حقیقت ایدل اکنون چند گوئی
همی گوئی تو تا پیوند جوئی
ترا پیوند با جانست و جانان
توئی پیدا ولی در عشق پنهان
تو پیدائی و ناپیدای جانی
که میدانم تو راز خویش دانی
نمیداند کسی احوالت ای دل
تو میدانی دراینجا راز مشکل
تو میدانی که اندر عشق و هجران
چه بار غم کشیدستی ز جانان
مرا ای دل ابا تو جمله کار است
مرا با تو سخنها بیشمار است
مرا باتست اینجا گفت و گویم
که سرگردان تو مانند گویم
مرا عمریست ای دل تاتوانی
که تا من چند گفتم از معانی
ریاضت چند من از تو کشیدم
اگرچه با تو درگفت و شنیدم
بسی گفتم ترا ای دل ز جانان
که هم بنموده است اسرار پنهان
ز جوهر جوهرت دادم در اینجا
ترادر دانهها دادم در اینجا
دلا باتست هر راز نهانی
تو میگوئی دلا و هم تو خوانی
تو بینائی درون چشم مانده
کنون درجسم خود بی اسم مانده
منزه از دو عالم در وصالی
درین حضرت تجلی جمالی
درین عالم دو عالم از تو پیداست
همه شور و فغانها از تو برخاست
بسی شور از تو در روی جهان است
کسی سر تو جز تو کس ندانست
تو دانائی و جز تو کس نشاید
وگردانی کجا رازت گشاید
ز حل مشکل صدق و صفائی
تو بخشیدی جهانی را صفائی
نه در کون و مکان آیی پدیدار
که بیشک خواهی اینجا گاه دیدار
ترازآنحضرت اینجاگه خبر هست
ازین ذات تو اینجا باز پیوست
تو بیشک حضرتی و خانهٔ یار
ز دیداری توئی دیوانهٔ یار
از آن دیوانهٔ و بازمانده
که مستی دمبدم در راز مانده
ازین دیوانگی دربند ماندی
درآخر رخت در دریا فشاندی
دلا اینجا سخن بسیار و ده دور
گهی مستی ز عشق و گاه مخمور
زمانی مست عشقی در خرابات
زمانی مست شوقی در مناجات
زمانی گنج اندر پیش داری
زمانی عقل پیش اندیش داری
زمانی بر در خمّار مستی
زمانی سوی دیری بت پرستی
زمانی بر گذشته از دو عالم
زمانی شادی و دیگر تو در غم
دمی در گفتن اسرار واصل
دمی دیگر بماندستی تو غافل
دمی درکون ودیگر در مکانی
دمی در صورت و گه در نهانی
دمی در کافری زنّار بندی
دمی خود را بپای دار بندی
دمی واصل دمی عاشق درین راه
فزونی آخر از این هفت خرگاه
تو خواهی برد با خود جاودانی
که مرغ باغ عشق لامکانی
درین چندین عجایبهای اسرار
که تو دیدی کنون در عین پرگار
فزون از عقل و بیرون از ضمیر است
که جانانست و جانت دستگیر است
دلا چندانکه میگوئی ز ذاتش
کجا یابی تو اسرار صفاتش
در اینجادان که اینجا آشکار است
درون جان و دل پروردگار است
ازل را با ابد پیوند او ساخت
ترا در ذات خود از عشق بنواخت
در این صحن ز مرد رنگ افلاک
که گردانست اندر حقهٔ خاک
ازین چندین گل پر نور سوزان
که ایشانند در عالم فروزان
کمال صنع خود پرداخت از ذات
بهم پیوست اینجا دید ذرات
که داند حد آن بنگر در اینجا
تو بستی که گشاید این معما
ره اینجا هر که ره اینجاست گفتم
جمال شاه جان پیداست گفتم
جمال شاه اندر تو پدید است
همه کون ومکان در تو پدیداست
دو عالم در تو ای دل ناپدیدار
تو اینجائی و آنجاناپدیدار
زهی دل این همه گفتار از تست
حقیقت روشنی عطار از تست
مرا اینجا ابا تو سوی دنیا
خوش آمد لاجرم در عین مولا
دلا عطار باتست و نه در تست
ترا اینجا و او و مر ترا جست
بیابد چون مر اوراکشته بینی
بخون و خاک وی آغشته بینی
مرا با تو وصال و هم فراقست
بسی دیدار شوق و اشتیاقست
مرا باتو حدیث از شوق افتاد
سخن هر لحظهٔ با ذوق افتاد
رها کن زهد خشک و نام وناموس
که دنیا جملگی ملکی است افسوس
همه دنیا نیرزد پرّ کاهی
بنزد عاقلان دنیاست راهی
همه دنیا مثال حقّهٔ دان
درون حقه در خورشید تابان
همه دنیا مثال یک چراغست
فتاده بر کنارش پر ز زاغ است
نظر کن سوی دنیا دمبدم تو
دگر بشتاب در عین عدم تو
نظر کن درجهان و جان همی بین
