ای غم برو، وگرنه بمیخانه ات کشم
آنجا، بچشم مردم بیگانه ات کشم
تا روز تو، سیه چو شب خویشتن کنم
با دل، بدام طره جانانه ات کشم
هرشب بدست شانه سپارم ترا و باز
هر بامداد، بر سر دندانه ات کشم
زان پس چو بوی دوست گرفتی بجان و دل
برگیرم و برون زکف شانه ات کشم
نازت کشم بجان و بجان پرورم ترا
با مردمان دیده، بیک خانه ات کشم
ناچار، تا نه جای دگر بینمت برون
از جان شمع و خاطر پروانه ات کشم