شُعَیب از شوقِ حق ده سال بگریست
ازان پس چشم پوشیده همی زیست
خدا بیناش کرد از بعدِ آن باز
که شد ده سالِ دیگر خون فشان باز
دگر ره تیره شد دو چشمِ گریانش
دگر ره چشم روزی کرد یزدانش
دگر ره سالِ دیگر زار بگریست
دگر ره نیز نتوانست نگریست
چو نابینا شد و گریان بیفتاد
خداوند جهان وَحیَش فرستاد
که گر از بیمِ دوزخ خون فشانی
ترا آزاد کردم جاودانی
وگر بهر بهشتی زار گریان
ترا بخشم بهشت و حور و رضوان
شعیب آنگه زبان بگشاد حالی
که ای حکم تو حکم لایزالی
من از شوق تو میگریم چنین زار
که من بس فارغم ازنور و از نار
نه یکدم از بهشتم یاد آید
نه از دوزخ مرا فریاد آید
مرا قرب تو باید جاودانی
بگفتم دردِ خود دیگر تو دانی
خطاب آمد ز اوج آشنائی
که چون گریان برای شوق مائی
کنون خوش میگری و میگری زار
که کارت سخت دشوارست دشوار
پس آنگه گفت ای دانندهٔ راز
مده بینائی من بعد ازین باز
که تا وقتی که آن دیدار نبوَد
مرا با دیدنی خود کار نبوَد
عزیزا چون نه این دیدار داری
بسی بگری که عمری کار داری
که چندانی که در دل رشک بیشست
بچشم عاشقان در اشک بیشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعیب به مدت ده سال از شوق و عشق به خداوند میگرید و پس از آن، قدرت بیناییاش را از دست میدهد. او همچنان با اشک و ندبه به سر میبرد تا اینکه خداوند وحی میفرستد و به او میگوید که اگر از ترس دوزخ گریان است، بهشت و نعمتهایش را به او میبخشد. اما شعیب توضیح میدهد که او فقط از شوق و عشق به حق میگرید و نه از ترس بهشت یا دوزخ. در نهایت، خداوند به او میگوید که با این حال، او باید به گریه ادامه دهد تا زمانی که درک و دیداری از حقیقت نصیبش شود. این حکایت نشاندهندهٔ عشق عمیق و پایداری شعیب در ارتباط با خداوند است.
هوش مصنوعی: شعیب علیهالسلام به خاطر عشق به خدا به مدت ده سال گریست و پس از آن، چشمانش را بسته و در عزلت و سکوت به زندگی ادامه داد.
هوش مصنوعی: خدا پس از آنکه شُعَیب ده سال، در غم عشق و شوق به حق، گریسته بود، او را بینا کرد و بعد از آن، باز هم ده سال دیگر به گریه و اشکریزی پرداخت.
هوش مصنوعی: چشمهای شعیب، که از گریه تار شدند، دوباره به نور بینایی رسیدهاند، چون خداوند او را در این حالت یاری کرده است.
هوش مصنوعی: شعیب علیهالسلام در سال دیگری نیز به شدت از غم و اندوه گریه میکند و به دیگری نمیتواند نگاه کند، گویی دوباره در حالتی زار و درمانده است.
هوش مصنوعی: وقتی شعیب علیه السلام نابینا شد و با حالتی گریان به زمین افتاد، خداوند جهان به او وحی کرد.
هوش مصنوعی: اگر از ترس دوزخ و عذاب آن به گریه و زاری بیفتی، من تو را از این حالت آزاد میکنم و به تو نعمت جاودانی میبخشم.
هوش مصنوعی: اگر بخواهم به خاطر گریز تو از عذاب جهنم، برای تو بهشت و حور و نعمتهای آن را تقدیم کنم، باز هم نمیتوانم به تو چیزی بدهم.
هوش مصنوعی: شعیب در آن لحظه که سخن را آغاز کرد، گفت: ای خدا، حکمت و فرمان تو همیشگی و دائمی است.
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو اینگونه زار و گریانم که من از نور (بهشت) و از آتش (دوزخ) بینیازم.
هوش مصنوعی: شعیب علیهالسلام میگوید که نه در لحظهای به خاطر نعمتهای بهشت فکر میکند و نه به عذابهای دوزخ. تنها صدای درونش را میشنود و به احساسی عمیقتر از این دو مشغول است.
هوش مصنوعی: من تنها به قرب و نزدیکیت احتیاج دارم که درد و رنج خودم را برای تو گفتم و حالا تو خودت بهتر از هر کسی از آن آگاهی.
هوش مصنوعی: از اوج آشنایی، صدا و ندا آمد که تو همچون کسی گریانی که به شوق معشوق خود گریان هستی.
هوش مصنوعی: حال که با شوق و گریه روی به من آوردهای، باید بدانی که کار تو بسیار دشوار و پیچیده است.
هوش مصنوعی: شعیب علیه السلام از خداوند میخواهد که پس از این، داناییاش را از او نگیرد و بیناییاش را به او بازگرداند.
هوش مصنوعی: تا زمانی که آن دیدار را نداشته باشم، با هیچ دیداری نمیتوانم کاری انجام دهم.
هوش مصنوعی: ای عزیز، چون نمیتوانی این دیدار را داشته باشی، بسیار بگری که عمری در این غم و فاصله مشغول هستی.
هوش مصنوعی: در دل آدمی حسرت و رشک بر عشق دیگران وجود دارد، به حدی که آن را در چشم عاشقان به شکل اشک و گریه میتوان دید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.