دگر یک لحظه هر جانان همی بین
چو جانان دمبدم رخ مینماید
ز وصل خویش پاسخ مینماید
ز ماهی تا بمه در صنع بیچون
که پیدا کرد در تو بیچه و چون
نظر میکن تواندر جمله ذرات
که گویانند در تسبیح و آیات
همه در زمزمه در ذکر الله
همه اینجایگه از راز آگاه
همه با او در اینجا در مناجات
طلب دارند از دیدار حاجات
همی خواهند تا او را به بینند
همه در سر او صاحب یقینند
همه بی او و با اویند در راه
حقیقت مرد معنی زوست آگاه
زمانی گوش کن هان تا بدانی
که پنهان نیست اسرار عیانی
همه عالم پر از خورشید بنگر
حقیقت سایهٔ جاوید بنگر
نظر کن بامدادان سوی خورتو
دراین معنی که گویم در نگر تو
به بین آن لحظه اندر صنع باری
که نوری میدمد در صیح تاری
عجب نوریست از آن حضرت ذات
حقیقت تابد آن بر جمله ذرات
منور میکند آن نور عالم
فزاید روشنی اینجا دمادم
دمادم روشنی آید پدیدار
برآید بعد از آن خورشید انوار
شود عالم منور از حضورش
شود روشن جهان از عکس نورش
رود تاریکی ظلمت د اینجا
نماند سایه جز نور مصفا
چنان دان اندر آن پاکی تو ای دل
که نور خورشوی زین راز مشکل
برآیی تا جهان جان منور
کنی ماندن یکبارگی خور
جهان جان دمادم روشنائی
همی ده تا یقین عین خدائی
ترا پیدا شود در آخر کار
بگوئی سر خود اینجا بیکبار
بیکباره چو دل بر این نهادی
در معنی در اینجا برگشادی
تو صبحی ای دل آشفته مانده
چرا در صبح باشی خفته مانده
بوقت صبح اینجا بین یکی راز
که اندر تست کل انجام و آغاز
ترا انجام و آغاز است اینجا
تراکل دیدهها باز است اینجا
نظر کن در نگر آغاز و انجام
بنوش از دست جانان آنگهی جام
دمادم نوش کن از جرعهٔ یار
که تا مستت کند در عین پندار
تو خورشیدی و مست راه جانی
چرا چندین بسر خود را دوانی
گهی زردی و گاهی شرح هستی
دمی در عین بالا گاه پستی
گهی اینجا ز اول آخر روز
بود در شغل و خوش میباش و میسوز
بدانی اول و تا آخر کار
شوی آخر در اینجا ناپدیدار
چووقت شام میآید پدیدار
نمیگردد نموده نانمودار
همه عالم چو شب آیند بیهوش
شوند وجام حضرت راکند نوش
همه مست جمال جان فزایند
مثال اولین حیران نمایند
شوند از خود نماند عقل در تن
برون آیند کلی از ما و از من
عدم باشد در آن دم هرچه بینند
کسانی کاندرین صاحب یقینند
یکی خوابست بیداری ایشان
ولی کی داند این مرد پریشان
هر آنجا کاشکار او نهانست
به بیداری نشین عین نشانست
همان در خواب باشد در ولایت
که ایشان راست در عین هدایت
ز بعد آن حیات و زندگانی
چو رفتی از صور بیشک بدانی
نه مرگی کوچک است اینجایگه خواب
رموزی دیگر است این نکته دریاب
مثال مردهٔ آن دم که خفتی
نه بیداری نظر کن خویش و رفتی
تو اندر خانهٔ خویشی بمانده
عجب با خویش در پیشی بمانده
توئی اما وصالت نیست حاصل
نمیدانی از آنی مانده غافل
در آن دم وصل آنکس باز بیند
که اندر خواب بیشک راز بیند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به تمجید از دل و اسرار توحید و عشق پرداخته و به دنبال بیان رازهای پنهان است. شاعر به دل می‌گوید که او همواره در ارتباط با جان و جانان است و در عشق پنهان و پیدا وجود دارد. او به بیان احساسات و غم‌های دل در عشق و فراق پرداخته و حاکی از تجلیات الهی و نور معنوی در عالم هستی است. در این جهان همه چیز از نور و عشق خالی نیست و هر ذره‌ای به تسبیح و ذکر الهی مشغول است. شاعر به دل توصیه میکند که از زهد و دنیا فاصله بگیرد و در عمق این اسرار قرار گیرد تا به حقیقت جاودانی و وصال برسد. با اشاره به صبح و آغاز هر چیزی، او از دل می‌خواهد که درک کند که آغاز و انجام در ذات الهی است و باید از جام عشق بنوشد تا به حقیقت نائل شود.
