یکی پرسید از شبلی که در راه
که بودت بدرقه اول به‌درگاه؟
سگی را گفت دیدم بر لب آب
که یک ذره نداشت از تشنگی تاب
چو دیدی روی خود در آب روشن
گمان بردی سگی دیگر معیّن
نخوردی آب از بیم دگر سگ
بجَستی از لب آن آب در تگ
چو گشت از تشنگی دل بی‌قرار‌ش
ز اندازه برون شد انتظارش
به‌آب افکند خود را ناگهانی
که تا شد آن سگ دیگر نهانی
چو او از پیش چشم خویش برخاست
خود او بود آن حجاب، از پیش برخاست
چو برخاست این چنین روشن حسابم
یقینم شد که من خود را حجابم
ز خود فانی شدم، کارم برآمد
سگی در راهم اول رهبر آمد
تو هم از راه چشم خویش برخیز
حجاب تو تویی از پیش برخیز
گرت مویی خودی برجای باشد
ترا بندی گران بر پای باشد
ترا آن بِه بُدی ای مرد فرتوت
که از گهواره بردندی به‌تابوت
ازان موسی ز حق ان پایگه یافت
که از گهواره در تابوت ره یافت
حضور او اگر باید مدامت
میا با خود دگر این می نمامت
میا با خود بیا بی‌خود ز خود دور
که هست آن بی‌خودی نورٌ عَلی نور
اگر تو بالغ اسرار گردی
ز یک‌یک عضو برخوردار گردی
نه طفی ماندت نه احولی نیز
ازو گویی وزو بینی همه چیز
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، درویشی از شبلی می‌پرسد که در سفر به کجا رسیده است. شبلی داستان سگی را روایت می‌کند که هنگام نوشیدن آب، گمان می‌کند سگ دیگری در آب است و به همین دلیل از نوشیدن می‌ترسد. هنگامی که به آب می‌پرد، متوجه می‌شود که آن تصویر فقط خود او بوده است. شبلی این داستان را به عنوان مثالی از خودشناسی و درک حجاب‌های درونی مطرح می‌کند و به درویش می‌آموزد که خود، بزرگ‌ترین مانع بر سر راه اوست. او بر این باور است که برای رسیدن به حقیقت و نور، باید از خود فاصله بگیرد و از حجاب‌های درونی رهایی یابد.
هوش مصنوعی: یکی از درویشان از شبلی (شخصیتی عارف و مشهور) پرسید که در سفرت، در ابتدای راه، چه چیزی تو را به درگاه خداوند راهنمائی کرد؟
هوش مصنوعی: درویشی می‌گوید که سگی را در نزدیکی آب دیدم که حتی کم‌ترین نشانی از تشنگی نداشت و به نظر می‌رسید که بی‌تابی برای آب ندارد.
هوش مصنوعی: وقتی که خودت را در آب زلال دیدی، تصور کردی که سگی دیگر بالای آب مشخص است.
هوش مصنوعی: تو به خاطر ترس از سگ دیگر، از آب نخورده‌ای و در حاشیه آب ترمز کرده‌ای.
هوش مصنوعی: وقتی که از شدت تشنگی دلش بی‌قرار شد، انتظارش به حدی رسید که از اندازه خارج شد.
هوش مصنوعی: درویش به طور ناگهانی خود را به آب انداخت تا اینکه آن سگ دیگر که در واقع نماد مشکل یا مانع است، پنهان شد و دیگر در معرض دید نبود.
هوش مصنوعی: وقتی آن درویش از جلوی چشم خود فرار کرد، متوجه شد که خود او بود که مانع دیدنش شده بود.
هوش مصنوعی: وقتی که این‌گونه روشن شدم و از حجاب‌ها کنار رفتم، یقین پیدا کردم که خود من، مانع دیدن حقیقت بوده‌ام.
هوش مصنوعی: من از خود بی‌خود شدم و به مقصدی رسیدم، مانند سگی که در راه، نخستین کسی که به کمکش می‌آید، رهبر او می‌شود.
هوش مصنوعی: از طریق نگاه و بینش خودت برخیز و آگاه شو که به هر چیزی که مانع پیشرفت تو است، خودت هستی؛ بنابراین، از موانع درونیت عبور کن.
هوش مصنوعی: اگر در وجودت حتی یک موی خودت هم باقی باشد، بار سنگینی بر دوشت خواهد بود.
هوش مصنوعی: ای مرد ضعیف و ناتوان، تو بهتری اگر داوری کنی که از گهواره به تابوت منتقل شده‌ای، یعنی زندگی‌ات از آغاز تا پایان در دست خداوند است.
هوش مصنوعی: موسی، به عنوان پیام‌آور الهی، از جایگاه والای خود آگاه شد و فهمید که او از کودکی (گهواره) به مقام مرگ و آرامش ابدی (تابوت) رسیده است.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی که همیشه در حضور او باشی، با خودت نیا و از خودت فاصله بگیر، چرا که این خودخواهی تو مانع از رسیدن به حقیقت و نور الهی است.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی با خودت نیایی و از خودت دور شوی، بدان که آن حالت بی‌خود بودن، خود یک نور است و بالاتر از نورهای دیگر است.
هوش مصنوعی: اگر به درک و فهم عمیق اسرار و حقایق دست یابی، هر عضوی از وجودت به آن علم و دانش تجهیز می‌شود.
هوش مصنوعی: نه حالتی از خودت باقی می‌ماند و نه از حالت‌های دیگران، به طوری که نه می‌توانی بگویی چه می‌کنی و نه می‌توانی چیز دیگری ببینی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.