از غمت روز و شب به تنهایی
مونس عاشقان سودایی
عاشقان را ز بیخ و بن برکند
آتش عشقت از توانایی
عشق با نام و ننگ ناید راست
ندهد عشق دست رعنایی
عشق را سر برهنه باید کرد
بر سر چارسوی رسوایی
بس که خفتند عاشقان در خون
تا تو از رخ نقاب بگشایی
تا ز ما ذرهای همی ماند
تو ز غیرت جمال ننمایی
در حجابیم ما ز هستی خویش
ما نهانیم و تو هویدایی
هستی ما به پیش هستی تو
ذرهای هستی است هر جایی
هستی ما و هستی تو دویی است
راست ناید دویی و یکتایی
نیست عطار را درین تک و پوی
هیچ راهی به جز شکیبایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی از سوزانندگی عشق آغاز میکند که عاشقان را از بن میکند و نام و ننگ را برنمیتابد و رسوایی را لازمهٔ خود میداند. سپس به این نکته میرسد که حجاب میان عاشق و معشوق، هستی خود عاشق است و تا ذرهای از آن بماند، معشوق از غیرت جمال نمینماید، زیرا دوگانگی با یگانگی جمع نمیشود. در پایان عطار تنها راه خود را در این جستوجو صبر و شکیبایی میداند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، غم تو در روز و شب تنهایی همدم و یار عاشقان شیفته و دیوانه است.
هوش مصنوعی: آتش عشق تو با نیرومندی خود، عاشقان را از ریشه و بنیاد کنده و نابود کرده است.
هوش مصنوعی: عشق با پروای نام و آبرو سازگار نیست و خودنمایی و خودآرایی در عشق به دست نمیآید.
هوش مصنوعی: در عشق باید سربرهنه، یعنی بیپروا و بیپرده، در میان چهارراه رسوایی آمد و از بدنامی نهراسید.
هوش مصنوعی: بسیاری از عاشقان در خون خود غلتیدند و جان دادند به این امید که تو نقاب از چهره برداری.
هوش مصنوعی: تا وقتی ذرهای از وجود ما باقی است، تو از سر غیرت جمال خود را به ما نشان نمیدهی؛ یعنی دیدار تو در گرو فنای کامل ماست.
هوش مصنوعی: حجاب ما هستی خود ماست؛ ما در پردهایم و پنهانیم و تو آشکار و پیدایی.
هوش مصنوعی: هستی ما در برابر هستی تو مانند ذرهای ناچیز و سرگردان است که به هر جا میرود.
هوش مصنوعی: اگر ما هم هستی داشته باشیم و تو هم، این دوگانگی است و دوگانگی با یگانگی سازگار نیست؛ پس برای رسیدن به وحدت باید هستی ما از میان برود.
هوش مصنوعی: عطار در این تلاش و جستوجو هیچ راهی جز صبر و شکیبایی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این دو شغل برید و عرض به تو
یافته خرمی و زیبایی
روی این را همه بیفروزی
صدر آن را همه بیارایی
چون پدید آمدی تو بر هر کس
[...]
چند پویی به گرد عالم چند؟
چند کوبی طریق پویایی؟
تا کی از بهر قوت و شهوت نفس
همچو کاسانه مینیاسایی؟
چون بدان شهر جان فرود آیی
زین همه دردسر بیاسایی
خسروا، از کمال دانایی
روی دولت همی بیارایی
گاه مال زمین همی بخشی
گاه فرق فلک همی سایی
حرب جویان نهان شوند از بیم
[...]
این همه چابکیّ و زیبایی
این چنین از کجا همیآیی
چون مه چارده به نیکویی
چون بت آزری به زیبایی
مه نخوانم تو را معاذالله
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.