مه من که هرگز گزندت نه بینم
فراق توام سوخت چندت نه بینم
بصد سر و نازم اگر دیده افتد
یکی همچو قد بلندت نه بینم
به پایت چه ریزم که چیزی ندارم
بجز جان و آنهم پسندت نه بینم
چه چابک سواری که نازک غزالی
نیابم که صید کمندت نه بینم
تو آنشمعی ایشوخ بی چشم زخمی
که جز جان اهلی سپندت نه بینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از سوختن در فراق معشوق مینالد و برتری او را بر همهٔ زیبایان میستاید: قامتش از هر سروی بلندتر است و همهٔ زیبارویان صید کمند اویند. شاعر جز جان چیزی برای نثار ندارد و همان را هم معشوق نمیپسندد. در پایان، جان خود را اسپندی میداند که بر آتش شمع وجود معشوق میسوزد تا او از چشمزخم در امان بماند.
هوش مصنوعی: ای ماه من که امیدوارم هرگز آسیبی به تو نرسد، دوری از تو مرا سوزاند؛ تا کی باید تو را نبینم؟
هوش مصنوعی: اگر چشمم به صد سرو خرامان و نازان هم بیفتد، هیچیک را مانند قامت بلند تو نمییابم.
هوش مصنوعی: چه چیزی نثار پایت کنم وقتی جز جان چیزی ندارم، و میبینم که آن را هم نمیپسندی.
هوش مصنوعی: چه سوار چابکی هستی که هیچ آهوی ظریفی نمییابم مگر آنکه گرفتار کمند تو شده باشد؛ یعنی همهٔ زیبارویان صید و اسیر تو هستند.
هوش مصنوعی: ای شوخ، تو شمعی هستی که برای دور ماندن از چشمزخم، اسپندی جز جان اهلی برایت نمیبینم؛ یعنی جان شاعر مانند اسپند در آتش تو میسوزد تا از گزند در امان بمانی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.