حقیقت جوهری اندر تو پیداست
کز او در جمله عشق و شور و غوغاست
حقیقت در تو و تو در حقیقت
فرومانده تو در عین طبیعت
حقیقت در تو و تو در گمانی
از آن یک رمز اینجاگه ندانی
حقیقت در تو بنمودست دیدار
اگر مردی یقین خود را پدید آر
حقیقت در تو است و تو در اوئی
ولیکن گر براندازی دوروئی
حقیقت را یقین یابی در اینجا
ابی صورت تو بشتابی در اینجا
حقیقت باز دان و راه بگذار
سوی مه بازگرد و جاه بگذار
حقیقت بازدان از پیر رهبر
درون تست پیر عشق رهبر
حقیقت باز دان ای کار دیده
ز پیر عشق او دان یار دیده
ز پیر عشق پرس احوال رازت
که بنماید حقیقت راز بازت
ز پیر عشق پرس و باز بنگر
از او دیدار سرّ کار بنگر
ز پیر عشق اگر آگاه گردی
بکلّی اندر اینجا شاه گردی
ز پیر عشق بستان جام اسرار
فروکش جام و آنگه رو سوی دار
ز پیر عشق بشنو آنچه گوید
که او درمان دردت را بجوید
ز پیر عشق بشنو راز و حق شو
از او بین و از او دان و بدر رو
تو پیری در درون داری حقیقت
ندیده پیر خود گوید شفیقت
ز پیر عشق بستان جام و کن نوش
چو احمد جامهٔ تحقیق در پوش
ز پیر ار جام بستانی دمادم
به یارت در رساند او به یک دم
ز پیرت نوش کن جام و بمخروش
وجود خود بکلّی کن فراموش
چو این جام از کف آن پیر خوردی
فروکش بعد از آن هر جمله دردی
در آن دردی و مستی گر زنی دم
برون باید شد از جنّت چو آدم
مرا این راز از آن شد آشکاره
که کل در پیر خود کردم نظاره
هر آنچه پیر گفت اینجا نوشتم
برون کرد آخر کار از بهشتم
چو آدم از بهشت خود برون کرد
سرشته خاک من در عین خون کرد
ترا اینجا اگر رازت بهشتست
بنزد عاشقان دانم که زشتست
چه باشد جنّت و رضوان و کوثر
حجابی دان بر عاشق سراسر
بر عاشق بهشت اینجا عذابست
اگرچه اندر او عین عتابست
بر عاشق به جز جانان نگنجد
که در تحقیق جسم و جان نگنجد
بر عاشق همه دیدار جانانست
بهشتش قطرهای از بحر پنهانست
بر عاشق به جز جانان مگو تو
بجز این درد او درمان مجو تو
کسانی کاندر این رازند مانده
از آن پیوسته زین بازند مانده
بهشت و حور و غلمان و در و دوست
حقیقت مغز، یارست و دگر پوست
چو آدم راز دید از وی برون شد
به آخر یار او را رهنمون شد
چنانت سرّ با آدم بگویم
در اینجا درد و درمانت بجویم
نه آدم را برون کردند کآدم
نمیگنجید آنجاگه در آن دم
مثال بوستانی بُد بهشتش
از آن مر آخر کار او بهشتش
ز بعد قربت آمد هجر آخر
رها کرد او بهشت از دید ظاهر
بر جانان بهشتش گشت زندان
تمامت کرد ترک او همچو رندان
منزّه شد چو ذات پاک بیچون
حقیقت عاشق آسا رفت بیرون
بهشتش عقل بود و عقل بگذاشت
نمود جبرئیل ونقل بگذاشت
چنان شد آدم از ظلمت سوی نور
که از جنّات و حوّا گشت او دور
چو پیر عشق او را روی بنمود
مر او را کل در توفیق بگشود
مرا او را گفت کای آدم نظر کن
نمود من ببین جانت خبر کن
اگر بیرون فتادستی ز جنّات
ترا آخر رسانم سوی کلّ ذات
منم با تو ترا بیرون فکنده
به شاهی میرسانم هان تو بنده
مرا بشناس و با من باش ساکن
که در آخر کنم بود تو ایمن
چو من دیدی منت بنمایم این راز
حجاب اندازم این دم آخرت باز
منم بیرون فکنده تا بدانی
تو ای آدم به راز کلّ نهانی
کنون جز من مدان در سینهٔ خویش
منم پیر تو ای دیرینهٔ خویش
از آنت کردم از جنات بیرون
که تا بنمایمت کل ذات بیچون
به غیر ما نظر اینجا مکن تو
ز من بشنو حقیقت این سخن تو
بهشت و حور و غلمان جمله دیدی
که یک نقش و سراسر پیچ دیدی
ندیدی هیچ آدم بازدان تو
ز من بشنو هم از من راز دان تو
همه مانند نقشی بود پیشت
اگرچه در برونت هست خویشت
همه اندر نمود آدم اینجا
منت کردم در اینجاگه مصفّا
به من پیدا شد و در من نهان شد
به من آدم در اینجاگه عیان شد
ترا آن رازها کاندر سر تخت
نمودم بازگفتم با تو بدبخت
ندیدستی ندیدی زان شدی دور
بخود گشتی در این جنات مغرور
نمودی من نمودم با تو آدم
بگفتم با تو من سرّ دمادم
فرستادم بتو جبریل و گفتم
دو گوشم راز ما اینجا شنفتم
چنان غافل شدست از عشق حوا
که یک دم می نیفتادی تو با ما
دمی با ما اگر چه راز گفتی
ز من با من حقیقت باز گفتی
منت حاضر بُدم در جان و در دل
منت مقصود کردم جمله حاصل
ولی در عاقبت آدم ندانی
که سرّ دوست رازست و نهانی
منت سرّ تو آدم راز گویم
ز تو در تو حقیقت راز جویم
ز بهر آن برون کردست از آنجا
که غیری را نبینی جز من اینجا
در این هجران وصال من تو دریاب
در این قربت جمال من تو دریاب
که هجران من و وصلست هردو
یکی آدم حقیقت چه من و تو
از آن وصل و از این هجران مرا بین
درون بنگر مرا عین لقا بین
منم بر تو ید قدرت نموده
در اینجاگه مه بدرت نموده
منت جنّت نمودم باز حوّا
منت کردم ز دید خویش پیدا
منم درآخر کارت فراقی
نمودم اندر اینجا اشتیاقی
حقیقت نوش با ما نیش باشد
ترا این راه ما در پیش باشد
رهی در پیش داری آدم پیر
بباید رفتن اکنون می چه تدبیر
ره ما راه تست و راه کن تو
مگو دیگر بگستاخی سخن تو
رهت در ما کن و رس بر در ما
که با تست این زمان مر رهبر ما
ره عشقم ره دور و درازست
در او گاهی نشیب و گه فرازست
بمن کن راه و منزل بین تو در من
بآخر آن بت صورت تو بشکن
بمن کن راه و منزل بین و خوش باش
حقیقت تن دَرِ دل بین و خوش باش
تو پنداری مگر کین عشقبازیست
بیانی دیگرست این سر نه بازیست
توئی آدم ز جنّت رفته بیرون
فتاده این زمان در سیر گردون
رهی دور و عجب در پیش داری
ابا خود پیر پیش اندیش داری
ترا خود میکند در خود خطابی
نداری زهره تاگوی جوابی
ندانی ره از آنی باز مانده
چو گنجشکی اسیر باز مانده
ترا بیرون فکند از عین جنّات
هزاران نکته میگوید ز آیات
تو چون در شکّی او را کی شناسی
چو طفل از عین وحشت میهراسی
ترا میگوید اینجا گه دمادم
در این دم چون توئی مر عین آدم