هوش مصنوعی: حقیقت معشوق کیست را تا کی می‌خواهی بگویی؟ تو تا زمانی که به دنبال پیوند و ارتباط هستی، نمی‌توانی آن را بشناسی.
هوش مصنوعی: تو با جان خود، که خداوند هم هستی، پیوندی عمیق و ناگسستنی داری، و در ظاهر تو را می‌توان دید، اما در عشق و محبت، حقیقت تو پنهان است.
هوش مصنوعی: تو هم در ظاهر موجودی مشخص و هم در باطن ناپیدایی؛ من میدانم که تو خودت از اسرار وجودت آگاهی.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس از حالت و وضعیت تو آگاه نیست، اما تو خودت میدانی که در اینجا چه راز دشواری نهفته است.
هوش مصنوعی: دل، خود از درد و غم عشق و جدایی آگاه است و می‌داند که چه سختی‌هایی را به خاطر معشوق و جدایی از او تحمل کرده است.
هوش مصنوعی: ای دل، تمام کارها و امور من به تو وابسته است و با تو گفت‌وگوهای زیادی دارم.
هوش مصنوعی: من در اینجا با تو از مسائل و مضامین صحبت می‌کنم، زیرا تو همچون یک سرگردان، مرا وادار به بیان این موضوعات می‌کنی.
هوش مصنوعی: دل من، سال‌هاست که در حال شکیبایی و تحمل است، در حالی که من چقدر دربارهٔ معانی و آموزه‌ها صحبت کرده‌ام.
هوش مصنوعی: من برای رسیدن به حالتی روحانی و عرفانی، تلاش زیادی کرده‌ام و با تو که دل من هستی، حتی در گفتگوها و شنیدن‌ها هم مرا همراهی کرده‌ای.
هوش مصنوعی: بسیار به تو، ای دل، دربارهٔ جانان (خدا) گفتم که او همچنین اسرار پنهانی را به ما نشان داده است.
هوش مصنوعی: من از جوهر وجود تو، ذاتی که در تو نهفته است، در این مکان به تو می‌گویم که در اینجا، رازهایی مانند دانهها به تو بخشیده‌ام.
هوش مصنوعی: ای دل، تو هر راز پنهانی را برای خود می‌گویی و خود را می‌خوانی.
هوش مصنوعی: تو بینا هستی، اما در چشم خود گم شده‌ای و اکنون در جسم خود بدون هویت و نام باقی مانده‌ای.
هوش مصنوعی: خداوند از دو عالم پاک و بی‌نیاز است و در ارتباط و وصال با خود، در این مقام تجلی زیبایی‌اش نمایان است.
هوش مصنوعی: در این عالم، وجود دو جهان از تو ناشی می‌شود و تمام هیاهوها و صداها به خاطر تو آغاز شده است.
هوش مصنوعی: دنیا پر از شوق و هیجان است که از تو ناشی می‌شود، اما هیچ‌کس جز خودت نمیداند که این شور و دل‌نگرانی در درون تو چیست.
هوش مصنوعی: تو تنها دانا هستی و هیچ‌کس دیگری شایستهٔ این مقام نیست، پس هیچ‌کس نمی‌تواند راز تو را کشف کند.
هوش مصنوعی: از قدرت و علم تو، حقیقت و صداقت به همه جا آشکار شده و به جهان پاکی و روشنی عطا کردی.
