عتاب و ناز تو با من ز غایت خوبی است
که قهر و خشم بتان شیوه های محبوبیست
من از کمال طلب همچو خضر می یابم
که آنچه می طلبم در کمال مطلوبیست
کنون که یار زما میرمید میدانیم
که زشت نامی ما در نهایت خوبیست
تو سایه کم مکن از سر مرا که سایه سرو
چه کار آید اگر نیز سایه طوبیست
سوی تو مرغ دل آمد حکایت از وی پرس
که رمزهای نهانی نه حرف مکتوبیست
گر آستان تو اهلی بدیده رفت مرنج
که کار عاشق درمانده آستان روبیست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل ناز و خشم معشوق را نشانهٔ زیبایی و معشوقی او میداند و گریز یار و بدنامی خود را نیز خوش میپذیرد. او سایهٔ لطف یار را برتر از سایهٔ طوبی میشمارد و میگوید رازهای دلش را نمیتوان نوشت و باید از خود دل پرسید. در پایان، خود را عاشقی درمانده میخواند که کارش روفتن آستان معشوق با چشم است.
هوش مصنوعی: سرزنش و نازی که با من میکنی از اوج زیبایی توست؛ زیرا خشم و تندی زیبارویان از رسم و عادت معشوق بودن است.
هوش مصنوعی: من چون خضر که با جستوجوی کامل به آب حیات رسید، از کمال طلب به مقصود میرسم؛ زیرا آنچه میجویم در نهایت مطلوب و خواستنی است.
هوش مصنوعی: اکنون که یار از ما میگریزد، درمییابیم که بدنامی ما در راه عشق او خود عین نیکی و بهترین حال است.
هوش مصنوعی: تو سایهٔ لطف خود را از سر من کم نکن؛ زیرا سایهٔ سرو و حتی سایهٔ درخت طوبای بهشت هم بی سایهٔ تو به کار من نمیآید.
هوش مصنوعی: پرندهٔ دلم به سوی تو آمده است، ماجرا را از خود او بپرس؛ زیرا رازهای پنهان عشق را نمیتوان در نامه نوشت.
هوش مصنوعی: ای معشوق، اگر اهلی آستانهٔ تو را با چشم خود روفت، آزرده مشو؛ زیرا کار عاشق بیچاره جاروب کردن آستان معشوق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.