تو بیرونی از آن در ره فتادم
ز بالا در سوی این چه فتادم
خطابت میکند هر لحظه زینسان
تو هستی هر نفس در خود هراسان
نمیدانی جوابی دادن او را
که باشد در خور جانان نکو را
چو میترسی از آنی باز در راه
فتاده عاشق و بیچاره در چاه
رها کردی تو جنّت را بصد ناز
برون پس آمدی ای صاحب راز
کنون چون آمدی مانند آدم
خطاب خوف میآید دمادم
تو درخوف و بمانده در رجائی
فتاده اندر این دام بلائی
نمیدانی که راهت از کجایست
از آن جان تودرخوف و رجایست
رجا و خوف کی راهت نماید
که جز پیرت یقین راهت نماید
چو پیرت در ره افکندست در خود
از آنی میروی با او تو بیخود
دمی گوید که منزل اندر اینجاست
دمی گوید که مر منزل نه پیداست
دمی گوید منت بیرون فکندم
دمی گوید منت در خون فکندم
دمی گوید منت دیدار دارم
ابا تو اندر این سر کار دارم
دمی گوید مترس و خوش همی باش
گهی در آب و گه آتش همی باش
دمی بر کسوت آدم برآید
گهی حوّا ز آدم مینماید
دمی تاجت نهد بر سر ز شاهی
دمیت از مه در اندازد بماهی
دمی در خاکت اندازد بخواری
نباشد زهره تا سر را بخاری
دمی بر عرشت افرازد یقین سر
دمی از قربتت بر فرق افسر
دمی عزت دمی نخوت نماید
دمی بُعد و دمی قربت نماید
بجز آنکو در این ره درد یابد
چو مردان خویشتن او فرد یابد
غم جانان خورد در خون نشیند
بجز او در همه غیری نبیند
بلای قرب جانان همچو آدم
کشید اینجا ز عشق او دمادم
بلا بیند نیارد دم زدن او
گهی در گفت باشد گاه در گو
گهی چون آدم از جنّت شود دور
فتد چون سالکان اندر ره دور
گهی چون آتش اینجا خود بسوزد
گهی چون باد آتش بر فروزد
گهی در بار غم مانند منصور
بسوزد تاشود کلّی علی نور
گهی مانند او گوید اناالحق
در آخر منزلت اینست الحق
مثالی بود این سر تا بدانی
که راز دیگر است این از معانی
نمودی گفتم اینجا آشکاره
نمیدانی نمیبینی چه چاره
نمیدانی که یارت با تو چونست
گهی در راستی گه با سکونست
گهی بنمایدت دیدار بیچون
گهی بیرون کند از هفت گردون
گهی چون سالکانت در ره خویش
در اندازد بسوی درگه خویش
گهی چون پیر دین منصور حلّاج
ترا بر فرق معنی بر نهد تاج
گهی بنمایدت اسرار وانگه
گهی مانند او بر دار آنگه
کند بودت که تا رازش بگوئی
ندانم تا در این معنی چگوئی
نمییاری بترک جان خود کرد
که چون منصور گردی در همه فرد
نمییاری چو آدم در ره او
فتادت تا رهی بر درگه او
نمییاری دمی تا راز بینی
وصال شه در اینجا باز بینی
نمییاری وصال شاه دیدن
گذشتن از خود و در وی رسیدن
نمییاری گذشت از خود حقیقت
حقیقت دوست میداری طبیعت
طبیعت آنچنانت بند کردست
که جانت مانده در دیدار فردست
طبیعت دوستداری زو جدائی
از آن محروم از دید خدائی
طبیعت همچو شیطانست در تو
حقیقت عین رحمانست در تو
طبیعت کردت ازدلدار خود دور
از آنی مانده اندر خویش مغرور
طبیعت مر ترا در دوزخ انداخت
وجودت از تف این نار بگداخت
طبیعت بند بندت را فروبست
تو اندر گردن او کردهای دست
چنانش دوست میداری که جانست
نمیدانی که خونت رایگانست
بخواهد کشتنت در عین این نار
تو همچون کافری دادست زنّار
حقیقت کافری زنّار داری
که از جان مر بُتِ خود دوست داری
تو چون بت میپرستی کافری تو
ز ناگاهی شوی از جان بری تو
بت نفس تو کافر مرد خواهد
شدن در آتش اینجاگه نکاهد
ندیدهدین، و کافر مُرد خواهی
ندانم تا چه چیزی بُرد خواهی
شکست این و یقین را باز جو تو
ابا جانت در اینجا راز جو تو
در آن سر جز پشیمانی و حسرت
بمانی در تف نار ندامت
بصورت مبتلا تا چند باشی
در این عین بلا تا چند باشی
ترا چون نیست دردی کی شود دوست
ترا چون نیست مغزی باش در پوست
بصورت مبتلائی چون عزازیل
از آنی رخ سینه مانندهٔ فیل
دمادم مینماید راز، جانت
حقیقت میکند آگاه جانت
ترا هم این بباید سوخت بیشک
وگرنه نکتهای آموخت بیشک
از آنی مانده در زندان به ماتم
که خودبینی چو او بیشک دمادم
بود کز سرّ معنی بازیابی
رسی در منزل آنگه شاه یابی
بود کین شک شود عین الیقینی
ترا چون نیست اینجا پیش بینی
ترا چون نیست رهبر بر سر راه
بماندستی چو روبه در بُن چاه
تو رهبر را طلب کن در دلِ ریش
وز او بگشای کلّی مشکل خویش
تو رهبرداری اندر جان حقیقت
که او بیند یقین عین طبیعت
ولیکن چون تو بشناسی نمودش
که آخر باز دانی بود بودش
مر او را آدم اینجا رهنمون شد
که آدم زو یقین عین سکون شد
ره جمله نمود و خویش گم کرد
همه اندر دوئی افکند خود فرد
حجاب از پیش بردارد در آخر
شود مخفی و بود او بظاهر
ز عشق این سرّ تواند شد میسّر
ولیکن گرز آید عاقبت سر
ترا تا سَر بود این سرّ نبینی
نبینی تا تو این ظاهر نبینی
به ظاهر شرع بین و باطن آن یاب
بسوی عشق چون منصور بشتاب
حقیقت هر که دید او سرفشان شد
چو جان داد او حقیقت جان جان شد
ترا تا جان بود در قالب ای دوست
حقیقت مغز باشی لیک در پوست
دوئی چون از میان برخاست جان شد
حقیقت جان ابر جانان نهان شد
چو جان جانان شود جز حق نباشد
توئی باطل کز این جز حق نباشد
بجان جان توانی یافت خود را
که هر کس مینگردد کل اَحَد را
خدا بیند خدا صورت نداند
وگر داند در او حیران بماند
چون جان برخاست جانان رخ نماید
ترا هر لحظه صد پاسخ نماید
چو جان شد جسم آمد در سوی خاک
نهان گردید زیر چرخ افلاک
نهان گردد در آن خلوتگه یار
در اینجاگه شود او آگه یار
در اینجا آگهی صورت ندارد
در اینجا آگهی ار خویش دارد
حجابی نیست صورت اندر این خاک
که اینجا میشود هم محو در پاک
در اینجا عین خونست و پلیدی
در اینجاگه یقین بر چون رسیدی
در اینجا صورتت مانند خونست
ولی این قصّه با مُل رهنمونست
چو صورت محو گردد جان بزاید
بجز جان هیچ مر او را نشاید
چو جان گردد صور در عالمِ گِل
تنی باشد که گردد در مکان دل