هوش مصنوعی: تو در جهان مادی و مکان ظاهر نمی‌شوی، اما بیشک در اینجا، یعنی در دل‌های مؤمنان و عارفان، می‌توانی به تماشای تو بپردازند.
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که مقام و جایگاه آن حضرت (که ممکن است به معشوق یا خدا اشاره داشته باشد) در این مکان نیز وجود دارد و از ذات و حقیقت او در اینجا خبر می‌دهد. به عبارت دیگر، از پیوستگی و ارتباط این حقیقت با این مکان سخن به میان آمده است.
هوش مصنوعی: تو قطعاً در مقام و منزلت بلندی هستی و وجود یار، جایی است که تنها از طریق دیدار تو می‌توان به آن دسترسی پیدا کرد، و من مثل یک دیوانه، به خاطر عشق به یار فقط در حالتی سرگشته و شیدا هستم.
هوش مصنوعی: این دیوانه که در عجیب و غریب بودن خود همچنان باقی مانده، در هر لحظه از مستی و شور او در اسرار توحید درک نکرده است.
هوش مصنوعی: تو به خاطر دیوانگی‌ات در بند و گرفتار هستی و در نهایت، باید لباس‌ات را در دریا بیندازی، یعنی به حالتی از از خودبیگانگی و رهایی دست پیدا کنی.
هوش مصنوعی: ای دل، در اینجا دربارهٔ موضوعات زیادی صحبت می‌شود، و گاهی در عشق مست می‌شوی و گاهی در حالت سرمستی قرار می‌گیری.
هوش مصنوعی: گاهی انسان به شدت عاشق می‌شود و در میخانه به مستی می‌پردازد، و گاهی دیگر به شوق و آرامش در دعای نیمه‌شب و مناجات مشغول است.
هوش مصنوعی: گاهی در یک زمان، دارایی و گنجی ارزشمند در اختیار داری و زمانی دیگر، با اندیشه و عقل خود به تفکر و تأمل مشغول هستی.
هوش مصنوعی: گاهی در حال نشئه و مسکره‌ای در کنار میخانه‌ها و مشروبات هستی وگاهی دیگر به سراغ بت‌پرستان و معابد می‌روی.
هوش مصنوعی: گاهی در گذشته، از دو جهان جدا شده و زندگی شاداب و خوشی را تجربه کرده‌ایم، و گاهی دیگر در غم و اندوه به سر می‌بریم.
هوش مصنوعی: لحظه‌ای به گفتن اسرار و حقیقت بپرداز و لحظه‌ای دیگر به جا ماندن و غفلت تو از این اسرار.
هوش مصنوعی: لحظه‌ای در این دنیا و زنده‌گی می‌گذرد و سپس در مکانی دیگر جای می‌گیرد. گاهی در ظاهر و زمانی در باطن و در حقیقتی پنهان حضور دارد.
هوش مصنوعی: لحظه‌ای در حال کفر و بی‌دینی به خود زنجیر و بند می‌زنم و لحظه‌ای دیگر خود را به پای خدا و معنویتی والا گرفتار می‌کنم.
هوش مصنوعی: لحظه‌ای به حقیقت می‌رسد و لحظه‌ای عاشق می‌شود، ولی در این مسیر، در نهایت به دروازه‌های هفت‌گانه‌اش (که به مراحل و حالات مختلف روح اشاره دارد) می‌رسد.
هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی به جاودانگی برسی، باید عشق را که فراتر از مکان و زمان است، در دل خود پرورش دهی.
هوش مصنوعی: در این همه شگفتی‌ها و رازهایی که تو مشاهده کردی، اکنون در مرکز دایره‌ای از دانایی قرار داری.
هوش مصنوعی: این بیت بیانگر این است که معشوق، چیزی فراتر از عقل و اندیشه است و به گونه‌ای درونی و عمیق به جان تو اهدا می‌شود. به عبارتی، آنچه درباره عشق و معشوق می‌گویی، از توان فهم عقلانی فراتر است و این زیبایی و شناخت واقعی، عمیقاً در وجود تو نفوذ کرده است.
هوش مصنوعی: ای دل، هر چقدر دربارهٔ ذات خداوند سخن می‌گویی، هرگز نمی‌توانی اسرار صفات او را پیدا کنی.
هوش مصنوعی: در این دنیا که همه چیز به وضوح دیده می‌شود، در حقیقت در جان و دل انسان، خداوند وجود دارد و تجلی دارد.
