بخش ۷۱ - در عتاب کردن حضرت آفریدگار عزّ شأنه با آدم در گندم خوردن و عاجز شدن آدم در گناه و مقرّ شدن و توبه کردن فرماید
ندا آمد زحضرت ناگهانی
ز من بشنو تو این سرّ معانی
که ای آدم نگفتم مر تراهان
بخوردی گندمت آخر بخورهان
بگو تا گندم از بهر چه خوردی؟
تو فرمان من اینجاگه نبردی
ز نافرمانیت اکنون چسازم
ترا در آتش غیرت گدازم
بسوزانم کنونت در تف نار
ایا آدم همی روزی بصد بار
تو هستی بیخبر اکنون ز ذاتم
تو افکندی عیان اینجا صفاتم
بگو با من کنون و ده جوابم
وگرنه ز آتش غیرت بتابم
بسوزانم بیک لحظه دل وجانت
بگو با من کنون اسرارو برهانت
ز شرم و خجلت آنجاگاه آدم
بعجزی برگشاد آن لحظه او دم
زبان بگشاد کای دانای اسرار
تو میدانی چگویم من بگفتار
تو دانائی من اینجاگه چگویم
ستاده مبتلا و زرد رویم
تو دانائی و میدانی ز حالم
که این دم اوفتاده در وبالم
تو دانائی و آگاهی ز اسرار
نمییارم زدن دم را بگفتار
گنه کارم فتاده در چَه و گِل
که از قولت نبودم آگه دل
گنهکارم فتاده در بُن چاه
مرا ابلیس گردانید گمراه
مرا ابلیس اینجا وسوسه کرد
بدادم گندم اینجا را ابر خورد
مرا ابلیس اینجا رهنمون شد
دلم از خویشتن کلّی برون شد
مرا ابلیس کرد اینجا بخواری
نکردم من ز رازت پایداری
مرا از ره ببرد و داد گندم
مرا کرد ازوصالت ناگهان گم
مرا از ره ببرد و کرد خوارم
تبه کرد او بهرزه روزگارم
مرا از ره ببرد و داوری ساخت
چو مومم ناگهان در نار بگداخت
مرا از ره ببرد و کرد رسوا
تو میدانی که هستی ذات یکتا
تو میدانی کس اسرارت نداند
که آدم اینچنین مسکین بماند
تو میدانی و دانائی ترا است
که ذات تو ببود جان بپیوست
کنون تو حاکمی بد کرد آدم
بر این ریش دلش هم نه تومرهم
اگرچه من بدی کردم در اینجا
شدم اندر نمود خویش رسوا
اگرچه من بدی کردم در آخر
توئی دانا توئی اوّل تو آخر
بدی کردم ببخشم رایگان تو
که هستی مر خدای غیب دان تو
بدی کردم در اینجا بد مگیرم
میان این بلا تو دستگیرم
بدی کردم بنفس خویشتن من
شده تاریک چون شب روز روشن
بدی کردم بنفس خود نهانی
فتادم در بلا اکنون تودانی
بدی کردم بنفس خود یقین من
نبودم اندر اول پیش بین من
بدی کردم ندانستم گنهکار
منم، تو عالِمِ سرّی و ستّار
بدی کردم بپوشان سرّم اینجا
که در درگاه تو هستیم رسوا
ز رسوائی کنون طاقت ندارم
که سر در حضرت جانان برآرم
ز رسوائی مرا طاقت شده طاق
که در درگاه تو ماندم چنین عاق
ز رسوائی که آمد بر سر من
توخواهی بود اینجا رهبر من
برسوائی چنین مگذار آدم
که عاجز مانده است او اندر این دم
چنین مگذار آدم را تو حیران
بفضل خود تو او را شاد گردان
چنین مگذار آدم را چنین خوار
بپوشان سرّ او دانای ستّار
چنین مگذار آدم را دلش خون
بمانده در بهشتت زار و محزون
چنین مگذارم و تو دستگیرم
که کس نبود به جز تو دستگیرم
چنین مگذار اینجا مبتلا باز
چنینم در بلای عشق مگداز
دلم خون شد در این رسوائی خود
که میدانم که بد کردم همین بد
بدیّ من ببخش و درگذارم
که هستی در دو عالم کردگارم
چو شیطانم بدی کرد و بدی ساخت
چنین بازی مرا اینجا بپرداخت
چنین بازیچه دادم در بهشتم
چو یاد تو من از خاطر بهشتم
چنین بازیچه دادم بیخود اینجا
ابا من کرد شیطان مر بد اینجا
چو شیطان بود اینجا همچو دشمن
چنین کرد اودر اینجایم ابامن
ولیکن من زخود دیدم ز شیطان
توئی ستّار و هم غفار و رحمان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، خداوند به آدم خطاب میکند و از او به خاطر خوردن گندم و نافرمانیاش عتاب میکند. آدم از حال خود آگاه است و میفهمد که در دام وسوسه شیطان افتاده و خود را دچار گناه کرده است. او به درگاه خداوند میگوید که بدیهایش را میداند و برای آنها توبه میکند، در حالی که میداند فقط خداوند است که میتواند او را ببخشد. آدم در نهایت از خدا میخواهد که او را در این حال ناتوانی و رسوایی رها نکند و به او کمک کند. شعر به توبه و درخواست رحمت از خداوند تأکید دارد و حالتی از خضوع و پشیمانی را منتقل میکند.
