بدو گفتم که ای پیر سرافراز
نمودی هم از این گوئی سرباز
بقدر خود مرا بنمود رازم
دگر آورد سوی خویش بازم
در آن سرلقا ای پیر عالم
نمودم اندر این ساعت بیک دم
تو اصل لیل و من اصلی ندارم
از آن اینجایگه وصلی ندارم
که تاب و طاقت عشقم نمانده است
دلم حیران و سرگردان بمانده است
در این حیرت دمادم راز جویم
چو دیده گم کنم هم باز جویم
دمادم حیرتم سلطان پدیداست
همی بینم که جانان ناپدید است
پدیدار است لیکن من ندانم
چو تو امشب یقین روشن ندانم
ترا زیبد که پیدا آمدستی
عجب در عشق زیبا آمدستی
در این شب چون نمودستی بگو رخ
که اینجا میدهی در عشق پاسخ
درین شب در درون خلوت ما
فرو دستی تو اندر قربت ما
بگو تاازکجا اینجا رسیدی
که اندر چشم من جانا پدیدی
منم امشب ترا دیده در این روز
به بخت و طالع مسعود و پیروز
عجایب قصهٔ امشب پدید است
که جانم همچو جانانم پدیداست
تو ای دلدار آخر از کجائی
در این مسکن بگو بهر چرائی
حقیقت آشنائی راز دانم
بگو تا دید دیدت باز دانم
بگو تا کیست منصور سرافراز
که گفتی این زمان اینجا مرا باز
تو آخر کیستی منصور هم کیست
درین روی تو آخر نورهم چیست
مرا گم میکنی یارا در اینجا
که امشب آمدی در عشق پیدا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش عبدالسلام، با حیرت از دیدار شبانه، از پیر یا جلوهای که در خلوتش آشکار شده میپرسد او کیست و از کجا آمده است. او از ناتوانی خود در برابر عشق و از سرگردانی میان آشکار بودن حق و پنهان بودن معشوق سخن میگوید. پرسش اصلیاش دربارهٔ حقیقت منصور حلاج و نوری است که در چهرهٔ آن دیدارکننده میبیند، و در پایان اعتراف میکند که این جلوه او را از خود بیخود کرده است. پاسخ این پرسشها در بخش بعد از زبان شیخ جنید میآید.
هوش مصنوعی: به او گفتم: ای پیر بلندمرتبه، تو از این راز چیزی به من نشان دادی، گویی که سر خود را در این راه باختهای.
هوش مصنوعی: او به اندازهٔ ظرفیتم رازم را به من نمود و سپس مرا دوباره به سوی خود بازگرداند.
هوش مصنوعی: ای پیر جهان، من در یک لحظه و در همین ساعت راز دیدار را نشان دادم و دریافتم.
هوش مصنوعی: تو اصل و بنیاد این شب و این راز هستی و من اصلی از خود ندارم؛ از این رو در این جایگاه به وصال نمیرسم.
هوش مصنوعی: زیرا دیگر تاب و توان تحمل عشق را ندارم و دلم حیران و سرگردان مانده است.
هوش مصنوعی: در این حیرت پیوسته در جستوجوی رازم و اگر دیدهٔ بینشم را گم کنم، دوباره آن را میجویم.
هوش مصنوعی: پیوسته در حیرتم؛ پادشاه حقیقت آشکار است، ولی میبینم که معشوق پنهان است.
هوش مصنوعی: او آشکار است اما من او را نمیشناسم و مانند تو، امشب به یقین روشن نرسیدهام.
هوش مصنوعی: شایستهٔ توست که آشکار شدهای؛ شگفتا که در عشق چه زیبا جلوه کردهای.
هوش مصنوعی: بگو در این شب چگونه روی خود را نشان دادی که اینجا در کار عشق پاسخ میدهی.
هوش مصنوعی: در این شب، در درون خلوت ما، تو در نزدیکی ما فرود آمدهای.
هوش مصنوعی: ای جان، بگو از کجا به اینجا رسیدی که در چشم من آشکار شدهای.
هوش مصنوعی: من امشب تو را دیدهام و این از بخت و طالع خجسته و پیروز من است.
هوش مصنوعی: قصهٔ امشب شگفتانگیز است، زیرا جانم مانند معشوقم آشکار شده است.
هوش مصنوعی: ای دلدار، آخر تو از کجایی؟ بگو برای چه به این منزل آمدهای.
هوش مصنوعی: من به آشنایی با حقیقت و دانستن راز نیازمندم؛ بگو تا حقیقتِ دیدنِ تو را دوباره بشناسم.
هوش مصنوعی: بگو منصورِ سربلند کیست که اکنون اینجا دوباره از او با من سخن گفتی.
هوش مصنوعی: آخر تو کیستی و منصور کیست؟ و این نوری که در چهرهٔ توست چیست؟
هوش مصنوعی: ای یار، تو امشب که در عشق آشکار شدهای، مرا در اینجا از خود بیخود و گم میکنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.