شمارهٔ ۲۴۸ - حکیم رنجور بود و دوستی او را عیادت نکرد در شکایت و طلب حضور او گوید
ای بدیعالزمان بیا و ببین
که ز بدعت جهان چه میزاید
دوستان را به رنج بگذاری
تا فلکشان به غم بفرساید
من بدین دوستی شدم راضی
که ترا این چنین همی باید
گرچه در محنتی فتادستم
که دل از دیده میبپالاید
به سر تو که هیچ لحظه دلم
از تقاضای تو نیاساید
به درم هر که دست باز نهد
گویم این بار او همی آید
تو ز من فارغ و دلم شب و روز
چشم بر در ترا همی پاید
خود به از عقل هیچ مفتی نیست
زانکه او جز به عدل نگراید
قصه با او بگوی تات برین
بنکوهد اگرت نستاید
این ندانم چه گویمت چو فلک
پایم از بند باز نگشاید
با سر و روی و ریش تو چه کنم
رحمت تو کنون همی باید
کاهنم پشت پای میدوزد
وافتم پشت دست میخاید
این دو بیتک اگرچه طیبت رفت
تا دگر صورتیت ننماید
گر بدین خوشدلی و آزادی
خود دلم عذرهات فرماید
ورنه باز اندر آستینم نه
گر همی دامنت بیالاید
جد بیهزل زیرکان گویند
جان بکاهد ملامت افزاید
طعنهٔ دشمنان گزاینده است
طیبت دوستان بنگزاید
پوستینم مکن که از غم و درد
فلکم پوست میبپیراید
آسیای سپهر دور از تو
هر شبم استخوان همی ساید
عکس اشک و رخم چو صبح و شفق
سقف گردون همی بیاراید
نالهایی کنم چنانکه به مهر
سنگ بر حال من ببخشاید
دستم اکنون جز آن ندارد کار
کز رخم رنگ اشک بزداید
کیل غم شد دلم که چرخ بدو
عمرها شادیی نپیماید
در عمرم فلک به دست اجل
میبترسم که گل برانداید
چه کنم تا بلا کرانه کند
یا مرا از میانه برباید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از بیماری و رنج خود شکایت میکند و احساس تنهایی و غم را به تصویر میکشد. او از دوستی که به عیادتش نیامده گلایه دارد و به یاد او دلی پر از درد دارد. او برای دوستش انباشتی از محبت و وفاداری ابراز میکند، حتی در سختیهای خود هم به یاد اوست و دلتنگیاش را بیان میکند. شاعر به عواطف عمیقش نسبت به دوستی که رنجش را درک نکرده اشاره میکند و از غم زمین و زمان مینالد. در نهایت، او به جستجوی راهی برای رهایی از درد و بلای زندگی میپردازد و از خواری و تنهایی خود میگوید.
هوش مصنوعی: ای بدیعالزمان، بیا و ببین که جهان چه بدعتها و نوآوریهایی را به وجود میآورد.
هوش مصنوعی: دوستان را در رنج و مصیبت رها کن تا زمان (فلک) آنها را به غم و اندوه بکشاند.
هوش مصنوعی: من به این دوستی راضی هستم، زیرا تو همینطور باید باشی که به من توجه نکنی و در غم من نیایی.
هوش مصنوعی: هرچند که در سختی و غم گرفتارم، اما دل از عشق تو جدا نمیشود و همیشه برای تو میتپد.
هوش مصنوعی: من هیچ وقت از درخواست و خواستههای تو غافل نمیشوم و دلِ من همیشه به یاد توست.
هوش مصنوعی: هر کس که به در خانهام آید و در را باز کند، به او میگویم که این بار او هم به ملاقات من میآید.
هوش مصنوعی: تو از من بیخبر هستی و دل من شب و روز در انتظار تو در به در است.
هوش مصنوعی: عقل هیچ ارزشی ندارد اگر بر اساس انصاف و عدالت عمل نکند، زیرا بدون عدالت، کارکرد عقل بیفایده است.
