گنج دزدیده ز جایی پی برم
گر به کوی دلربایی پی برم
جان برافشانم چو پروانه ز شوق
گر به قرب جانفزایی پی برم
عشق دریایی است من در قعر او
غرقهام تا آشنایی پی برم
چون کسی بر آب دریا پی نبرد
من چه سان نه سر نه پایی پی برم
چرخ چندین گشت و بر جای خوداست
من چگونه ره به جایی پی برم
راضیم گر من درین راه عظیم
تا ابد بر یک درایی پی برم
سر دراندازم ز شادی همچو نون
گر به میم مرحبایی پی برم
نیست ممکن کاب حیوان قطرهای
خاصه در تاریکنایی پی برم
چون مجاز افتادهام نادر بود
کز حقیقت ماجرایی پی برم
میروم گمراه نه دین و نه دل
تا نسیم رهنمایی پی برم
چون نهان است آنکه صد بارم بکشت
از کجا من خونبهایی پی برم
پست میرم عاقبت در چاه بعد
گرچه هر دم ماورایی پی برم
چون ندارد منتها پیشان عشق
پس چگونه منتهایی پی برم
چون بقای این جهان عین فناست
بو که زان عالم بقایی پی برم
ور ز پیشانم بقایی روی نیست
بو که در پایان فنایی پی برم
مصر جامع پی نبردی ای فرید
خوشدلم گر روستایی پی برم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عطار در این غزل عرفانی از ناتوانی سالک در یافتن نشان معشوق و حقیقت سخن میگوید. عشق را دریایی بیکران میداند که بر آن ردّ پایی نمیماند، و خود را گرفتار مجاز و تاریکی و دوری میبیند. رفتهرفته امیدش را کوچک میکند، از یافتن بقا به رسیدن به فنا و از شهر بزرگ به روستایی، و به اندک نشانی از راه خرسند است.
هوش مصنوعی: اگر راهی به کوی معشوقی دلربا بیابم، گویی گنجی پنهان را در جایی پیدا کردهام.
هوش مصنوعی: اگر به نزدیکی معشوقی جانبخش راه یابم، از شوق مانند پروانه که خود را در شمع میاندازد، جانم را نثار میکنم.
هوش مصنوعی: عشق دریایی است و من در ژرفای آن غرق شدهام، به این امید که شنا یا آشنایی و یاری بیابم. «آشنایی» هم به معنای شناگری است و هم به معنای آشنا و همدم.
هوش مصنوعی: وقتی هیچکس بر روی آب دریا ردّ پایی نیافته است، من که نه سر دارم و نه پا و درماندهام، چگونه میتوانم نشانی بیابم؟
هوش مصنوعی: آسمان اینهمه چرخیده و هنوز در جای خود مانده است؛ پس من چگونه میتوانم راهی به مقصدی بیابم؟
هوش مصنوعی: در این راه بزرگ، اگر تا ابد فقط صدای یک زنگ کاروان را بشنوم و از آن نشانی بیابم، خشنودم.
هوش مصنوعی: اگر از دهان کوچک معشوق، که به حرف میم مانند شده، خوشامدی بشنوم، از شادی مانند حرف نون خمیده سر به زیر میافکنم و خود را فدا میکنم.
هوش مصنوعی: ممکن نیست که قطرهای از آب حیات بیابم، بهویژه در این تاریکی، که یادآور ظلمات آب حیات است.
هوش مصنوعی: چون در عالم مجاز و ظاهر افتادهام، بعید است که از حقیقت خبری یا ماجرایی دریابم.
هوش مصنوعی: گمراه و بیدین و بیدل راه میروم، به امید آنکه نسیمی از یک راهنما به من برسد.
هوش مصنوعی: کسی که صد بار مرا کشته پنهان است؛ پس از کجا میتوانم خونبهای خود را بیابم و بگیرم؟
هوش مصنوعی: هرچند هر لحظه به چیزی فراتر پی میبرم، سرانجام خوار و فرومانده در چاه دوری میمیرم.
هوش مصنوعی: چون پیشگاه و آغاز راه عشق پایانی ندارد، من چگونه میتوانم به پایانی برسم؟
هوش مصنوعی: چون ماندگاری این جهان در حقیقت همان نابودی است، شاید از آن جهان بقایی واقعی بیابم.
هوش مصنوعی: و اگر از آغاز راهی به بقا برایم نیست، شاید در پایان به فنا دست یابم؛ فنایی که در عرفان مقصود سالک است.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: ای فرید، تو به شهر بزرگ و آباد راه نیافتی؛ من خشنودم اگر دستکم به روستایی برسم، یعنی به اندکی از حقیقت قانعم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.