هنگام آن آمد که من این پرده ها را بردرم
شهباز و سیمرغی شوم از چرخ گردون بگذرم
ویران کنم این آشیان سازم مکان در لامکان
گردد همه کون و مکان چون بیضه زیر شهپرم
بگذارم این نام و نشان ازما ومن یابم امان
گردم فنای جاودان چون در جمالش بنگرم
چون یار بردارد نقاب آید برون مه از حجاب
هر ذره گردد آفتاب از نور مهر خاورم
در پرتو نور خدا از ما و من گشتم جدا
شد ظلمتم نور و صفا من عین نور انورم
هم صورت و معنی منم هم حجت و دعوی منم
هم دنیی و عقبی منم هم از دو عالم برترم
تا گشت جانم با نوا از گنج وصل جانفزا
کردم اسیری گم ترا دیگر چه یادت آورم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی بیان شوق گذشتن از حجابهای هستی و پرواز جان مانند سیمرغ به عالم بیمکان است. شاعر از رها کردن نام و نشان و فانی شدن در جمال معشوق سخن میگوید و تبدیل تاریکی وجود به نور الهی را وصف میکند. در اوج، از زبان مقام فنا خود را جامع ظاهر و باطن و دنیا و آخرت و برتر از هر دو میخواند و در بیت پایانی از گم شدن «اسیری» در وصال یار یاد میکند.
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده است که این پردهها و حجابهای میان خود و حق را پاره کنم، و مانند شاهباز و سیمرغ پرواز کنم و از آسمانها فراتر روم.
هوش مصنوعی: این آشیانهٔ تن و دنیا را ویران میکنم و جایگاهم را در عالم بیمکان قرار میدهم؛ چنان که همهٔ هستی و مکان مانند تخمی زیر بال من قرار گیرد.
هوش مصنوعی: نام و نشان خود را رها میکنم و از خودبینی و «ما و من» رهایی مییابم؛ وقتی به جمال معشوق بنگرم، برای همیشه در او فانی میشوم.
هوش مصنوعی: وقتی یار نقاب از چهره بردارد، گویی ماه از پرده بیرون میآید و از نور خورشید شرقیِ من هر ذره خود خورشیدی میشود.
هوش مصنوعی: در پرتو نور خدا از خودی و منیّت جدا شدم؛ تاریکی وجودم به نور و صفا بدل شد و اکنون خودِ نور درخشانتر شدهام.
هوش مصنوعی: هم ظاهر و هم باطن من هستم، هم دلیل و هم ادعا؛ هم دنیا و هم آخرت من هستم و در عین حال از هر دو جهان برترم. این سخن بیان مقام فنا و یگانگی با حق است.
هوش مصنوعی: از وقتی جانم از گنج جانافزای وصال بهرهمند و توانگر شد، ای اسیری، تو را (خودِ فردیات را) گم کردم؛ دیگر چه چیزی را به یادت بیاورم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
هان ای طبیب عاشقان دستی فروکش بر برم
تا بخت و رخت و تخت خود بر عرش و کرسی بر برم
بر گردن و بر دست من بربند آن زنجیر را
افسون مخوان ز افسون تو هر روز دیوانه ترم
خواهم که بدهم گنج زر تا آن گواه دل بود
[...]
افتاده در خون ای پدر از گرز و تیغ و خنجرم
بنهاده سر بر روی خاک ای خاک عالم بر سرم
تو کشته تن در خون طپان، من زنده بر جا جسم و جان
این سخت جانی ای امان، می نامد از خود باورم
گشت از سپهر پرده در، دامان هامونت مقر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.