به پاسخ گفت ویس ماه پیکر
که از حنظل نشاید کرد شکر
حریر مهربانی ناید از سنگ
نبید ارغوانی ناید از بنگ
نگردد موم هرگز هیچ آهن
نگردد دوست هرگز هیچ دشمن
نگرداند مرا باد تو از پای
نجنباند مرا زور تو از جای
به گفتار تو من خرم نگردم
به دیدار تو من بی غم نگردم
مرا در دل بماند از تو یکی درد
که درمانش به افسون نتوان کرد
مرا در جان فگندی زنگ آزار
زدودن کی توان آن را به گفتار
جفاهای تو در گوشم نشستهست
ره دیگر سخن بر وی ببستهست
تو آگندی به دست خویش گوشم
سخنهای تو اکنون چون نیوشم
بسی بودم به روز وصل خندان
بسی بودم به درد هجر گریان
کنون نه گریهام آید نه خنده
که جانم مهر دل را نیست بنده
دلم روبه بُد اکنون شیر گشتهست
که از چون تو رفیقی سیر گشتهست
فرومُرد آن چراغ مهر و اومید
که روشن تر بُد اندر دل ز خورشید
برفت آن دل که بودی دشمن من
همه چیزی دگر شد در تن من
همان چشمم که دیدی رنگ رویت
و یا گوشم شنیدی گفت و گویت
یکی پنداشتی خورشید دیدی
یکی پنداشتی مژده شنیدی
کنون آن خور به چشمم قیر گشتهست
همان مژده به گوشم تیر گشتهست
ندانستم که عاشق کور باشد
کجا بختی همیشه شور باشد
همی گویم کنون ای بخت پیروز
کجا بودی نگویی تا به امروز
تنم را روز فرخنده کنونست
دلم را چشم بیننده کنونست
مزه اکنون همی یابم جهان را
خوشی اکنون همی دانم روان را
نخواهم نیز در دام اوفتادن
دو گیتی را به یک ناکس بدادن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: ویس در پاسخ به التماسهای رامین، با مَثَلهایی چون حنظل و شکر و سنگ و حریر میگوید که از او مهر و وفایی برنمیخیزد و دشمن دوست نمیشود. او میگوید ستمهای رامین گوشش را بر سخنانش بسته و چراغِ عشق و امید در دلش خاموش شده است. سپس از رهایی خود شادی میکند، عشقِ گذشته را کوری میداند و اکنون را روزِ بیداری و بختِ خوش میشمارد و سوگند میخورد که دیگر دو جهان را فدای رامینِ ناکس نکند.
هوش مصنوعی: ویسِ ماهرو در پاسخ گفت: از حنظلِ تلخ نمیتوان شکر ساخت.
هوش مصنوعی: از سنگ، حریرِ نرمِ مهربانی پدید نمیآید و از بنگ، شرابِ سرخِ ارغوانی به دست نمیآید؛ یعنی از تو مهر و خوشی برنمیخیزد.
هوش مصنوعی: هیچ آهنی هرگز مثل موم نرم نمیشود و هیچ دشمنی هرگز دوست نمیشود.
هوش مصنوعی: بادِ سخنانِ تو مرا از پا نمیاندازد و زورِ تو مرا از جایم تکان نمیدهد.
هوش مصنوعی: با سخنانِ تو شاد نمیشوم و با دیدنِ تو غمم از میان نمیرود.
هوش مصنوعی: از تو دردی در دلم مانده است که با افسون و سخنِ فریبنده درمانپذیر نیست.
هوش مصنوعی: زنگارِ آزار را در جانم انداختی؛ آن را چگونه میتوان با سخن پاک کرد؟
هوش مصنوعی: ستمهای تو در گوشم جای گرفته و راه را بر هر سخنِ دیگری بسته است.
هوش مصنوعی: تو خودت با دستِ خود گوشم را پر کردی؛ اکنون چگونه سخنانت را بشنوم؟
هوش مصنوعی: بسیار پیش آمد که در روزِ وصال خندان بودم و بسیار در دردِ جدایی گریستم.
هوش مصنوعی: اکنون نه گریهام میگیرد نه خنده، زیرا جانم دیگر بندهٔ مهرِ دل نیست.
هوش مصنوعی: دلم پیشتر مانند روباه ترسو بود و اکنون شیر شده است، چون از همراهی مانند تو سیر شده است.
هوش مصنوعی: آن چراغِ عشق و امید که در دلم از خورشید روشنتر بود، خاموش شد.
هوش مصنوعی: آن دلِ عاشق که دشمنِ خودم بود از میان رفت و همهچیز در وجودم دگرگون شد.
هوش مصنوعی: همان چشمم که رنگِ رویت را میدید، یا همان گوشم که گفتوگویت را میشنید،
هوش مصنوعی: یکی (چشم) گمان میکرد خورشید را دیده است و دیگری (گوش) گمان میکرد مژدهای شنیده است.
هوش مصنوعی: اکنون آن خورشید در چشمم سیاه چون قیر شده و آن مژده در گوشم چون تیر آزارنده شده است.
هوش مصنوعی: نمیدانستم که عاشق کور است، چون بختِ عاشق همیشه شوم و بد است.
هوش مصنوعی: اکنون میگویم: ای بختِ پیروز، بگو تا امروز کجا بودی؟
هوش مصنوعی: اکنون روزِ خجستهٔ تنِ من فرا رسیده و اکنون دلم چشمِ بینا یافته است.
هوش مصنوعی: اکنون است که مزهٔ جهان را میچشم و خوشیِ جان را میشناسم.
هوش مصنوعی: دیگر نمیخواهم در دامِ عشق بیفتم و هر دو جهان را فدای یک آدمِ فرومایه کنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.