هوش مصنوعی: خداوند ازلی و ابدی را به هم پیوند داده و در وجود تو از عشق خود چیزی آفریده است.
هوش مصنوعی: در این دنیا که از رنگ و زیبایی آسمانی تشکیل شده، و این آسمان‌ها هستند که در درون حقیقت زمینی در حال چرخش و حرکت‌اند.
هوش مصنوعی: این چندین گل روشن و سوزان که در دنیا درخشند، نشان‌دهندهٔ زیبایی و روشنی‌اند.
هوش مصنوعی: خداوند کمال آفرینش خود را به طور کامل از ذات خود به وجود آورد و در اینجا، موجودات و ذرات مختلف را به هم پیوسته و به آنها جان داده است.
هوش مصنوعی: کسی نمیداند چه حد و مرزی برای این حال وجود دارد، تو که در اینجا قرار گرفته‌ای، باید بفهمی که چه کسی این معما را می‌تواند حل کند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در این مسیر قرار دارد، فهمیده‌ام که جمال و زیبایی شاه هستی در دل و جان او آشکار می‌شود.
هوش مصنوعی: جمال و زیبایی خداوند در وجود تو آشکار است و تمام دنیا و هستی در وجود تو به ظهور رسیده است.
هوش مصنوعی: در وجود تو ای دل، دو جهان پنهان است؛ تو اینجا هستی، ولی در لایه‌های عمیق‌تر خود، جهان دیگری نیز وجود دارد که ناپیداست.
هوش مصنوعی: ای دل، تو منبع تمام این گفتارها هستی و حقیقتی که عطار از آن سخن می‌گوید، نیز از تو نشأت می‌گیرد.
هوش مصنوعی: من در این دنیا به خاطر تو راضی هستم و نمی‌توانم از حضور تو دل بِکَنم، بنابراین در برابر مقام خداوند نیز درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: دل من، عطار را می‌شناسد و به او تعلق دارد، نه به تو؛ چرا که در اینجا، من و تو و او را جستجو می‌کنم.
هوش مصنوعی: اگر کسی را بیابی که او را مانند تو کشته می‌بینی، او را به خون و خاک آغشته می‌یابی.
هوش مصنوعی: وجود من با تو هم آمیخته است، اما همزمان جدایی نیز وجود دارد. احساس شوق و اشتیاق به دیدار تو بسیار زیاد و عمیق است.
هوش مصنوعی: گفته می‌شود که وقتی با تو هستم، همیشه از شوق و عشق به تو صحبت می‌کنم و هر لحظه با لذت با تو سخن می‌گویم.
هوش مصنوعی: رها کن زندگی زاهدانه و خشک و نام‌ها و اعتبارهای دنیوی، زیرا تمام دنیا در نهایت یک ملک و دارایی است که ارزش چندانی ندارد.
هوش مصنوعی: دنیا به اندازه‌ی یک پر کاه هم ارزش ندارد و عاقلان به خوبی می‌دانند که راه واقعی در دنیا نیست.
هوش مصنوعی: دنیا مانند یک حقهٔ دان (یک نوع ظرف یا قفس کوچک) است که درون آن یک حقه وجود دارد، و این حقه در زیر نور خورشید تابان قرار دارد. این بیان به نوعی اشاره دارد که حقیقت و ارزش واقعی دنیا در مقایسه با نور و حقیقت الهی بسیار اندک و ناچیز است.
هوش مصنوعی: دنیا مانند یک چراغی است که کنار آن پر از زاغ (پرندگان سیاه) است، به این معنا که دنیای مادّی و ظاهری مانند نوری در تاریکی است و پیرامون آن مخلوقاتی هستند که از آن بهره‌برداری می‌کنند.
هوش مصنوعی: به دنیا نگری و متوجه باش که هر لحظه ممکن است در حالی که هیچ چیز ثابت نیست، باید به سمت حقیقت و واقعیت پیش بروی.
هوش مصنوعی: به جهان نگاه کن و در حالت جان، هر لحظه یک جان را ببین؛ زیرا هر یک از جانان (دلبستگان) در هر لحظه چهره‌ای جدید را نمایان می‌کنند.
هوش مصنوعی: هر لحظه جانان (خدا) با جلوه‌های خود خود را نشان می‌دهد و از طریق پیوندی که با مخلوقات دارد، پاسخ آنها را می‌دهد.
