|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
تنم که غرقه بخون اشک لاله گون کرده
شهید عشق ترا شست و شو بخون کرده
جنون عشق اگر نیست چرخ مجنون را
بتهمت غلط افسانه در جنون کرده
به دوش من نهد ایام هر کجا باریست
قضابخانه گردون مرا ستون کرده
چراغ مجلس مستان شب نشین بودم
مرا غم تو چو شمع سحر زبون کرده
زبان کلک گرفتم حدیث خطت گفت
حکایت دهنت را ندیده چون کرده
بیان نامه سیاهی حکایت اهلی است
که عمر در سر افسانه و فسون کرده
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عمق عشق و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او خود را در حالتی از اشک و خون، به عنوان یک شهید عشق توصیف می‌کند که تحت تأثیر احساساتش قرار دارد. شاعر جنون عشق را به چرخشی مجنون‌وار نسبت می‌دهد و بیان می‌کند که ایام بر دوش او بار می‌گذارند. غم معشوق او را همچون شمعی در سحر خاموش کرده و عشق او را به نوشتن و بیان احساسات وادار کرده است. در انتها، شاعر از روایت عمر خود به عنوان حکایت عشق و فریب‌های آن یاد می‌کند.
هوش مصنوعی: بدن من که در خون غوطه‌ور است، مانند اشک لاله‌ای سرخ رنگ، یادآور شهید عشق توست که با خونش پاک شده است.
هوش مصنوعی: اگر جنون عشق وجود نداشته باشد، پس چطور می‌شود که چرخ زمان را به ناحق به جنون نسبت دهند؟
هوش مصنوعی: روزگار سختی‌ها و مشکلات را بر دوش من می‌گذارد و هر جا که بار سنگینی باشد، سرنوشت آسمانی به من قدرت و استحکام داده است.
هوش مصنوعی: در جمع دوستان مشغول لذت و شادی بودم، اما غم تو مانند شمعی در صبح زود، مرا ناتوان و بی‌قرار کرده است.
هوش مصنوعی: از زیبایی خط تو زبان پرنده‌ای را به سخن واداشته‌ام، اما داستان دهان تو را هنوز ندیده‌ام.
هوش مصنوعی: این بیان، داستانی را روایت می‌کند که در آن، موجودی به نام اهلی زندگی می‌کند و عمر، که به نوعی نماد زمان یا زندگی است، در حال بنا کردن افسانه‌ها و جادوها در ذهن اوست. به عبارت دیگر، این جمله به توصیف تلاش‌های عمر برای شکل دادن به قصه‌ها و افکار در سر اهلی می‌پردازد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.