جانم در آتش از ستم ماهپاره ایست
دل غرق خون و دیده خراب نظاره ایست
رحمی نکرد صورت شیرین به کوهکن
بیرحم آدمی نبود سنگ پاره ایست
در کوی عشق نام اجل کس نمی برد
جایی که عشق هست اجل هیچکاره ایست
جز عاشقان که چشم به تقدیر کرده اند
هر کس که هست در پی فکری و چاره ایست
در مبحثی که عیسی مریم سخن کند
صد پیر سالخورده کم از شیر خواره ایست
اهلی شب سیاه تو روشن نمی شود
هر چند در سرشک تو هر یک ستاره ایست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از ستم معشوقی ماهرو مینالد و او را به شیرین سنگدل مانند میکند که به فرهاد رحم نکرد. سپس از عشق سخن میگوید که مرگ را بیاثر میکند و عاشق را تسلیم تقدیر میسازد، و با تمثیل سخن گفتن عیسی در کودکی، برتری دانش موهبتی را بر سن و تجربه نشان میدهد. در پایان به خود میگوید که با وجود اشکهای ستارهوار، شب تیرهٔ هجرانش روشن نمیشود.
هوش مصنوعی: جانم از ستم معشوقی ماهرو در آتش میسوزد؛ دلم غرق خون است و چشمم شیفته و گرفتار تماشای اوست.
هوش مصنوعی: شیرین (یا نقش و پیکر شیرین) به فرهاد کوهکن رحم نکرد؛ چنین موجود بیرحمی آدمی نیست، بلکه پارهسنگی است. اشاره به نقش شیرین که فرهاد بر سنگ کنده بود نیز در کار است.
هوش مصنوعی: در کوی عشق کسی از مرگ نامی نمیبرد و از آن نمیترسد؛ جایی که عشق باشد، مرگ هیچ کاری از دستش برنمیآید و بیاثر است.
هوش مصنوعی: همهٔ مردم در پی اندیشه و چارهجویی برای کار خویشاند، جز عاشقان که به تقدیر چشم دوخته و تسلیم آن شدهاند.
هوش مصنوعی: در بحثی که عیسی پسر مریم سخن بگوید، صد پیر کهنسال از کودکی شیرخوار کمترند؛ یعنی عیسی که در گهواره سخن گفت، از همهٔ پیران داناتر است.
هوش مصنوعی: ای اهلی، شب تاریک هجران تو روشن نمیشود، هرچند هر قطرهٔ اشکت مانند ستارهای میدرخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.