هوش مصنوعی: اگر مشکلی داری، با او سخن بگو تا شاید دلش بر تو نرم شود و از تو دوری نکند.
هوش مصنوعی: نمیدانم چه بگویم به تو، زیرا هرگاه که آسمان (فروغ یا سرنوشت) مرا از بند رها نکند، هیچ امیدی به بهبودی برای من وجود ندارد.
هوش مصنوعی: من نمیدانم با وضعیت ناتوانی و درد و رنجی که دارم، چه کار باید بکنم. فقط از تو میخواهم که به من رحم کنی.
هوش مصنوعی: کاهن (مردی که به پیشگوئی و تعبیر خواب میپردازد) زیر پای من میدود، در حالی که من پشت دست (یا دوالد) خود میخوابم. در اینجا به نوعی از احساس رنج و تنهایی شاعر اشاره شده که در حال زوال و افسردگی است.
هوش مصنوعی: اگرچه دوستی من از نظر دور شده و نمیتوانم او را ببینم، اما با این حال، وقتی دوباره او را ببینم، چهرهاش برایم تغییر کرده خواهد بود.
هوش مصنوعی: اگر دل من به خوشدلی و آزادی خود، عذرت را بپذیرد و به تو بگوید که به خاطر رنج و ناراحتیات از من عذرخواهی کن،
هوش مصنوعی: اگر حالا خبر ندهی و به عیادت من نیایی، من هم در آستین خود (در دل خود) غم و اندوه زیاد دارم و چون تو سراغم نمیگیری، در دل خود همچنان ناراحتم.
هوش مصنوعی: مردان پخته و با تجربه میگویند که اگر انسان ملامت شود، زندگیاش کوتاهتر میگردد و این ملامت باعث افزایش اندوه و رنج او میشود.
هوش مصنوعی: دشمنی که به من زخم میزند، میگوید که دوستان واقعیام هم مرا ترک کردهاند.
هوش مصنوعی: از من دور نشو و مرا ترک نکن، چرا که از غم و درد به اندازهای رنج میبرم که زندگیام به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.
هوش مصنوعی: آسیای زمان و روزگار هر شب مرا بسیار آزار میدهد و به نوعی استخوانهایم را خرد میکند.
هوش مصنوعی: اشکهایم بر صورت و چهرهام مانند نور صبح و رنگ سرخ افق است و سقف آسمان را همواره مزین و زیبا میسازد.
هوش مصنوعی: غم و نالهای از خود برمیآورم بهگونهای که اگر سنگی به من عشق ورزد، حال مرا بهتر کند و بهبود بخشد.
هوش مصنوعی: دست من اکنون جز این نمیتواند کاری کند که از چهرهام رنگ اشک را بزداید و بردارد.
هوش مصنوعی: دل من پر از غم شده است، چون چرخ فلک هرگز نخواهد توانست شادیهایی را که در عمرها گذشته، باز گرداند.
هوش مصنوعی: در زندگیام از مرگ میترسم که مانند گل، به ناگاه از بین بروم.
هوش مصنوعی: نمیدانم چه تدبیری بیندیشم تا این مصیبت به پایان برسد یا حداقل مرا از میان این مشکلات برهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چرخِ گردان نهاده دارد گوش
تا ملک مر ورا چه فرماید
زُحَل از هیبتش نمیداند
که فلک را چگونه پیماید
صورتِ خشمش ار ز هیبتِ خویش
[...]
بد ز بد گوهران پدید آید
هر کسی آن کند کزو زاید
ای خداوند رای سامی تو
مملکت را همی بیاراید
عزم تو ملک شاه را تیغ است
که چو تیغش ز زنگ بزداید
از غم و رنج و انده و تیمار
[...]
عزّت آن جهان همیباید
گر ذلیلم در این جهان شاید
جز مکارم زشمس دین ناید
سیرت سروران چنین باید
رتبت ملک و زینت دولت
از خصالش همی بیفزاید
معجزات از بیان او خیزد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.