ز بعد دل شود اینجایگه جان
پس آنگاهی شود دیدار جانان
اگرچه شرح بسیارست این را
ولیکن راز میجوید یقین را
یقین این است اندر آخر کار
که میگردد صور کل ناپدیدار
حقیقت همچو جان اینجا شود گم
مثال قطره در دریای قلزم
حقیقت قطره چون در بحر پیوست
یقین هم نیست گردد کاندر او هست
چو قطره عین دریا شد در اینجا
حقیقت بود یکتا شد در اینجا
چو جسمت محو شد کل بود گردد
بگویم عاقبت معبود گردد
وصال صورتست اندر دل خاک
در اینجاگه رسد در صانع پاک
در اینجا مخزن خود باز بیند
در اینجا او حقیقت راز بیند
در اینجا آتشت چون نار گردد
نمود خاک کلّی در نوردد
سوی معدن شود با مسکن خود
بیابد بار دیگر مأمن خود
دگر چون هم از اینجا او شود باز
بسوی باد یابد همچنین راز
دگر هم آب شد اینجا روانه
رسد در آب اینجا بی بهانه
یقین چون خاک باشد در سوی خاک
یکی باشد همه در عین کل پاک
پلیدی پاک گردد بد نماند
بجز عطّار این سِرّ کس نداند
که عطّار است اینجا راز دیده
ز خود مرده در اینجا باز دیده
بمرد از خویش اندر گور صورت
فتادت این همه دید ضرورت
چنان این سر در اینجا باز دیدست
که خود مُردست وین کل راز دیدست
چو مر این جسم و جانش اینچنین است
کسی کاین یافت اینجا راز بینست
بباید رفت زینجا آخر کار
بزیر خاک تاریکت بیکبار
حجاب اینجا برافتد تا بدانی
ز من دریاب این راز نهانی
هر آنکو مُرد آخر زنده گردد
چو خورشید از فلک تابنده گردد
در اینجا زندگانی مرگ باشد
ولی چون عاقبت کل ترک باشد
در آخر ترک خواهد بُد ز صورت
بباید شد از این معنی ضرورت
بباید شد از این دنیای غدّار
نباید بست دل در دهر خونخوار
در این دنیا که بر عین بلایست
دهان بگشاده همچون اژدهایست
دمادم میکشد هر کس سوی خویش
زند بر جان هر کس هر زمان نیش
در اینجائی فنا اندر بلائی
بآخر زهر کام اژدهائی
چو مردان از دم او کن کناره
مکن در سوی آن ملعون نظاره
ببین او را که کامی زشت دارد
ابا کسی هیچ اُنسی میندارد
ندارد هیچ اُنسی با کس این شوم
از این معنی شود جان تو معلوم
چو بوقلمونست دنیا تو نظر کن
دل خود را از این معنی خبر کن
برآرد رنگ بر مانندهٔ تو
نیوش این پند از دانندهٔ تو
چو شکلی ساخت این ملعون مکّار
چو نقش تو شود اینجا پدیدار
نماید خویشتن را با تو اینجا
که بفریبد ترا ای مرد دانا
تو پنداری که او را دوست گیری
نمیدانی که اندر پوست میری
چنانت درکشد چون اژدهائی
که دیگر مینیابد زورهائی
چنین است آخرت آنگه بدیدی
چرا در سوی دنیا آرمیدی
ترا دنیا خوش آمد ای برادر
چو ققنوس این زمان در سوی آذر
فتادستی و هم در وی بسوزی
هم ازخود آتشی در خود فروزی
بخواهی سوخت اندر آخر کار
بخواهی مرد اندر وی به پندار
تو تا کی ماندهٔ دنیا بمانی
ز سرّ آخرت رمزی ندانی
ز سرّ آخرت این سر شنفتی
نکردی گوش و اندر خواب خفتی
ترا دنیا چنان در قید کردست
که مرغ جانت اینجا صید کردست
چو صیّاد ازل مر مرغ جانت
گرفت و صید کرد آخر نهانت
نخواهد گشت اندر خاک ره خوار
تو خواهی ماند اندر عاقبت زار
نخواهی یافت آخر می رهائی
چرا بیچاره در قید و بلائی
ز جان مر جان خود بگذار دنیا
ره حق گیر و رسوائی مولی
ز دنیا هیچ ناید مر ترا سود
بجز آن کاندر این آتش شوی زود
جهان نزدیک حق قدری ندارد
هِلالست این مَهَت بدری ندارد
جهان و هرچه در روی جهان است
چو یک ذاتست چون یابد جهان است
جهان بگذار و بگذر زو یقین تو
چو مردان باش در خود پیش بین تو
جهان بگذار کین مردار هیچست
که چون نقش عجائب پیچ پیچست
جهان بگذار تا یابی رهائی
خدا بشناس وز وی کن خدائی
جهان بگذار چون مردان و دیندار
نمود خویش در عین الیقین دار
جهان بگذار و بگذر زو چو مردان
خود از بند بلا آزاد گردان
جهان بگذار چون آدم ز جنّت
در افکن خویشتن در سرّ قربت
جهان بگذار همچون او ره دوست
که تا آخر شوی مر آگه دوست
جهان بگذار و همچون او فنا شو
در آن دید جهان عین بقا شو
جهان بگذار تا یابی سرانجام
بنوشی از کف معشوق خود جام
جهان جاودان بنگر در اینجا
حقیقت جان جان بنگر در اینجا
چه دیدی آخر از دنیا چگوئی
که سرگردان در او مانند گوئی
چه دیدی آخر از دنیا به جز رنج
کشیدی رنج و نادیده رخ گنج
چه دیدی آخر از دنیا به جز غم
نمودت درد و غم اینجا دمادم
چه دیدی آخر از دنیای غدّار
بجز درد و بلا و عین آزار
ز دنیا هیچ دل شادان نباشد
که جان و دل بکلّی میخراشد
ز دنیا هیچ دل را نیست شادی
عجب در غرق این دریا فتادی
چو دریائیست دنیا موج پر خون
دمادم میزند بر هفت گردون
چو دریائیست دنیا پر نهنگست
درونش جای عیش و هوش و هنگست
در این دریا بسی کشتی نظر کن
دل خود را از این دریا خبر کن
که پر موجست از خون عزیزان
از او شو گر تو مردی هان گریزان
نهنگ جانستان اینجاست دائم
کز او هر لحظه صد غوغاست دائم
در این دریا هر آن کشتی که یابد
شتابان سوی آن کشتی شتابد
بیک دم در کشد کشتی بیکبار
شود در عین دریا ناپدیدار
ز دنیا بگذر ای سالک حقیقت
که کس جز جان نخواهد بُد رفیقت
ز دنیا بگذر ای دل یک زمان تو
مبند اینجای خود در جسم وجان تو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به بررسی جوهر حقیقت و رابطه آن با انسان و عشق میپردازد. عطار به این نکته اشاره میکند که حقیقت در درون هر انسان وجود دارد و تنها با آگاهی و شناخت خود میتوان به آن دست یافت. او از "پیر عشق" سخن میگوید که میتواند رازها را آشکار کند و راهنمایی برای رسیدن به حقیقت باشد. در نهایت، شاعر تأکید میکند که باید از دنیای فانی و زودگذر گذشت و به حقیقتی پایدار و واقعی دست یافت که در ارتباط با جانان نهفته است. عشق و هجران نیز در این مسیر نقش بسزایی دارند و انسان را به شناخت عمیقتری از خود و حقیقت رهنمون میسازند.