هوش مصنوعی: با نزولی که حرکت و تغییرات در عالم وجود دارد، از ماهیت وابسته به ماهی (وجود و صورت) تا به صورت کامل و بی‌نقص (بهمن)، وقتی که وابستگی و نقص را کنار بگذاری، تو (خداوند) را در دل همه موجودات و در جستجوی او خواهی یافت.
هوش مصنوعی: در همه ذرات جهان می‌توان نگاهی توانا داشت که آنها در حال تسبیح و بیان آیات الهی هستند.
هوش مصنوعی: همه موجودات در آرامش و در حال ذکر خداوند هستند و اینجا، در این مکان، از اسرار الهی باخبرند.
هوش مصنوعی: همه در این مکان در حال دعا و مناجات هستند و از خداوند خواسته‌هایی دارند که به دیدار و برآورده شدن آنها اشاره دارد.
هوش مصنوعی: همه به دلیلی قوی و یقین درونی، در انتظارند تا او (خدا) را ببینند.
هوش مصنوعی: همه انسان‌ها در حقیقت وجودشان به دو صورت زندگی می‌کنند؛ بی او یعنی بدون شناخت حق و با او یعنی با درک حقیقت. کسی که به حقیقت واقعی آگاه است، معنای زندگی را می‌فهمد.
هوش مصنوعی: بشنو و درک کن که اسرار و حقایق نهان نیستند و به وضوح آشکارند.
هوش مصنوعی: در همه جا نور خورشید وجود دارد، باید حقیقت و معنای عمیق این نور را در نظر بگیری و به سایهٔ همیشگی آن توجه کنی.
هوش مصنوعی: به صبح زود به نور خورشید توجه کن و به این نکته‌ای که می‌گویم، به دقت نگاه کن.
هوش مصنوعی: در آن لحظه‌ای که خداوند خلق را می‌آفریند، نوری می‌تابد که در دل تاریکی صبح روشنایی می‌بخشد.
هوش مصنوعی: این نور شگفت‌انگیز از وجود آن حضرت، یعنی حقیقت مطلق، بر تمام ذرات جهان می‌تابد.
هوش مصنوعی: آن نور، دنیا را روشنی می‌بخشد و به تدریج بر شدت آن افزوده می‌شود.
هوش مصنوعی: به‌طور مداوم نور و روشنی تازه‌ای پدیدار می‌شود و بعد از آن، خورشید اشراق و روشنی‌های بیشتری برمی‌خیزد.
هوش مصنوعی: جهان به واسطهٔ حضور او (خدا یا حقیقتی الهی) روشن و تابناک می‌شود و روشنی او بر تمامی زوایا و جنبه‌های زندگی تأثیر می‌گذارد.
هوش مصنوعی: هیچ تاریکی و ظلمتی در این مکان باقی نمی‌ماند و تنها سایه‌ای از نور پاک و روشنی وجود خواهد داشت.
هوش مصنوعی: ای دل، باید بدانی که در آن پاکی و خلوص تو، نوری همچون نور خورشید وجود دارد که این راز عمیق و دشوار را روشن میکند.
هوش مصنوعی: برخیز تا با نور تو جهان جانم روشن شود؛ همان‌طور که خورشید یک‌باره و به شدت می‌تابد.
هوش مصنوعی: جهان در هر لحظه به واسطهٔ نور الهی روشنایی می‌یابد و این روشنایی سبب می‌شود که انسان به وجود خدا یقین پیدا کند.
هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی به مقام و درکی عمیق از حقیقت می‌رسی، به این آگاهی می‌رسی که باید حقیقت وجود خود را تنها در اینجا و اکنون بیان کنی.
هوش مصنوعی: چون ناگهان دل را به این معنا متوجه کنی، در این مکان، دروازه‌ای به حقیقت را می‌گشایی.
هوش مصنوعی: ای دل، چرا در این صبح روشن و جدید هنوز خواب هستی و بیدار نشده‌ای؟ باید آماده و هوشیار باشی، نه اینکه در حالت ناآگاهی باقی بمانی.
هوش مصنوعی: در وقت صبح اینجا را ببین، یک رازی وجود دارد که در تو نهفته است و آن راز تمام آغازها و انجام‌ها را در بر می‌گیرد.
هوش مصنوعی: اینجا یعنی در این مقام، تو هم آغاز و هم انجام هستی و چشمانت به حقیقت باز شده است.
