منت حیران و لعنت باز مانده
نمود عشقت اینجا باز خوانده
چودیدم رویت اینجاگاه پنهان
مرا این لعنت تو بس بود آن
که در کوی تو باشم لعنتی من
کنم هر لحظهٔ بیحرمتی من
من از لعنت نترسم هم تو دانی
اگر خوانی و گر رانی تو دانی
از آن تکرار میآرم دمادم
که من سجده نکردم دید آدم
مرا چون سجدهٔ تو کرده باشم
چرا در عاقبت در پرده باشم
مرا چون پرده اینجا بر دریدی
که جز من هیچکس غمخور ندیدی
من اندر گوی تو حیران و مستم
اگرچه خویشتن کلّی شکستم
کسی کو مر ترا بگزیده باشد
در اوّل عزت تو دیده باشد
به آخر چون کند خود را بخواری
کند در عشق لعنت پایداری
چو من کردم سجود شیب و بالا
بسی رفعت مرا دادی تو در لا
کسی کز تو چنین عزّت بدیداست
کنون در طوق لعنت ناپدیداست
عیان کن اندر اینجا آن نمودار
حجاب لعنتم از پیش بردار
من آدم را ندیدم جز که ذاتت
شده متصف ز اعیان صفاتت
من آدم را ندیدم آن تو بودی
که در ذرّات در گفت و شنودی
نمود روی آدم شد پدیدار
نمود جزو و کل شد جمله دیدار
مرا این بُد که سّر تو بدیدم
نکردم سجده و لعنت گزیدم
چودیدم من جمالت را نهانی
بدانستم که اسرار جهانی
نبُد آدم تو بودی رخ نموده
گره از کار عالم برگشوده
حجاب عزّتت بر رخ کشیده
عیان آدم از کل برکشیده
نظر کردم در آن دم دیدم آدم
که پیدا شد نمود تو در آن دم
چو آدم دیدم و دیدار تو بود
مرا عشق آمد و دیدار بنمود
مرا مخفی نمودی همچو آدم
نظر کردم ترا دیدم دمادم
اگر من گم شدم تو کم نباشی
نماند هیچ شیء جمله تو باشی
اگرچه بار عشقت دیدم از جان
همی دان لعنتیم زارو حیران
اگر لعنت بود آن از تو باشد
که رحمت عین احسان تو باشد
زهی آنکس که اینجا حق بداند
بجز رحمت دگر لعنت نداند
زهی شکر و سپاس و حق گذاران
چنین کردند اینجا دوستداران
همان کو دوستداری دید دلدار
نگرداند رخ خود را به آزار
به آزاری کجا برگردد از دوست
بر عارف چنین کردن نه نیکوست
چو ابلیس ار تو مردی حق بشناس
ز لعنت در نمود عشق مهراس
که آزاری رسد از یارت اینجا
درون را با برون گردان مصفّا
به آزاری که از محبوب یابی
سزد ای جان اگر رخ برنتابی
رخ عاشق همیشه زرد باشد
که از عشقش دلی پر درد باشد
رخ عاشق توان دیدن اثرها
که او دارد ز دید جان خبرها
چرا معشوقه را تو ترک گوئی
از آن سرگشته تو مانند گوئی
رخ جانان بجانی سخت ارزانست
که آنجا گه جمال دوست اعیانست
رخ جانانت اینجا آرزویست
چه جای مستیست و گفتگویست
رخ جانان درون دیده پیداست
ولیکن عقل اندر عشق شیداست
اگر مانند شیطان رهبری تو
قدم در کفر و لعنت بسپری تو
کشی بار جفای عشق جانان
نمود درد خود آری بدرمان
امیدی بند ای هالک نموده
عیان خویشتن سالک نموده
تو چون سالک شدی در آخر کار
نمود لعنتت آید پدیدار
در این ره هر زمان صد کفر و دینست
گهی عین گمان گاهی یقین است
در اینجا هر زمان عین بلا راست
مثال شاهدان کربلا راست
در این وادی دل و جان کن تو ایثار
که جانانت شود بیشک خریدار
چرا از لعنت حق میگریزی
چرا توبا قضا اینجا ستیزی
بکش بار فراق و وصل دریاب
رها کن فرع را و اصل دریاب
که شیطان اصل خود در فرع دریافت
عیان لعنت اندر شرع دریافت
تو بار عشق چون اینجا کشیدی
یقین میدان که کام دل رسیدی
بکش مانند مردانش تو باری
که برخیزد ز ره باری غباری
شود پیدا جمال بی نشانی
نماید بود کل در تو نهانی
چو شیطانست بر امّید رحمت
میندیش اندر این راهش ز لعنت
تو قول دوست فرمان بر تو اینجا
که بگشاید ترا او در در اینجا
بفرمان باش و طاعت کن دمادم
که فرمودست سجده نزد آدم
همه ذرّات پیشت در سجودند
طلبکار تو اینجا در وجودند