هوش مصنوعی: ناگهان صدایی از جانب خدا به آدم رسید که او را دعوت به شنیدن یک راز و معنی کند.
هوش مصنوعی: ای آدم، من به تو نگفتم که گندم بخوری و حالا باید عذرخواهی کنی و به اشتباهات اعتراف کنی.
هوش مصنوعی: خداوند از آدم میپرسد که چرا گندم خوردی و به او یادآوری میکند که تو باید به فرمان من گوش میدادی و اینجا جایی برای نافرمانی نبود.
هوش مصنوعی: به خاطر نافرمانیات، اکنون تو را در آتش غیرت میسوزانم.
هوش مصنوعی: ای آدم، من همین حالا تو را در آتش خشم میسوزانم، زیرا تو به گناه خود پیوستهای و این کار را هزار بار انجام میدهی.
هوش مصنوعی: تو اکنون از حقیقت من و ذات حقیقیام بیخبر هستی و به همین خاطر اینجا صفات و ویژگیهای مرا به نمایش گذاشتهای.
هوش مصنوعی: بگو الان با من صحبت کن و جواب سوالاتم را بده، وگرنه از شدت غیرت و خشمم به آتش میافتم.
هوش مصنوعی: خداوند میفرماید که اگر آدم در این لحظه اسرار و رازهای خود را برای من نگوید، من دل و جان او را با یک لحظه آتش میسوزانم.
هوش مصنوعی: از شرم و خجالت، آنجا آدم نتوانست سخن بگوید و در آن لحظه احساس ناتوانی او آشکار شد.
هوش مصنوعی: آدم بهخود میگوید، ای آگاه به رازها، تو میدانی که من با چه کلماتی میخواهم سخن بگویم.
هوش مصنوعی: خداوند، تو دانایی و از حال من آگاهی، من که در اینجا ایستادهام، چطور از حال بد و رنگ پریدهام سخن بگویم؟
هوش مصنوعی: خداوند، تو از حال من آگاهی و میدانی که در این لحظه به شدت در مشکلات و مصیبتها گیر افتادهام.
هوش مصنوعی: تو از اسرار درون من باخبری و نمیخواهم در این مورد صحبت کنم یا چیزی بگویم.
هوش مصنوعی: من گناهکارم و در چاه و گل گرفتار شدهام، چون از چیزی که تو میدانستی، از حال قلبم آگاه نبودم.
هوش مصنوعی: من در چاه عمیق گناه افتادهام و ابلیس مرا گمراه کرده و به این حال مبتلا نموده است.
هوش مصنوعی: ابلیس در اینجا مرا به وسوسه انداخت و باعث شد که من گندم را بخورم، و این کار باعث شد که من به انحراف کشیده شوم.
هوش مصنوعی: ابلیس مرا به این کار هدایت کرد و بهخصوص باعث شد که دل من کاملاً از خودم خارج شود و به گناه بیفتد.
هوش مصنوعی: ابلیس باعث شد که به این حالت ذلت و افتادگی بیفتم، زیرا من نتوانستم در برابر راز تو صبر و پایداری کنم.
هوش مصنوعی: ابلیس مرا از راه حق منحرف کرد و به من گندم (که نماد وسوسه و گناه است) داد؛ به ناگاه باعث شد که از ارتباط و وصال با تو، ای خدا، دور شوم.
هوش مصنوعی: من را از مسیر درست دور کرد و بی آبرویم ساخت، او زندگیام را به هدر داد.
هوش مصنوعی: خدای تعالی مرا از راه راست منحرف کرده و به قضاوت نشسته است، به گونهای که همچون موم، ناگهان در آتش گناه ذوب و نابود شدهام.
هوش مصنوعی: این بیت نشان میدهد که کسی (نا مشخص) من را از مسیر درست (راست و نوعی حقیقت) منحرف کرده و رسوا کرده است. همچنین به خداوند اشاره میکند که او تنها ذات یکتاست و همه چیز در دستان اوست.
هوش مصنوعی: تو میدانی که هیچکس از راز تو باخبر نیست، اما آدم (انسان) بهخاطر ناتوانیاش در برابر گناه، به این حال و روز افتاده است و در این وضعیت، بسیار درمانده و بیچاره باقی مانده.