هوش مصنوعی: در وجود تو گوهری از حقیقت آشکار است که همهٔ عشق و شور و هیجان عالم از آن برمیخیزد.
هوش مصنوعی: حقیقت در درون توست و تو نیز در حقیقت هستی، اما تو در طبیعت و جسم گرفتار و درمانده شدهای.
هوش مصنوعی: حقیقت در توست ولی تو در شک و گمانی و به همین سبب آن یک رمز را در این جهان درنمییابی.
هوش مصنوعی: حقیقت جمال خود را در تو نشان داده است؛ اگر مرد راهی، یقین خود را آشکار کن.
هوش مصنوعی: حقیقت در توست و تو در او هستی، به شرط آنکه دوگانگی و دورویی را کنار بگذاری.
هوش مصنوعی: آنگاه حقیقت را با یقین در همین جهان مییابی و بیصورت و بیتعلق جسمانی به سوی آن میشتابی.
هوش مصنوعی: حقیقت را بشناس و راههای ظاهری را رها کن؛ به سوی آن ماه (معشوق) بازگرد و مقام و جاه دنیا را واگذار.
هوش مصنوعی: حقیقت را از پیر راهنما بیاموز؛ پیر راهنمای عشق در درون خود توست.
هوش مصنوعی: ای کاردیده، حقیقت را بشناس و بدان که آن را از پیر عشق میتوان دید و یار را به یاری او دید.
هوش مصنوعی: حال راز خود را از پیر عشق بپرس، زیرا او راز حقیقت را به تو نشان میدهد.
هوش مصنوعی: از پیر عشق بپرس و دوباره بنگر، و دیدار راز کار را از او ببین.
هوش مصنوعی: اگر از پیر عشق آگاهی یابی، در همین جهان بهتمامی پادشاه میشوی.
هوش مصنوعی: جام اسرار را از پیر عشق بگیر و بنوش، آنگاه مانند منصور حلاج به سوی دار برو؛ یعنی آمادهٔ فدا کردن جان شو.
هوش مصنوعی: آنچه پیر عشق میگوید بشنو، زیرا او درمان درد تو را میجوید.
هوش مصنوعی: راز را از پیر عشق بشنو و به حق برس؛ با او ببین و با او بدان و از خود بیرون شو.
هوش مصنوعی: تو در درون خود پیری از حقیقت داری، اما چون او را ندیدهای، این مهربانِ دلسوز تو را خبر میدهد.
هوش مصنوعی: جام را از پیر عشق بگیر و بنوش، و مانند پیامبر (احمد) جامهٔ حقیقت و تحقیق را بپوش.
هوش مصنوعی: اگر پیاپی از پیر جام بگیری، او در یک دم تو را به یارت میرساند.
هوش مصنوعی: جام را از پیرت بنوش و بیتابی و فریاد مکن، و هستی خود را یکسره فراموش کن.
هوش مصنوعی: وقتی این جام را از دست آن پیر نوشیدی، پس از آن همهٔ درد ته جام را هم سر بکش.
هوش مصنوعی: اگر در آن حال دُرد و مستی سخن بگویی و راز را فاش کنی، باید مانند آدم از بهشت بیرون رانده شوی.
هوش مصنوعی: این راز از آن رو بر من آشکار شد که همه چیز را در پیر خود دیدم.
هوش مصنوعی: هرچه پیر گفت در اینجا نوشتم، و سرانجام همین مرا از بهشت بیرون کرد.
هوش مصنوعی: وقتی مرا مانند آدم از بهشتم بیرون کرد، خاک وجودم را در خون سرشت؛ یعنی مرا به رنج و درد عشق کشاند.
هوش مصنوعی: اگر راز و آرزوی تو در این جهان بهشت باشد، میدانم که این نزد عاشقان ناپسند است.
هوش مصنوعی: بهشت و رضوان و کوثر چه ارزشی دارد؟ همه را برای عاشق سراسر پرده و مانع بدان.
هوش مصنوعی: برای عاشق، بهشت در اینجا عذاب است، زیرا ماندن در آن خود عین سرزنش و دوری از معشوق است.
هوش مصنوعی: در دل عاشق جز معشوق چیزی نمیگنجد، زیرا در مقام حقیقت نه جسم جای دارد و نه جان.
هوش مصنوعی: برای عاشق همهچیز دیدار معشوق است و بهشت در برابر آن تنها قطرهای از دریای پنهانِ حقیقت است.
هوش مصنوعی: نزد عاشق از چیزی جز معشوق سخن مگو و برای این درد عشق او دنبال درمانی جز خود معشوق مگرد.
هوش مصنوعی: کسانی که در فهم این راز درماندهاند، به همین سبب همیشه از رسیدن به آن بازماندهاند.
هوش مصنوعی: بهشت و حوریان و غلامان بهشتی و هرچه دوستداشتنی است همه پوست است و مغز حقیقت تنها یار است.
هوش مصنوعی: آدم چون راز را دید از بهشت بیرون رفت و سرانجام یار راهنمای او شد.
هوش مصنوعی: راز آدم را چنان برایت میگویم که در همینجا درد و درمانت را بیابم.
هوش مصنوعی: آدم را بیرون نراندند؛ بلکه آدم در آن هنگام دیگر در بهشت نمیگنجید.
هوش مصنوعی: بهشت برای او مانند باغی بود و به همین سبب در پایان کار آن را رها کرد.
هوش مصنوعی: پس از نزدیکی، سرانجام جدایی پیش آمد و او بهشتی را که تنها در دید ظاهر بود رها کرد.
هوش مصنوعی: در برابر معشوق، بهشت برای او زندان شد و او مانند رندان همهچیز را یکسره ترک کرد.
هوش مصنوعی: او مانند ذات پاک و بیچون حق از تعلقات پاک شد و بهراستی عاشقانه از بهشت بیرون رفت.
هوش مصنوعی: بهشت او عقل بود و او عقل را وانهاد؛ جلوهٔ جبرئیل و دانش نقلی را نیز پشت سر گذاشت.
هوش مصنوعی: آدم چنان از تاریکی به سوی نور رفت که از باغهای بهشت و حتی از حوا دور شد.
هوش مصنوعی: چون پیر عشق چهرهاش را به او نشان داد، همهٔ درهای توفیق را به رویش گشود.
هوش مصنوعی: پیر عشق به او گفت: ای آدم، نگاه کن، جلوهٔ مرا ببین و جانت را از آن آگاه کن.
هوش مصنوعی: اگر از بهشت بیرون افتادهای، سرانجام تو را به ذات کل میرسانم.
هوش مصنوعی: من با تو هستم و خودم تو را بیرون انداختهام؛ آگاه باش که تو را از بندگی به پادشاهی میرسانم.