همه ذرات درتو جمع گشته
بصر بگشادهاند و شمع گشته
بتو حیران شده تو خود ندانی
چو ایشان درخودت حیران بمانی
طلبکار تواند و در توهستند
ز جام عشق تو ذرّات مستند
نه هشیارند و نی بیدار باشند
تمامت عین این انوار باشند
همه پیدا شده در جوهر یار
از او خود کرده اینجاگه پدیدار
بگرد کعبهٔ جان در طوافند
چو سیمرغان همه در کوه قافند
چو برخی در وصال و در جلالند
همش برخی نهانی در وبالند
جمال یار میجویند جمله
مر این اسرار میگویند جمله
که بابا تو نه بی تو این چگونه است
که ما را اندر اینجا رهنمونست
طلبکار آمدیم و دوست اینجا
درون کعبه روی او هویداست
طلبکار آمدیم و دوست دیدیم
نمود خویشتن در پوست دیدیم
طلبکار آمدیم از جوهر اصل
که اینجایست بیشک جوهر وصل
همو ما را در اینجا رهنمون کرد
نمود عشق خود اینجا فزون کرد
چوخود میخواست کاین جاگه نماید
نمود عشق بااللّه نماید
نمود خودنمود جمله مائیم
که در نار و هوا هم خاک و مائیم
همه درجوهریم و با نشانیم
که پیدا آمدیم و بی نشانیم
ز عین بی نشانی هست گشتیم
ز جام عشق جانان مست گشتیم
جمال یار در ما کل اثر کرد
نمود عقل در اینجا خبر کرد
جمال خویش بر صحرا نهادست
نهانی راز را اینجا نهاد است
جمال خویش زِ آدم کرد پیدا
مر او را آورید اینجا به صحرا
جمال خویش در وی چون نهاد او
نمود آمد در اینجا داد داد او
جمال آدم از جزو و کل آمد
اگرچه عین او اندر دل آمد
جمال آدم از اعیان ذاتست
نمودش در فعال اندر صفاتست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ عشق الهی و ارتباط انسان با معشوق است که در قالب گفتگوی عاشقانه و عرفانی بیان شده است. شاعر به تعبیر از درد و رنج عاشقانه میپردازد و بیان میکند که هیچ چیزی جز عشق نیست که در وجود انسان وجود داشته باشد. وی همچنین به رازهای شیطان و لعنتی که او به همراه دارد اشاره میکند و میگوید که وجود انسانی چنان در عشق غرق میشود که لعنت و رنج از آن گذر میکند. در نهایت، شاعر بر این اعتقاد است که خالق و معشوق در وجود انسان حضور دارند و عشق به عنوان کلید فهم حقایق عالم شناخته میشود.
هوش مصنوعی: ابلیس میگوید: منّت تو مرا حیران کرده و لعنت تو مرا از درگاه بازداشته است، و جلوهٔ عشق تو مرا دوباره به اینجا فراخوانده است.
هوش مصنوعی: چون در اینجا روی پنهان تو را دیدم، همین لعنتی که از تو به من رسید برایم بس است.
هوش مصنوعی: برایم کافی است که در کوی تو باشم، هرچند لعنتشده، و هر لحظه بیحرمتی ببینم.
هوش مصنوعی: من از لعنت نمیترسم و تو خود این را میدانی؛ چه مرا بخوانی و چه برانی، اختیار با توست.
هوش مصنوعی: از این رو پیوسته این سخن را تکرار میکنم که من آدم را دیدم و بر او سجده نکردم.
هوش مصنوعی: وقتی من فقط برای تو سجده کردهام، چرا باید در پایان کار در پرده و دور از تو بمانم؟
هوش مصنوعی: تو در اینجا پردهٔ مرا دریدی و رسوایم کردی، و جز من کسی را غمخوار خود ندیدی.
هوش مصنوعی: من در کوی تو حیران و مست هستم، هرچند خودم را بهکلی شکسته و نابود کردهام.
هوش مصنوعی: کسی که تو را برگزیده باشد، در آغاز عزت و بزرگی تو را دیده است.
هوش مصنوعی: چنین کسی در پایان، خود را خوار میکند و در عشق، بر لعنت پایدار میماند.
هوش مصنوعی: چون من در همهجا، از پستی تا بلندی، تو را سجده کردم، در مقام نفی غیر به من رفعت بسیار دادی.
هوش مصنوعی: کسی که از تو چنین عزتی دیده بود، اکنون در طوق لعنت گم و ناپیدا شده است.
هوش مصنوعی: آن جلوهٔ خود را در اینجا آشکار کن و پردهٔ لعنت را از پیش چشم من بردار.
