نه از طرب هوس گشت با غم افتادست
هوای نو گل خود در دماغم افتادست
چه تیره است شبم با وجود آتش دل
مگر که چشم بدی بر چراغم افتادست
هلاک خود طلبم من که می خورم بی تو
گمان مبر که نظر بر فراغم افتادست
چو لاله بر سر راهت فتاده ام بنگر
که هوش رفته و از کف ایاغم افتادست
بکوی او همه جا لاله زار شد اهلی
ز بسکه پنبه خونین ز داغم افتادست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از غم دوری معشوق میگوید. شب او با وجود آتش دل تاریک است و شراب را نه برای آسودگی، که برای نابودی خود مینوشد. در پایان مانند لالهای مدهوش و جامافتاده بر سر راه یار افتاده است و پنبههای خونین داغهایش کوی معشوق را لالهزار کرده است.
هوش مصنوعی: اگر به گشت و گردش رفتهام از سر شادی و هوس نیست، بلکه گرفتار غم شدهام؛ اشتیاق دیدار گل نوشکفتهام، یعنی معشوق، در سرم افتاده است.
هوش مصنوعی: با اینکه دلم آتشی سوزان دارد، شبم بسیار تاریک است؛ گویی چشم بدی به چراغ من خورده و نورش را از میان برده است.
هوش مصنوعی: اینکه بی تو شراب مینوشم برای آن است که نابودی خود را میخواهم؛ گمان نکن که در پی آسودگی و فراغت از غم هستم.
هوش مصنوعی: مانند لاله بر سر راه تو افتادهام؛ نگاه کن که هوشم از سر رفته و جام از دستم افتاده است. لاله را به جام سرخ و افتاده تشبیه کرده است.
هوش مصنوعی: ای اهلی، کوی معشوق همهجا لالهزار شده است، از بس که پنبههای خونآلود از روی زخمهای داغ عشقم بر زمین افتاده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.