ای آفت جان ها خم ابروی کمندت
غارت گر دل ها قد دل جوی بلندت
تا آفت چشمت نرسد دست حق افشاند
بر آتش رخسار تو از خال سپندت
ای ترک سمنبر بسرم تاز سمندی
گوی خم چوگان سرخوبان خجندت
افتاده خلاصیش به فردای قیامت
هر صید که گردیده گرفتار به بندت
شد رشک فلک روی زمین تا که نشسته
برخاک هلال از اثر لعل سمندت
اندام تو خود قاقم و خزاست زنرمی
سودی ندهد جامهٔ دیبا و برندت
دارد سر یغما شد من غمزهٔ شوخت
اینک دل و جانی اگر این هست پسندت
تا دفع عوارض بشود زان گل عارض
یک بوسه بما ده بزکواة از لب قندت
ناصح چه دهی پند باسرار ز عشقش
او نیست از آنها که دهد گوش به پندت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در وصف زیبایی معشوق است: ابرو و قامت او، خالی که چون اسپند بر آتش رخسار نشسته، و تن نرم او که از جامهٔ دیبا بینیاز است. شاعر خود را صیدی میداند که تا قیامت از بند معشوق رها نمیشود و دل و جانش را پیشکش نگاه او میکند. سپس با بازی میان «عارض» و «عوارض» بوسهای را بهعنوان زکاتِ زیبایی طلب میکند و در پایان، با تخلص «اسرار»، پند ناصح را بیاثر میشمارد.
هوش مصنوعی: ای کسی که خمیدگی ابروی کمندمانندت بلای جانهاست و قامت بلند و دلپسندت دلها را به یغما میبرد.
هوش مصنوعی: دست خداوند برای اینکه چشمزخم به تو نرسد، خالِ سیاهت را مانند دانهٔ اسپند بر آتشِ چهرهٔ سرخت پاشیده است.
هوش مصنوعی: ای معشوق ترکِ سپیدتن، اسبت را بر سر من بتاز؛ سرِ زیبارویان خجند در برابر چوگان تو مانند گوی است.
هوش مصنوعی: هر شکاری که در بند تو گرفتار شود، رهاییاش به روز قیامت میافتد؛ یعنی در این دنیا هرگز آزاد نمیشود.
هوش مصنوعی: از وقتی جای نعل اسب تو مانند هلال ماه بر خاک نقش بسته، زمین مایهٔ رشک آسمان شده است.
هوش مصنوعی: تن تو خود از نرمی مانند قاقم و خز است؛ پس جامهٔ دیبا و پرنیان چیزی بر زیباییات نمیافزاید.
هوش مصنوعی: نگاه شوخ و فریبندهٔ تو قصد غارت مرا دارد؛ اینک دل و جانم را پیش آوردهام، اگر میپسندی بگیر.
هوش مصنوعی: برای آنکه بلا و آسیب از آن چهرهٔ گلمانند دور شود، از لب شیرینت یک بوسه بهعنوان زکات به ما ببخش؛ زکات دادن دفع بلا میکند.
هوش مصنوعی: ای نصیحتگر، چرا «اسرار» را از عشق او پند میدهی؟ او از کسانی نیست که به نصیحت تو گوش بدهد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای مرغ دلم فاخته سرو بلندت
زلف تو کمند و دل من صید کمندت
بر من که تو را صید زبونم نکشی تیغ
آزرده دلم از دل دشوار پسندت
تا چشم بد غیر، گزندت نرساند
[...]
ای دل نخوری محنت و اندوه که چندت
از یار و دیار ار ببریدند برندت
تا قدر شب قدر وصالش نشناسی
در تاری از آن طره فکندند به بندت
هر چیز که بینی ز زمانی و زمینی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.