هوش مصنوعی: من در آدم چیزی جز ذات تو ندیدم که به صفات آشکار تو آراسته شده بود.
هوش مصنوعی: من آدم را ندیدم؛ آنچه بود تو بودی که در همهٔ ذرات سخن میگویی و میشنوی.
هوش مصنوعی: جلوهٔ روی آدم پدیدار شد و همهٔ جزء و کل جهان یکسره دیدار تو شد.
هوش مصنوعی: حال من این بود که راز تو را دیدم، پس سجده نکردم و لعنت را برگزیدم.
هوش مصنوعی: چون جمال تو را پنهانی دیدم، دانستم که تو راز همهٔ جهان هستی.
هوش مصنوعی: آن آدم نبود، تو بودی که رخ نشان دادی و گره کار جهان را گشودی.
هوش مصنوعی: تو پردهٔ عزت را بر رخ کشیده بودی و آدم را آشکارا از میان همه برآورده بودی.
هوش مصنوعی: در آن لحظه نگاه کردم و آدم را دیدم و دیدم که جلوهٔ تو در او آشکار شد.
هوش مصنوعی: چون آدم را دیدم و او دیدار تو بود، عشق به من رسید و جمال تو را به من نمایاند.
هوش مصنوعی: خود را مانند آدم پنهان به من نشان دادی و من نگاه کردم و پیوسته تو را دیدم.
هوش مصنوعی: اگر من گم و نابود شوم، از تو چیزی کم نمیشود؛ هیچ چیز نمیماند و همه تو هستی.
هوش مصنوعی: هرچند بار عشق تو را به جان کشیدم، بدان که اکنون لعنتشدهای زار و حیرانم.
هوش مصنوعی: اگر لعنتی هست، از تو رسیده است؛ و از تو هرچه برسد رحمت است، چون رحمت عین احسان توست.
هوش مصنوعی: خوشا کسی که در این مقام حق را بشناسد و جز رحمت او چیزی نبیند و لعنت را هم رحمت بداند.
هوش مصنوعی: آفرین بر شکرگزاران و سپاسداران و کسانی که حق دوست را به جا میآورند؛ دوستداران راستین در این راه چنین رفتار کردهاند.
هوش مصنوعی: کسی که از دلدار دوستی دیده است، اگر از او آزاری برسد روی از او برنمیگرداند.
هوش مصنوعی: چگونه کسی به سبب آزاری از دوست روی برتابد؟ چنین کاری نزد عارف پسندیده نیست.
هوش مصنوعی: اگر مرد راهی، مانند ابلیس حق را بشناس و از لعنتی که در جلوهٔ عشق پیش میآید نترس.
هوش مصنوعی: اگر در این راه از یار آزاری به تو رسید، درون و بیرونت را پاک و یکرنگ نگه دار.
هوش مصنوعی: ای عزیز، سزاوار است که در برابر آزاری که از محبوب میبینی روی برنگردانی.
هوش مصنوعی: چهرهٔ عاشق همیشه زرد است، زیرا دلش از عشق پر از درد است.
هوش مصنوعی: در چهرهٔ عاشق میتوان نشانههای عشق را دید، چون او از دیدار جان آگاهیها دارد.
هوش مصنوعی: چرا معشوق را رها میکنی؟ از همین رهاکردن است که مانند گوی سرگردان شدهای.
هوش مصنوعی: دیدار روی جانان به بهای جان بسیار ارزان است، زیرا در آنجا جمال دوست آشکار است.
هوش مصنوعی: اگر در این جهان آرزوی دیدار روی جانان را داری، اینجا جای مستی و گفتوگوی بیهوده نیست.
هوش مصنوعی: روی جانان درون دیدهٔ دل آشکار است، اما عقل در برابر عشق دیوانه و حیران است.
هوش مصنوعی: اگر مانند شیطان راهنما و پیشرو این راه باشی، پا در وادی کفر و لعنت میگذاری.
هوش مصنوعی: بار ستم عشق جانان را تحمل میکنی و درد خود را به درمان تبدیل میکنی.
هوش مصنوعی: ای کسی که خود را نابودشده نشان دادهای و ذات خود را سالک ساختهای، دل به امید ببند.
هوش مصنوعی: چون در پایان کار سالک راه شوی، جلوهٔ لعنت تو نیز آشکار میشود؛ یعنی تو هم مانند ابلیس به آزمون لعنت میرسی.
هوش مصنوعی: در این راه هر لحظه صد کفر و دین پیش میآید؛ گاهی همه گمان است و گاهی یقین.
هوش مصنوعی: در این راه هر لحظه بلایی تمام برای سالک هست، همچون بلایی که شهیدان کربلا دیدند.
هوش مصنوعی: در این وادی دل و جانت را فدا کن تا بیگمان جانان خریدار تو شود.
