در آن ویرانه شد محمود یک روز
یکی دیوانهای را دید پر سوز
کلاهی از نمد بر سر نهاده
بد و نیک جهان بر در نهاده
بر او چون فرود آمد زمانی
تو گفتی داشت اندوه جهانی
نه یک لحظه سوی سلطان نظر کرد
نه از اندوه خود یک دم گذر کرد
شهش گفتا که چه اندوه داری
که گویی بر دلت صد کوه داری
زبان بگشاد مرد از پردهٔ راز
که ای پرورده در صد پردهٔ ناز
گرت هم زین نمد بودی کلاهی
ترا بودی درین اندوه راهی
ولیکن در میان پادشایی
چه دانی سختی و درد جدایی؟
که مومی با عسل خفته بهصد ناز
نه از آتش خبر دارد نه از گاز
ولی هرگه که از وی شمع سازند
ز سوزَش روشنیِ جمع سازند
چو اشک از آتش آید افسر او
بداند آنچه آید بر سر او
تو هم این دم نهای از خویش آگاه
ولی آن دم که برگیرندت از راه
بههر یک یک نفس روشن بدانی
که مُرده بودهای در زندگانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: سلطان محمود در روزی به دیوانهای برخورد که با حالتی اندوهگین نشسته بود. دیوانه در حالی که کلاهی از نمد بر سر داشت، درگیر درد و رنجهای درونی خود بود و به گفتههای سلطان توجهی نمیکرد. وقتی سلطان از او پرسید که چرا اینقدر غمگین است، دیوانه به او فهماند که زندگی در قصر و مقام او نمیتواند عمق درد جدایی و رنج را درک کند. او با تشبیه موم و شمع توضیح داد که انسانها ممکن است از سختیهای زندگی بیخبر باشند تا زمانی که خود را در شرایط دشوار ببینند. در نهایت، دیوانه به سلطان یادآوری کرد که تا زمانی که در زندگی خود از حقیقت آگاه نشوند، مرگ در زندگانی را تجربه نکردهاند.
هوش مصنوعی: در آن خرابه، یک روز سلطان محمود یک دیوانهای را دید که خیلی از محبت و احساسات پر بود.
هوش مصنوعی: دیوانه کلاهی از نمد (جنس بافتنی مثل پشم که معمولاً برای کلاه استفاده میشود) بر سر دارد و در حالی که به دنیا نگاه میکند، از همه نیکیها و بدیهای آن فارغ و بیتوجه است.
هوش مصنوعی: هنگامی که او (دیوانه) بر زمین فرود آمد، تو به وضوح مشاهده کردی که او بار سنگین اندوهی را بر دوش دارد.
هوش مصنوعی: دیوانه نه به سوی سلطان محمود نگاهی انداخت و نه حتی یک لحظه از اندوه خود غافل شد.
هوش مصنوعی: سلطان محمود از دیوانه میپرسد که چرا اینقدر غمگین هستی، طوری که به نظر میرسد بار سنگینی بر دلات هست.
هوش مصنوعی: مرد از دل خود و از مخفیاتی که داشت، سخن گفت و بیان کرد که ای کسی که در میان زینتها و لطافتهای بسیار پرورده شدهای.
هوش مصنوعی: اگر تو هم بر این نمد کلاهی داشتی، در این اندوه راهی برای تو بود.
هوش مصنوعی: اما در میان پادشاهی و مقام سلطنت، تو از سختی و درد جدایی چه میدانی؟
هوش مصنوعی: موم در کنار عسل به عشوه و ناز خوابیده و از آتش و گرما هیچ اطلاعی ندارد.
هوش مصنوعی: اما هر بار که از او شمع بسازند، نور و روشنی که به واسطهی سوز او ایجاد میشود، جمع و فراوان میگردد.
هوش مصنوعی: وقتی که اشکها مانند آتش از چشمان او بریزد، او متوجه خواهد شد که چه بلایی بر سرش خواهد آمد.
هوش مصنوعی: تو در این لحظه از حقیقت خود بیخبر هستی، اما زمانی که تو را از این دنیا ببرند، به حقیقت وجودت پی خواهی برد.
هوش مصنوعی: هر بار که نفسی تازه و روشن به خود میگیری، باید بدانی که پیش از این، در زندگیات بهنوعی مرده بودهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.