هوش مصنوعی: مرا بشناس و آرام با من بمان تا در پایان، هستی تو را در امان قرار دهم.
هوش مصنوعی: چون مرا دیدی این راز را به تو نشان میدهم و در این دم پرده را از پیش چشمت برمیدارم.
هوش مصنوعی: ای آدم، من تو را بیرون انداختم تا راز پنهان کل را بشناسی.
هوش مصنوعی: اکنون در سینهٔ خود جز مرا مشناس؛ ای همراه دیرین من، من پیر تو هستم.
هوش مصنوعی: تو را از بهشت بیرون کردم تا ذات کل و بیچون را به تو نشان دهم.
هوش مصنوعی: در اینجا به چیزی جز ما نگاه مکن و حقیقت این سخن را از من بشنو.
هوش مصنوعی: بهشت و حوریان و غلامان را همه دیدی و دریافتی که همه نقشی واحد و سراسر پیچوتاب بود.
هوش مصنوعی: ای آدم، تو در حقیقت چیزی ندیدی؛ این را بدان و راز را از من بشنو و از من بیاموز.
هوش مصنوعی: همهٔ آنها پیش تو مانند نقشی بود، هرچند در ظاهر خودت را بیرون از آن میدیدی.
هوش مصنوعی: همهچیز در اینجا جلوهٔ آدم است و من تو را در اینجا پاک و صاف کردم.
هوش مصنوعی: آدم به وسیلهٔ من پدیدار شد و در من پنهان گشت و در اینجا به من آشکار شد.
هوش مصنوعی: خداوند به آدم میگوید: ای بدبخت، رازهایی را که بر سر تخت (در بهشت و جایگاه قرب) به تو نشان دادم، برایت بازگفتم.
هوش مصنوعی: آن رازها را درست ندیدی و درنیافتی و به همین سبب دور افتادی و در این بهشت به خود مغرور شدی.
هوش مصنوعی: ای آدم، آنچه تو آشکار میکردی در حقیقت من به تو نشان میدادم و پیوسته راز خود را با تو میگفتم.
هوش مصنوعی: جبرئیل را نزد تو فرستادم و پیام دادم؛ و راز ما در اینجا با گوش من شنیده شد، یعنی گوینده و شنونده خود من بودم.
هوش مصنوعی: چنان از عشق حوا غافل شده بودی که لحظهای هم به ما توجه نمیکردی و با ما نبودی.
هوش مصنوعی: اگرچه لحظهای با ما راز گفتی، در حقیقت آن راز را از من با خود من بازگو کردی.
هوش مصنوعی: من در جان و دل تو حاضر بودم و همهٔ خواستهات را برایت فراهم کردم.
هوش مصنوعی: اما ای آدم، در پایان کار نمیدانی که راز دوست پنهان است و باید پوشیده بماند.
هوش مصنوعی: ای آدم، من راز تو را با تو میگویم و حقیقت را از تو و در درون تو میجویم.
هوش مصنوعی: تو را از آنجا (بهشت) بیرون کردم تا در اینجا جز من کسی را نبینی.
هوش مصنوعی: در همین جدایی، وصال مرا دریاب و در همین نزدیکی، زیبایی مرا درک کن.
هوش مصنوعی: زیرا جدایی و وصال من هر دو یکی است، ای آدم، همانگونه که در حقیقت من و تو یکی هستیم.
هوش مصنوعی: در آن وصال و در این جدایی مرا ببین؛ به درون خود بنگر و مرا عین دیدار بیاب.
هوش مصنوعی: من بودم که دست قدرت را بر تو نمایان کردم و در اینجا چون ماه کامل بر تو جلوه کردم.
هوش مصنوعی: من بودم که بهشت و نیز حوا را به تو نشان دادم و آنها را از دیدهٔ خود آشکار ساختم.
هوش مصنوعی: در پایان کارت من بودم که جدایی را پدید آوردم و در اینجا شوقی در تو نشان دادم.
هوش مصنوعی: در حقیقت، نوش همراه ما با نیش است و این راه ما هنوز پیش روی توست.
هوش مصنوعی: ای آدم پیر، راهی در پیش داری و اکنون باید رفت؛ چارهای جز رفتن نیست.
هوش مصنوعی: راه ما همان راه توست، پس آن را بپیما و دیگر گستاخانه سخن مگو.
هوش مصنوعی: راه خود را به سوی ما قرار بده و به درگاه ما برس، زیرا اکنون راهنمای ما با توست.
هوش مصنوعی: راه عشق من راهی دور و دراز است که گاه سرازیری و گاه سربالایی دارد.
هوش مصنوعی: به سوی من راه بسپار و منزل را در من ببین و سرانجام بت صورت و ظاهر خود را بشکن.
هوش مصنوعی: به سوی من راه بسپار و منزل را ببین و شاد باش؛ حقیقت تن را در درگاه دل ببین و خوش باش.
هوش مصنوعی: گمان میکنی این تنها عشقبازی است؟ این سخنی دیگر است؛ این راز بازی نیست.
هوش مصنوعی: تو همان آدمی هستی که از بهشت بیرون رفته و اکنون در گردش آسمان و جهان گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: راهی دور و شگفت در پیش داری و پیری دوراندیش (راهنما) را همراه خود داری.
هوش مصنوعی: او خود در درون تو با تو سخن میگوید و تو جرئت نداری که پاسخی بدهی.
هوش مصنوعی: تو راه را نمیشناسی و به همین سبب از رفتن بازماندهای؛ مانند گنجشکی که در چنگال باز گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: آن پیر (یا حق) تو را از درون بهشت بیرون انداخت و اکنون از آیات الهی هزاران نکته برایت بازگو میکند.
هوش مصنوعی: تو چون در شک و تردید هستی، او را چگونه میتوانی بشناسی؟ مانند کودکی از شدت وحشت میترسی.
هوش مصنوعی: او پیوسته در اینجا به تو میگوید که در این لحظه تو خودِ آدم هستی.
هوش مصنوعی: و از زبان او گفته میشود: تو بیرون ماندهای، زیرا من به راه افتادم و از عالم بالا به سوی این چاه (دنیا) فرود آمدم.
هوش مصنوعی: او هر لحظه اینگونه تو را خطاب میکند و تو هر دم در درون خود ترسان و هراسانی.
هوش مصنوعی: نمیدانی چگونه پاسخی به او بدهی که شایستهٔ آن محبوب نیکو باشد.
هوش مصنوعی: چون میترسی، به همین سبب در راه بازماندهای و عاشق و درمانده در چاه افتادهای.
هوش مصنوعی: ای رازدار، تو بهشت را با همهٔ ناز و نعمتش رها کردی و بیرون آمدی.
هوش مصنوعی: اکنون که مانند آدم به این جهان آمدهای، پیوسته خطابی ترسآور به تو میرسد.
هوش مصنوعی: تو میان ترس و امید ماندهای و در این دام بلا گرفتار شدهای.
هوش مصنوعی: نمیدانی راهت از کجا آغاز شده و به کجا میرود؛ از این روست که جانت میان ترس و امید است.
هوش مصنوعی: امید و ترس هرگز راه را به تو نشان نمیدهد؛ به یقین تنها پیر تو راه را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: چون پیرت تو را در راهِ درون خودت انداخته است، به همین سبب بیخود و بیاختیار همراه او میروی.
