جهان ای شگفتی به مردم نکوست
چو بینی همه درد مردم از وست
یکی پنج روزه بهشتست زشت
چه نازی به این پنج روزه بهشت
ستاننده چابک رباییست زود
که نتوان ستد باز هرچ او ربود
سراییست بر وی گشاده دو در
یکی آمدن را شدن ، زآن به در
نه آن کآید ایدر بماند دراز
نه آنرا که رفت آمدن هست باز
چو خوانیست بر ره که هرکس زپیش
شود زود چون خورد از وبهر خویش
بتی هست گویا میانش اهرمن
فریبنده دل ها به شیرین سخن
هرآنکش پرستد بود بت پرست
چه با او چه با دیو دارد نشست
چه چابوک دستست بازی سگال
که در پرده داند نمودن خیال
دو پرده بر این گنبد لاجورد
ببندد همی گه سیه گاه زرد
به بازی همین زین دو پرده برون
خیال آرد از جانور گونه گون
بتی شد تنش از رشک و جانش ز آز
دو دست از امید و دو پای از نیاز
دل از بی وفایی و طبع از نهیب
رخان از شکست و زبان از فریب
دو گونه همی دم زند سال و ماه
یکی دم سپید و یکی دم سیاه
بر این هر دو دم کاو برآرد همی
یکایک دم ما شمارد همی
اگر سالیان از هزاران فزون
دراو خرمی ها کنی گونه گون
به باغی دو در ماند ار بنگری
کز این در درآیی ، وزان بگذری
بر او جز نکوهش سزاوار نیست
که آنک آفریدش سبکبار نیست
کنون چون شنیدی بدو دل مبند
و گر دل ببندی شوی درگزند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش از گرشاسپنامه در نکوهش دنیاست. اسدی جهان را با تشبیههایی چون بهشت پنجروزه، سرای دودر، سفرهٔ سر راه، بت فریبنده با درون اهریمنی و شعبدهبازی با پردههای شب و روز توصیف میکند. او نشان میدهد که گذر شب و روز نفسهای آدمی را میشمارد و عمر هرچند دراز باشد، گذرا است. در پایان نتیجه میگیرد که نباید به جهان دل بست، چون دلبستگی به آن مایهٔ رنج و زیان است.
هوش مصنوعی: شگفتا که جهان در چشم مردم نیکو مینماید، در حالی که اگر دقت کنی همهٔ رنج و درد آدمی از خود اوست.
هوش مصنوعی: جهان بهشتی زشت و پنجروزه است؛ به چنین بهشت کوتاه و گذرایی چرا مینازی؟
هوش مصنوعی: جهان گیرندهای چابک و ربایندهای شتابان است که هرچه بِرُباید دیگر نمیتوان از او پس گرفت.
هوش مصنوعی: جهان سرایی است با دو در گشوده: یکی برای آمدن و دیگری برای رفتن و بیرون شدن از آن.
هوش مصنوعی: نه کسی که به اینجا میآید مدتی دراز میماند، و نه کسی که رفت راه بازگشت دارد.
هوش مصنوعی: جهان مانند سفرهای سر راه است که هرکس پیش آید، سهم خود را میخورد و زود میرود.
هوش مصنوعی: جهان بتی سخنگوست که درونش اهریمن نشسته و با سخنان شیرین دلها را میفریبد.
هوش مصنوعی: هرکس جهان را بپرستد بتپرست است؛ همنشینی با جهان با همنشینی با دیو فرقی ندارد.
هوش مصنوعی: جهان شعبدهبازی چابکدست و نیرنگاندیش است که میتواند پشت پرده نقش و خیالهای فریبنده نشان دهد، مانند خیمهشببازی.
هوش مصنوعی: این شعبدهباز بر این آسمان لاجوردی دو پرده میآویزد: گاه سیاه که شب است و گاه زرد که روز است.
هوش مصنوعی: و از پشت همین دو پردهٔ شب و روز، به بازی، نقش جانوران گوناگون را بیرون میآورد و نشان میدهد.
هوش مصنوعی: جهان بتی است که تنش از حسد و جانش از آز ساخته شده و دو دستش از امید و دو پایش از نیاز است.
هوش مصنوعی: دلش از بیوفایی، سرشتش از ترس و تهدید، چهرهاش از شکست و ویرانی و زبانش از فریب ساخته شده است.
هوش مصنوعی: جهان همیشه دو گونه نفس میکشد: یک نفس سپید که روز است و یک نفس سیاه که شب است.
هوش مصنوعی: با هر یک از این دو نفسی که برمیآورد، نفسهای ما را یکییکی میشمارد؛ یعنی گذر شب و روز عمر ما را کم میکند.
هوش مصنوعی: حتی اگر بیش از هزاران سال در جهان زندگی کنی و گونهگون شادی و خوشی کنی،
هوش مصنوعی: اگر خوب بنگری، جهان باغی دودر است که از یک در وارد میشوی و از در دیگر بیرون میروی.
هوش مصنوعی: جهان جز نکوهش سزاوار چیزی نیست، زیرا آفریدهٔ آن نیز بار سنگینی بر دوش دارد و از رنج آسوده نیست.
هوش مصنوعی: اکنون که این سخنان را شنیدی به جهان دل مبند، و اگر دل ببندی گرفتار آسیب و زیان خواهی شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.