که نتیجهاش این بیوفایی و خیانت از سوی کسی بوده است که او را جفا پیشه میداند.
هوش مصنوعی: از زمین او را به حدود آسمانها رساندم، تا اینکه خاک را بر سرش ببارد و با بادها درآمیزد.
هوش مصنوعی: سگ بیشک از گردش عالم، آنقدر بیخبر و ناآگاه است که نمیداند حق نان و نمک چیست و به چه معناست.
هوش مصنوعی: اگر فرصتی وجود داشت که چرخ زمان دیرتر بچرخد، او در نهایت مانند مردان باوقار و با احترام رفتار میکرد.
هوش مصنوعی: شاپور این سخنان را گفت و سپس دبیر را فراخواند و صحبتهایی از خود گفت که از هر نوع و مضمونی فراتر بود.
هوش مصنوعی: شاپور ستمگر دستوری صادر کرد تا دبیرش (نویسنده) نامهای بنویسد که در آن از وضع حال و وضعیت فعلی خبر دهد و او به نوشتن نامه مشغول شد.
هوش مصنوعی: خازن (سرپرست یا نگهبان) حریری را آورد تا دبیر (نویسنده) از طرف شاپور، به نام خدا با قلم بر روی آن حریر بنگارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.