هوش مصنوعی: گاهی میگوید منزل مقصود همینجاست و گاهی میگوید منزل پیدا نیست.
هوش مصنوعی: گاهی میگوید من تو را بیرون انداختم و گاهی میگوید تو را در خون و رنج انداختم.
هوش مصنوعی: گاهی میگوید دیدارم را به تو مینمایانم و در این راز با تو کار دارم.
هوش مصنوعی: گاهی میگوید مترس و شادمان باش؛ گاهی در آب باش و گاهی در آتش، یعنی هر حالی را بپذیر.
هوش مصنوعی: گاهی در جامهٔ آدم آشکار میشود و گاهی حوا را از آدم پدید میآورد.
هوش مصنوعی: گاهی تاج پادشاهی بر سرت مینهد و گاهی تو را از اوج ماه به قعر، تا ماهی زیر زمین، فرو میاندازد.
هوش مصنوعی: گاهی تو را خوار در خاک میافکند، چنانکه جرئت نداری حتی سرت را بخارانی.
هوش مصنوعی: گاهی سرت را تا عرش بالا میبرد و گاهی از نزدیکی خود تاج بر سرت مینهد.
هوش مصنوعی: گاهی عزت و گاهی بیاعتنایی و بزرگیفروشی نشان میدهد؛ گاهی دوری و گاهی نزدیکی.
هوش مصنوعی: جز کسی که در این راه درد را بیابد، کسی نیست که مانند مردان راه خود را یگانه و تنها بیابد.
هوش مصنوعی: چنین کسی غم محبوب را میخورد و در خون دل مینشیند و در همهچیز جز او را نمیبیند.
هوش مصنوعی: او مانند آدم در اینجا از عشق محبوب پیوسته رنج و بلای نزدیکی به او را تحمل کرده است.
هوش مصنوعی: او بلا میبیند و جرئت دم زدن و شکایت ندارد؛ گاهی در گفتار است و گاهی در جستوجو و تکاپو.
هوش مصنوعی: گاهی مانند آدم از بهشت دور میشود و همچون سالکان در راهی دور و دراز میافتد.
هوش مصنوعی: سالک عاشق گاهی در این راه مانند آتش خودش میسوزد و گاهی مانند باد آتش عشق را شعلهورتر میکند.
هوش مصنوعی: گاهی زیر بار غم مانند منصور حلاج میسوزد تا سراسر نور شود و از خود چیزی باقی نماند.
هوش مصنوعی: گاهی مانند حلاج «اناالحق» (من حقم) میگوید؛ به راستی مقام و منزل نهایی او همین است.
هوش مصنوعی: این حکایتها تنها مثالی بود تا بفهمی که این راز، معنایی دیگر و فراتر از ظاهر سخن دارد.
هوش مصنوعی: در اینجا نشانهای آشکار به تو گفتم، اما تو نمیفهمی و نمیبینی؛ چه میتوان کرد؟
هوش مصنوعی: نمیدانی محبوبت با تو چگونه رفتار میکند؛ گاهی با تو به راستی و آشکار است و گاهی آرام و پنهان.
هوش مصنوعی: گاهی دیدار بیچون و بیمانند خود را به تو نشان میدهد و گاهی تو را از هفت آسمان فراتر میبرد.
هوش مصنوعی: گاهی تو را مانند سالکان در راه خود میاندازد و به سوی درگاه خود میکشاند.
هوش مصنوعی: گاهی مانند منصور حلاج، پیشوای دین، تاج معرفت و معنا بر سر تو میگذارد.
هوش مصنوعی: گاهی رازهای خود را به تو نشان میدهد و آنگاه تو را مانند حلاج بر دار میکند.
هوش مصنوعی: هستیات را چنین میکند تا راز او را بازگویی؛ نمیدانم در این باره چه خواهی گفت.
هوش مصنوعی: تو جرئت نداری جان خود را رها کنی تا مانند منصور در همه چیز یگانه و تنها با حق شوی.
هوش مصنوعی: جرئت نداری مانند آدم در راه او بیفتی و رنج ببری تا به درگاه او راه یابی.
هوش مصنوعی: جرئت نداری لحظهای بکوشی تا راز را ببینی و وصال شاه حقیقی را همینجا مشاهده کنی.
هوش مصنوعی: توان دیدن وصال شاه را نداری؛ یعنی از خود گذشتن و به او رسیدن را.
هوش مصنوعی: در حقیقت نمیتوانی از خود بگذری، زیرا به جای حقیقت، طبیعت و نفس را دوست داری.
هوش مصنوعی: طبیعت چنان تو را در بند کرده است که جانت از دیدار آن یگانه بازمانده است.
هوش مصنوعی: طبیعت را دوست داری و از او جدا ماندهای؛ به همین سبب از دیدار خدا محرومی.
هوش مصنوعی: طبیعت در وجود تو مانند شیطان است و حقیقت در وجود تو عین خدای رحمان است.
هوش مصنوعی: طبیعت تو را از محبوبت دور کرده و از این روست که در خودبینی و غرور ماندهای.
هوش مصنوعی: طبیعت تو را در دوزخ انداخته و هستیات از گرمای این آتش گداخته است.
هوش مصنوعی: طبیعت همهٔ بندهای وجودت را بسته است و تو با این حال دست در گردن او انداختهای و در آغوشش گرفتهای.
هوش مصنوعی: آن را چنان دوست داری که گویی جان توست و نمیدانی که خونت به رایگان و بیهوده ریخته میشود.
هوش مصنوعی: طبیعت میخواهد تو را در همین آتش بکشد و تو مانند کافری هستی که زنار بر کمر بسته است.
هوش مصنوعی: در حقیقت کافری زنارداری، چون بت خود یعنی نفس را از جان دوست داری.
هوش مصنوعی: چون بت میپرستی کافری، و ناگهان جان از تن تو جدا میشود.
هوش مصنوعی: بت نفس تو کافر خواهد مرد و در همین آتش خواهد افتاد و این آتش کاستی نمیگیرد.
هوش مصنوعی: بیآنکه دین حقیقی را دیده باشی، کافر خواهی مرد؛ نمیدانم از این جهان چه چیزی با خود خواهی برد.
هوش مصنوعی: این بت نفس را بشکن و در جستوجوی یقین باش؛ همینجا و در همین زندگی، همراه جانت راز حقیقت را بجوی.
هوش مصنوعی: وگرنه در آن جهان چیزی جز پشیمانی و حسرت نصیبت نمیشود و در گرمای آتش ندامت گرفتار میمانی.
هوش مصنوعی: تا کی گرفتار ظاهر و صورت میمانی و تا کی در دل این بلا به سر میبری؟
هوش مصنوعی: چون درد عشق نداری، کی دوست تو خواهد شد؟ و چون مغز و حقیقتی نداری، همان پوستِ بیمغز باقی میمانی.
هوش مصنوعی: مانند ابلیس گرفتار صورت و ظاهر شدهای؛ از این روست که سینهات مانند فیل، سنگین و پر از خودبینی است.
هوش مصنوعی: با این همه، جانت پیوسته راز را به تو نشان میدهد و حقیقت جانت را آگاه میکند.
هوش مصنوعی: تو نیز باید بیگمان این خودی را بسوزانی؛ وگرنه دستکم از این داستان نکته و عبرتی بیاموز.
هوش مصنوعی: از آن رو در زندان تن سوگوار ماندهای که بیگمان مانند ابلیس پیوسته خودبین هستی.