هوش مصنوعی: به آنچه در آغاز و انجام وجود دارد دقت کن و از دست محبوب بنوش، سپس از آن جرعه‌ای بیاشام.
هوش مصنوعی: پیوسته از نوشیدن جرعهٔ عشق یار غافل نشو، زیرا این عشق تو را در حالی که بر تو اثر می‌گذارد، مست و شاداب میکند.
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید هستی و در مسیر زندگی به بالندگی می‌پردازی، پس چرا اینقدر خودت را خسته می‌کنی و به دنبال چیزهای بیهوده می‌دوئی؟
هوش مصنوعی: لحظاتی حالت شاد و زنده داری و گاهی هم حالتی غمگین و پژمرده به خود می‌گیری؛ در عین حال که در اوج شادی و خوشی هستی، ممکن است ناگهان دچار اندوه و افت روحی شوی.
هوش مصنوعی: گاه اینجا، همزمان با شروع و پایان روز، در کار و شغل خود مصروف باش و از زندگی لذت ببر و در عین حال دلی سوخته و دلی عاشق داشته باش.
هوش مصنوعی: بدان که آغاز و پایان کار یکی است و در نهایت، در اینجا تمامی آنها ناپدید می‌شوند.
هوش مصنوعی: هنگام غروب، وقتی که شب فرا می‌رسد، ظاهر نمی‌شود؛ آنچه که به نمایش در میآید، واقعی نیست و به نوعی پنهان است.
هوش مصنوعی: همهٔ موجودات در زمان شب مانند حالت بیهوشی به سر می‌برند و در این شرایط، تنها با نوشیدن از جام حضرت حق (خدا) به حالت بیداری و آگاهی می‌رسند.
هوش مصنوعی: همه در زیبایی و وجود جان‌افزای خدا مست و سرمست شده‌اند و مانند اولین افراد حیرت و شگفتی را تجربه می‌کنند.
هوش مصنوعی: آنگاه که در این حالت غرق در جمال الهی شوند، عقل و هوش انسانی از آنها خارج می‌شود و به کلی از خود دور می‌شوند و دیگر هیچ اثری از «من» و «ما» در آنها باقی نمی‌ماند.
هوش مصنوعی: در آن لحظه که کسانی که صاحب یقین هستند، به هرچیزی نگاه می‌کنند، هیچ‌چیز وجود ندارد، زیرا آنها در حالتی از عدم قرار دارند.
هوش مصنوعی: بعضی از مردم در خواب غفلت به سر می‌برند و از حقیقت بیداری غافل‌اند، اما هیچ‌کس نمیداند این مرد مضطرب و پریشان چه حالتی دارد و چه چیزی را نمی‌بیند.
هوش مصنوعی: هر کجا که نشانه‌ها و آثار او (خدا) نهفته است، در حقیقت بیداری و آگاهی به‌طور واضح دیده می‌شود.
هوش مصنوعی: کسی که در ولایت (منطقه‌ی خاصی از نظر روحانی) در خواب است، در واقع در حالت بیداری از هدایت واقعی بهره‌مند است.
هوش مصنوعی: پس از آنکه از دنیای مادی و زندگی اینجا جدا شدی، به یقین خواهی فهمید که حقیقتی فراتر از ظاهر وجود دارد.
هوش مصنوعی: این حالت خواب، مرگ نیست که به آسانی از آن بگذری، بلکه دارای رازها و اسراری عمیق‌تر است که باید آنها را درک کنی.
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وضعیت انسان در خواب مانند حالتی است که شخص در حالت مرگ به سر می‌برد. در واقع، وقتی که انسان در خواب است و بیدار نمی‌شود، به نوعی از خود بی‌خبر می‌شود و در این حالت، همانند مرده‌ای است که از واقعیت دور شده و نمی‌تواند ببیند یا بفهمد.
هوش مصنوعی: تو در خانهٔ خود مانده‌ای و شگفتا که در همان حال با خودت نیز در فاصله‌ای.
هوش مصنوعی: تو خود وجود داری، اما به وصالت (اتحاد با حق) دست نیافته‌ای و نمیدانی که در واقع چه چیزهایی را از دست داده‌ای و غافل هستی از این حقیقت.
هوش مصنوعی: در لحظهٔ وصال، تنها کسی می‌تواند حقیقت را ببیند که در خواب به رازهای عمیق دست یافته باشد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.