هوش مصنوعی: چرا از لعنتی که از سوی حق است میگریزی و چرا در این راه با قضای الهی میجنگی؟
هوش مصنوعی: بار جدایی را تحمل کن تا به وصال برسی؛ فرع را رها کن و اصل را دریاب.
هوش مصنوعی: زیرا شیطان اصل خود را در همین فرع یافت و لعنت را آشکارا در حکم شرع دید.
هوش مصنوعی: چون در این راه بار عشق را کشیدی، یقین بدان که به مراد دلت رسیدهای.
هوش مصنوعی: تو نیز مانند مردان راه یک بار این بار را بکش تا دستکم غباری از این راه برخیزد و اثری از رفتن تو بماند.
هوش مصنوعی: آنگاه جمال بینشان حق آشکار میشود و هستی کل در درون تو پنهانی جلوه میکند.
هوش مصنوعی: همانگونه که شیطان به رحمت امیدوار است، تو نیز در این راه از لعنت نترس و به آن نیندیش.
هوش مصنوعی: تو در این راه سخن دوست را فرمان ببر، تا او در اسرار را به رویت بگشاید.
هوش مصنوعی: همواره فرمانبردار باش و پیوسته طاعت کن، زیرا خداوند فرمان داده است که در برابر آدم سجده کنند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرات جهان در برابر تو، که آدمی هستی، در سجدهاند و در عالم هستی جویای تو هستند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرات عالم در وجود تو گرد آمدهاند، چشم بینش گشودهاند و مانند شمع روشنیبخش شدهاند.
هوش مصنوعی: ذرات در تو حیران شدهاند و تو خود از این آگاه نیستی؛ تو نیز اگر خود را بشناسی، مانند آنها در خویشتن حیران میمانی.
هوش مصنوعی: ذرات جویای تو هستند و در درون تو جای دارند و از جام عشق تو مست شدهاند.
هوش مصنوعی: آنها نه هشیارند و نه بیدار، بلکه سراسر عین همین انوار الهیاند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرات در ذات یار پدید آمدهاند و یار بهواسطهٔ خود، آنها را در این عالم آشکار کرده است.
هوش مصنوعی: ذرات گرد کعبهٔ جان طواف میکنند و مانند سیمرغان همه در کوه قاف، یعنی در مقام حقیقت، جای دارند.
هوش مصنوعی: برخی از ذرات در وصال و شکوه حقاند و برخی دیگر در نهان گرفتار رنج و دوریاند.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرات در جستوجوی جمال یارند و همه این اسرار را بیان میکنند.
هوش مصنوعی: ذرات میگویند: ای پدر، این چگونه است که تو هستی و بیتو نیز هست، و همین ما را در اینجا راهنمایی میکند؟
هوش مصنوعی: ما در جستوجو آمدیم و دیدیم که دوست همینجاست و روی او درون کعبهٔ جان آشکار است.
هوش مصنوعی: در جستوجو آمدیم و دوست را دیدیم؛ جلوهٔ او را در همین پیکر و ظاهر دیدیم.
هوش مصنوعی: از ذات اصلی در جستوجو آمدیم، زیرا بیگمان ذات وصال همینجاست.
هوش مصنوعی: خود او ما را در اینجا راهنمایی کرد و جلوهٔ عشق خود را در این عالم افزون ساخت.
هوش مصنوعی: چون خود او میخواست در اینجا آشکار شود، جلوهٔ عشق را به خدا نشان میدهد.
هوش مصنوعی: جلوهٔ او و جلوهٔ همهچیز ماییم؛ زیرا در آتش و هوا و خاک و آب، یعنی چهار عنصر، ماییم.
هوش مصنوعی: همه در ذات حقیم و نشان داریم، زیرا آشکار شدهایم، و در عین حال بینشانیم.
هوش مصنوعی: از عین بینشانی به هستی آمدیم و از جام عشق جانان مست شدیم.
هوش مصنوعی: جمال یار در سراسر وجود ما اثر کرد و جلوهٔ عقل در اینجا از آن آگاهی داد.
هوش مصنوعی: یار جمال خود را در صحرای هستی آشکار کرده و راز پنهان خود را در همینجا نهاده است.
هوش مصنوعی: یار جمال خود را در آدم آشکار کرد و او را به این عرصهٔ هستی آورد.
هوش مصنوعی: چون جمال خود را در آدم نهاد، در اینجا جلوه کرد و حق جلوهگری را بهتمامی ادا کرد.
هوش مصنوعی: جمال آدم از جزء و کل عالم پدید آمد، هرچند حقیقت آن در دل جای گرفت.
هوش مصنوعی: جمال آدم از حقایق ذات الهی است و جلوهٔ آن در افعال و صفات آشکار میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.