هوش مصنوعی: شاید از راه راز معنا به حقیقت دست یابی، به منزل برسی و آنگاه شاه حقیقی را بیابی.
هوش مصنوعی: شاید این شک تو به یقینِ دیدنی بدل شود، هرچند اکنون در اینجا بصیرت و دوراندیشی نداری.
هوش مصنوعی: چون راهنمایی بر سر راهت نیست، مانند روباهی که در ته چاه افتاده، درمانده ماندهای.
هوش مصنوعی: راهنما را در دل دردمند و زخمخوردهٔ خود بجوی و به یاری او همهٔ گرههای کارت را بگشای.
هوش مصنوعی: تو در جان خود راهنمایی حقیقی داری که حقیقت هر چیز را به یقین میبیند.
هوش مصنوعی: اما وقتی جلوه و نمود او را بشناسی، سرانجام درمییابی که هستیات از هستی او بوده است.
هوش مصنوعی: در این جهان آدم راهنمای رسیدن به او شد و آدم به یقین از او آرامش و قرار یافت.
هوش مصنوعی: آن حقیقت راه را به همه نشان داد و خود را پنهان کرد؛ آن یگانه همه را در دوگانگی افکند.
هوش مصنوعی: سرانجام پرده را از میان برمیدارد؛ آنگاه تو پنهان و نابود میشوی و هستی او آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: این راز تنها از راه عشق به دست میآید، ولی سرانجام باید سر را در این راه باخت.
هوش مصنوعی: تا وقتی سر و خودی داری این راز را نمیبینی، و تا از دیدن این ظاهر نگذری آن را نخواهی دید.
هوش مصنوعی: در ظاهر، شریعت را رعایت کن و باطن آن را دریاب و مانند حلاج به سوی عشق بشتاب.
هوش مصنوعی: هر کس حقیقت را دید، سر خود را در راه آن فدا کرد و چون جان داد، به حقیقت جانِ جان شد.
هوش مصنوعی: ای دوست، تا وقتی جان در قالب تنِ توست، حقیقتاً مغزی هستی، اما مغزی که در پوست پنهان است.
هوش مصنوعی: چون دوگانگی از میان برخیزد، تن به جان تبدیل میشود و آن جان در محبوب ازلی پنهان و فانی میگردد.
هوش مصنوعی: وقتی جان به جانان بدل شود، جز حق چیزی نمیماند؛ «تو» یی باطل است و در این مقام جز حق نیست.
هوش مصنوعی: خود حقیقیات را در جانِ جان میتوانی بیابی؛ زیرا هر کس آن یگانهٔ کل را به چشم ظاهر نمیبیند.
هوش مصنوعی: خدا را تنها خدا میبیند و خدا صورت و شکل ندارد؛ و اگر کسی گمان کند او را شناخته، در او حیران میماند.
هوش مصنوعی: چون جان و خودی از میان برخیزد، جانان چهره مینماید و هر لحظه صدها پاسخ به تو آشکار میکند.
هوش مصنوعی: چون جان رفت، جسم به خاک بازمیگردد و زیر گردش آسمانها پنهان میشود.
هوش مصنوعی: جان در خلوتگاه یار پنهان میشود و همینجا از یار آگاه میگردد.
هوش مصنوعی: این آگاهی صورت و شکل ظاهری ندارد و اگر آگاهیای هست، از خودِ جان و از درون اوست.
هوش مصنوعی: در این خاک، صورت و تن حجاب نیست، زیرا در اینجا تن نیز در ذات پاک محو میشود.
هوش مصنوعی: در این عالم، تن چیزی جز خون و پلیدی نیست، ولی اگر به یقین برسی همینجا به حقیقت راه مییابی.
هوش مصنوعی: صورت و تن تو در اینجا مانند خون است، اما این ماجرا با شراب معرفت آشکار میشود و راه را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: وقتی صورت محو شود جان زاده میشود، و برای او چیزی جز جان سزاوار نیست.
هوش مصنوعی: وقتی صورتها در عالم خاک به جان بدل شوند، تن به جایگاه دل میرسد و دل میشود.
هوش مصنوعی: پس از مرتبهٔ دل، انسان در اینجا به مرتبهٔ جان میرسد و آنگاه به دیدار جانان نائل میشود.
هوش مصنوعی: هرچند این موضوع شرح بسیار دارد، رازجو در پی یقین است نه شرح.
هوش مصنوعی: یقین این است که در پایان کار همهٔ صورتها ناپدید میشوند.
هوش مصنوعی: در اینجا حقیقت انسان نیز مانند جان گم میشود، چنانکه قطرهای در دریای بزرگ.
هوش مصنوعی: وقتی قطرهٔ حقیقت به دریا پیوست، به یقین هستیِ جداگانهاش نیست میشود، زیرا در دریا قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: چون قطره عین دریا شد، حقیقت یگانه میشود و دوگانگی از میان میرود.
هوش مصنوعی: چون تن تو محو شود، تو همه وجود میشوی و سرانجام به معبود میپیوندی.
هوش مصنوعی: وصال صورت و تن در دل خاک است و در آنجا به آفریدگار پاک میرسد.
هوش مصنوعی: در اینجا انسان گنجینهٔ اصلی خود را دوباره میبیند و راز حقیقت را مشاهده میکند.
هوش مصنوعی: در اینجا عنصر آتش وجودت به آتش کلی بازمیگردد و جلوهٔ خاکی تو بهکلی درهم پیچیده میشود.
هوش مصنوعی: هر عنصر به معدن و جایگاه اصلی خود بازمیگردد و دوباره پناهگاه خود را مییابد.
هوش مصنوعی: عنصر باد نیز از اینجا جدا میشود و به سوی باد کلی بازمیگردد و همین راز را مییابد.
هوش مصنوعی: آب وجود نیز روانه میشود و بیهیچ مانعی به آب کلی میرسد.
هوش مصنوعی: خاک نیز به یقین به سوی خاک بازمیگردد و همه در ذات پاک کل یکی میشوند.
هوش مصنوعی: پلیدی پاک میشود و بدی باقی نمیماند، و جز عطار کسی این راز را نمیداند.
هوش مصنوعی: زیرا عطار در اینجا راز را دیده و با مردن از خود، آن را آشکارا مشاهده کرده است.
هوش مصنوعی: او از خویشتن در گور صورت مرد و این همه دیدار و شهود به ناچار برایش پیش آمد.
هوش مصنوعی: او چنان این راز را آشکار دیده که از خود مرده و همهٔ راز را دیده است.
هوش مصنوعی: چون حال جسم و جان او چنین است، هر کس این مرتبه را بیابد در اینجا رازبین میشود.
هوش مصنوعی: سرانجام باید از این جهان رفت و یکباره به زیر خاک تاریک فرو شد.
هوش مصنوعی: در این مرحله (پس از مرگ و رفتن به زیر خاک) پرده از میان برداشته میشود تا حقیقت را بدانی؛ این راز پنهان را از من بیاموز.
هوش مصنوعی: هر کس سرانجام بمیرد، دوباره زنده میشود و مانند خورشید از آسمان میدرخشد.
هوش مصنوعی: زندگی در این دنیا در حقیقت مرگ است، زیرا پایان کار رها کردن همهچیز است.
هوش مصنوعی: سرانجام باید صورت و جسم را رها کرد؛ پس ناگزیر باید از این ظاهر گذشت.