هوش مصنوعی: خداوند میداند و علم او این است که ذات او در حقیقت، جان آدمی است که به او پیوسته است.
هوش مصنوعی: اکنون تو، ای خدا، حاکم هستی و باید بدی آدم را ببخشی، چرا که دل او در این وضعیت به خاطر گناهش شکسته و نیازمند رحمت توست.
هوش مصنوعی: با وجود اینکه من کارهای بدی کردم، اما در اینجا به خاطر رفتارم رسواییام آشکار شد.
هوش مصنوعی: هرچند من گناه کردم، اما تو، ای خدا، همهچیز را میدانی و تو اول و آخر همه چیز هستی.
هوش مصنوعی: من بدی کردم، اما از تو میخواهم که مرا رایگان ببخشی، زیرا تو خدای پنهان و عالم به همه چیز هستی.
هوش مصنوعی: من بدی کردهام، اما در اینجا بدی را از من نپذیر و در این وضعیت سخت، تو دستگیر و یار من باش.
هوش مصنوعی: من به خاطر اعمال خودم کارهای ناپسندی انجام دادهام و حالا روح و وجودم تاریک و تیره شده است، مانند شب در مقایسه با روشنایی روز.
هوش مصنوعی: من بدی کردم به خودم به طور پنهانی و اکنون در مشکلات و گرفتاریها افتادهام، حالا تو میدانی.
هوش مصنوعی: من به اشتباه خود اعتراف میکنم و میگویم که در ابتدا از روی آگاهی این کار را نکردم. تلاش میکردم این خطا را نبینم، ولی در واقع خودم را در این تصمیم مقصر میدانم.
هوش مصنوعی: من نمیدانستم که بدی کردهام و گنهکار هستم، در حالی که تو آگاه به رازها و پوشانندهی عیوب هستی.
هوش مصنوعی: من گناهی مرتکب شدم و از تو میخواهم که این کار من را بپوشانی، زیرا در حضورت رسوا شدهایم و نمیتوانیم به تو نزدیک شویم.
هوش مصنوعی: از شرم و رسوایی دیگر تاب و توان ندارم که بتوانم سرم را در پیشگاه محبوبم بلند کنم.
هوش مصنوعی: از شدت رسوایی و شرم، دیگر تاب و توان ندارم و در درگاه تو، ای خداوند، به این حال افتادهام و عاقبت (خود را) در این وضعیت میبینم.
هوش مصنوعی: به خاطر بیآبرویی که بر من آمده، تو خواهی بود راهنمای من در اینجا.
هوش مصنوعی: آدم را در این وضعیت شرمآور و بدون کمک رها نکن، زیرا او در این لحظه ناتوان و عاجز است.
هوش مصنوعی: خداوند، آدم را در این حال حیران و سرگردان رها نکن و با رحمت و فضل خود، او را شاد و خوشحال کن.
هوش مصنوعی: خداوند (که به او دانای ستّار گفته میشود و رازها را میداند) نگذارد که آدم (انسان) به حال خوار و ذلیل مانند این بماند و رازهای او را بپوشاند.
هوش مصنوعی: ای خدا، آدم را اینگونه رها مکن که دلش پر از درد و غم باشد و در بهشت تو ناراحت و اندوهگین بماند.
هوش مصنوعی: با این حال، من چنین نمیگذارم و تو باید کمکم کنی، چون هیچکس جز تو برای کمک به من نیست.
هوش مصنوعی: ای خدا، مرا در اینجا گرفتار نکن و اجازه نده که دوباره در مشکلات عشق به این حال برسد.
هوش مصنوعی: در این رسوایی، دلم به شدت آسیب دیده و ناامید شدم، زیرا خودم میدانم که کار اشتباهی انجام دادهام.
هوش مصنوعی: خدایا، بدیهای من را ببخش و از آنها درگذر، چرا که تو تنها پدیدآورنده و خالق من در تمام عالم هستی.
هوش مصنوعی: زیرا شیطان با کارهای بدش باعث شد که من دچار مشکلات و گناهان شوم، پس او به من چنین سرنوشتی را تحمیل کرد.
هوش مصنوعی: بازیچههایی که به تو دادم در بهشت، زمانی که به یاد تو از بهشت غافل شدم، از دست رفتند.
هوش مصنوعی: خداوند میگوید که من این نعمتهای بهشتی را به آدم دادم، اما شیطان او را به بیخود شدن و گناه کردن وادار کرد.
هوش مصنوعی: چون شیطان در اینجا مانند یک دشمن عمل کرد، او نیز در اینجا علیه من توطئه کرد.
هوش مصنوعی: اما من از خودم میدیدم که شیطان است و تو ای خدا، ساتر و بسیار آمرزنده و مهربان هستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.