درآمد از در دل چون خرابی
ز می بر آتش جانم زد آبی
شرابم داد و گفتا نوش و خاموش
کزین خوشتر نخوردستی شرابی
چو جان نوشید جام جان فزایش
میان جان برآمد آفتابی
اگرچه خامشی فرمود لیکن
دلم با خامشی ناورد تابی
فغان دربست تا آن شمع جان‌ها
برافکند از جمال خود نقابی
چو جانم روی یار خوش‌نمک دید
ز دل خوش بر نمک می‌زد کبابی
همی ناگاه در جان من افتاد
عجب شوری عجایب اضطرابی
جهان از خود همی پر دید و خود نه
من این ناخوانده‌ام در هیچ بابی
درین منزل فروماندیم جمله
که دارد مشکل ما را جوابی
برو عطار و دم درکش کزین سوز
چو آتش در دلم افتاد تابی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تجربه‌اش در مواجهه با عشق و نوشیدن شراب سخن می‌گوید. او این تجربه را به صورت یک تحول روحی بیان می‌کند که جانش را شاداب کرده و تابش نور را در دلش احساس می‌کند. با وجود دعوت به سکوت، دل او با این احساسات آرام نمی‌گیرد و درونش دچار تلاطم است. شاعر به حیرت و شگفتی ناشی از عشق و عجز از بیان آن اشاره می‌کند و در نهایت به خود می‌گوید که باید از این احساسات رها شود و به انتهای درد فکری خود برسد.
هوش مصنوعی: در دل من، مانند ویرانه‌ای، احساساتی به وجود آمده است و نوشیدنی (شراب) باعث شد که آتش جانم خاموش شود و جانم تسکین یابد.
هوش مصنوعی: شراب به من داد و گفت بنوش و سکوت کن، چون از این لذت‌بخش‌تر، شرابی نچشیدی.
هوش مصنوعی: زمانی که جانم از نوشیدن این شراب سرزندگی‌افزا به سر می‌برد، در دل وجودم انگار آفتابی طلوع کرد.
هوش مصنوعی: اگرچه او (شمع جان) به من فرموده که سکوت کنم، اما دلم به خاطر این سکوت تاب نمی‌آورد و هنوز درونم آشفتگی وجود دارد.
هوش مصنوعی: فغان یعنی گریه و ناله، در اینجا به‌معنای صدای بلند و آه و ناله است. بیان می‌کند که به شدت ناله می‌کند تا آن شمعی که جان‌ها را روشن می‌کند، نقابی از زیبایی خود را برافکند و به آشکار کند.
هوش مصنوعی: وقتی که جانم تصویر یار خوش‌خلق را می‌بیند، از سر شادی و عشق، دل خوش بر روی نمک می‌زند و مانند گوشتی کبابی سرخ می‌شود.
هوش مصنوعی: ناگهان در درونم احساس عجیبی به وجود آمد، شور و شوق عجیبی که ناشی از اضطراب و هیجان بود.
هوش مصنوعی: دنیا را پر از خود می‌بینم، اما خودم را نه، من در هیچ زمینه‌ای نتوانسته‌ام خودم را بشناسم و درک کنم.
هوش مصنوعی: در این مکان متوجه شده‌ایم که همه ما در تنگنا هستیم و هیچ‌کس پاسخگوی مشکلات ما نیست.
هوش مصنوعی: عطار، برو و در ورودی را بکش، چون این سوزی که در دل من افتاده، به مانند آتش است و تاب و تحمل را از من گرفته است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چنان بوده‌ست و صفش چون سرابی
که نه امید ماند زو نه آبی
بلا بی دل خدایا دل بلا بی
گنه چشمان کر و دل مبتلا بی
اگر چشمان نکردی دیده‌بانی
چه دانستی دلم خوبان کجا بی
سرخس از جور بی‌آبی و آبی
دریغا روی دارد در خرابی
ز بی‌آبی خلاصش دادی اما
خداوندا خلاصش ده ز آبی
فشاند از دیده باران سحابی
که طالع شد قمر در برج آبی
زنش گفتا گر از من سر نتابی
سر موئی ز وصل من نیابی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.