تا یافته ام وصل تو در کینه خویشم
مشتاق همان حسرت دیرینه خویشم
گر گوش بروزن پی آواز تو خلقند
من گوش بآواز تو در سینه خویشم
سرمست می وصل تو بودیم همه شب
مخمور غم مستی دوشینه خویشم
از روی و ریا نیست صفای نظر من
من پاکدل از گوهر آیینه خویشم
اهلی بمن از کین حسودان نرسد غم
کاسوده دل از خاطر بی کینه خویشم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل میگوید پس از رسیدن به وصال، باز در آرزوی حسرت و شوق روزگار دوری است و از مستی شب وصل به خماری غم افتاده است. او صدای معشوق را در دل خود میشنود و پاکی نگاهش را برخاسته از گوهر دل میداند، نه از ریا. در پایان میگوید چون خودش کینهای ندارد، دشمنی حسودان غمی برایش نمیآورد.
هوش مصنوعی: از وقتی به وصال تو رسیدهام با خودم سر کینه دارم، زیرا هنوز آرزومند همان حسرت و اشتیاق قدیمی دوران دوری هستم. شاعر لذت شوق و انتظار را از خود وصل خوشتر میداند.
هوش مصنوعی: اگر مردم برای شنیدن صدای تو به روزن و پنجره گوش میسپارند، من صدای تو را در درون سینهٔ خودم میشنوم. یعنی معشوق در دل اوست و نیازی به جستوجوی بیرونی ندارد.
هوش مصنوعی: تمام شب از شراب وصال تو سرمست بودیم و اکنون گرفتار خماری غم همان مستی دیشب هستم.
هوش مصنوعی: پاکی و روشنی نگاه من از ظاهرسازی و ریا نیست. پاکدلی من از ذات و گوهر آینهٔ دل خودم سرچشمه میگیرد.
هوش مصنوعی: اهلی، از کینهٔ حسودان غمی به من نمیرسد، زیرا دلم از اینکه خودم کینهای در خاطر ندارم آسوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.