هوش مصنوعی: باید از این دنیای فریبکار رفت و نباید به روزگار خونخوار دل بست.
هوش مصنوعی: این دنیا که سراسر بلاست، مانند اژدهایی است که دهانش را باز کرده است.
هوش مصنوعی: دنیا پیوسته هر کسی را به سوی خود میکشد و هر لحظه بر جان همه نیش میزند.
هوش مصنوعی: تو در این دنیا در معرض نابودی و گرفتار بلایی و سرانجام در کام زهرآگین این اژدها خواهی افتاد.
هوش مصنوعی: مانند جوانمردان از دم این اژدها دوری کن و حتی به سوی این ملعون نگاه نکن.
هوش مصنوعی: بنگر که دنیا کامی زشت دارد و با هیچ کس انس و دوستی ندارد.
هوش مصنوعی: این دنیای شوم با هیچ کس دوستی ندارد؛ با دانستن این حقیقت، حال جان تو نیز روشن میشود.
هوش مصنوعی: دنیا مانند بوقلمون هر دم به رنگی درمیآید؛ خوب نگاه کن و دلت را از این حقیقت آگاه کن.
هوش مصنوعی: دنیا خود را به رنگ و شکلی همانند تو درمیآورد؛ این پند را از کسی که تو را میشناسد و داناست بشنو.
هوش مصنوعی: این ملعونِ حیلهگر چون شکلی بسازد، مانند نقش و صورت تو در اینجا آشکار میشود.
هوش مصنوعی: خود را در این جهان همراه و همدم تو نشان میدهد تا تو را، ای مرد دانا، فریب دهد.
هوش مصنوعی: تو گمان میکنی که او را به دوستی گرفتهای، اما نمیدانی که در همین پوست و تن خود هلاک میشوی.
هوش مصنوعی: دنیا چنان تو را مانند اژدها به کام خود میکشد که دیگر هیچ نیرویی برای رهایی نمییابی.
هوش مصنوعی: عاقبت کار تو این است و آن را دیدی؛ پس چرا به دنیا دل خوش کرده و آرام گرفتهای؟
هوش مصنوعی: ای برادر، دنیا به چشمت خوش آمده و اکنون مانند ققنوس به سوی آتش رفتهای.
هوش مصنوعی: در آتش افتادهای و در آن خواهی سوخت؛ این آتش را نیز خودت در وجودت برافروختهای.
هوش مصنوعی: سرانجام خواهی سوخت و با پندار و خیال باطل خود در دنیا خواهی مرد.
هوش مصنوعی: تا کی میخواهی دلبستهٔ دنیا بمانی، در حالی که از راز آخرت هیچ نشانهای نمیدانی؟
هوش مصنوعی: این راز آخرت را شنیدی، اما گوش ندادی و در خواب غفلت فرو رفتی.
هوش مصنوعی: دنیا تو را چنان در بند کرده که پرندهٔ جانت را در اینجا شکار کرده است.
هوش مصنوعی: اما صیاد ازلی (خداوند) سرانجام پرندهٔ جانت را گرفت و پنهانی شکار خود کرد.
هوش مصنوعی: جان تو در خاکِ راه خوار نخواهد شد، ولی تو (تن و وجود دنیاییات) در پایان زار و درمانده خواهی ماند.
هوش مصنوعی: سرانجام از این راه رهایی نخواهی یافت؛ پس چرا بیچاره در بند و بلای دنیا ماندهای؟
هوش مصنوعی: از ته جان، به خاطر جان خود دنیا را رها کن و راه حق را در پیش گیر، حتی اگر در این راه رسوایی و ملامت ببینی.
هوش مصنوعی: از دنیا هیچ سودی به تو نمیرسد، جز اینکه زود در آتش رنج و گرفتاری آن بیفتی.
هوش مصنوعی: جهان نزد خداوند ارزشی ندارد؛ مانند هلال است که هرگز به ماه تمام نمیرسد و کامل نمیشود.
هوش مصنوعی: جهان و هرچه در آن است در حقیقت جلوهٔ یک ذات است؛ وقتی این را دریابی، میفهمی جهان چیست.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن و با یقین از آن بگذر و مانند مردان راه، در درون خود دوراندیش و عاقبتبین باش.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن، زیرا این مردار بیارزش است و مانند نقشی شگفت، پیچدرپیچ و فریبنده است.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن تا رهایی یابی؛ خدا را بشناس و از او به مقام قرب و سروری برس.
هوش مصنوعی: مانند مردان دیندار جهان را رها کن و هستی خود را در مرتبهٔ عینالیقین، یعنی دیدن حقیقت به چشم دل، قرار ده.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن و مانند مردان راه از آن بگذر و خود را از بند بلا آزاد کن.
هوش مصنوعی: چنانکه آدم بهشت را ترک کرد، تو نیز جهان را ترک کن و خود را در راز نزدیکی به حق بیفکن.
هوش مصنوعی: مانند او جهان را رها کن و راه دوست را برگزین تا سرانجام از دوست آگاه شوی.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن و مانند او فانی شو و در همان نگرش به جهان، به حقیقت بقا برس.
هوش مصنوعی: جهان را رها کن تا در پایان از دست معشوق خود جام بنوشی.
هوش مصنوعی: جهان جاودان را در همینجا ببین و حقیقت جان جان، یعنی حق را، همینجا مشاهده کن.
هوش مصنوعی: بگو سرانجام از دنیا چه دیدی که مانند گوی در آن سرگردان ماندهای؟
هوش مصنوعی: از دنیا جز رنج چه دیدی؟ رنج کشیدی و روی گنج را ندیدی.
هوش مصنوعی: از دنیا جز غم چه دیدی؟ دنیا پیوسته درد و غم به تو نشان داد.
هوش مصنوعی: از دنیای فریبکار و پیمانشکن جز درد و بلا و آزار محض چه دیدی؟
هوش مصنوعی: هیچ دلی از دنیا شاد نمیشود، زیرا دنیا جان و دل را یکسره میخراشد و زخمی میکند.
هوش مصنوعی: هیچ دلی از دنیا شادی ندارد؛ شگفتا که تو در این دریا غرق شدهای.
هوش مصنوعی: دنیا مانند دریایی است با موجهای پر از خون که پیوسته تا هفت آسمان بالا میزند.
هوش مصنوعی: دنیا مانند دریایی پر از نهنگ است، هرچند درونش جای خوشی و هوش و آهنگ به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: در این دریا به کشتیهای بسیار بنگر و دلت را از حال این دریا آگاه کن.
هوش مصنوعی: این دریا پر از موج خون عزیزان است؛ اگر مردی، هان از آن بگریز.
هوش مصنوعی: نهنگ جانگیر همیشه در این دریاست و هر لحظه از او صدها آشوب برپاست.
هوش مصنوعی: این نهنگ هر کشتی را که در این دریا بیابد، شتابان به سوی آن میرود.
هوش مصنوعی: در یک دم کشتی را یکباره فرو میبلعد و کشتی در میان دریا ناپدید میشود.
هوش مصنوعی: ای رهرو راه حقیقت، از دنیا بگذر، زیرا جز جانت کسی همراه تو نخواهد بود.
هوش مصنوعی: ای دل، لحظهای از دنیا بگذر و جایگاه خود را در این جهان به تن و جان مبند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.