ناچار اگر دمی ز سر کوی او روم
جویم بهانه یی که دگر سوی اوروم
یا رب شکسته پای کنم در مقام صبر
تا کی زمان بسر کوی اوروم
دل برد آن پریوش و هر جارود مرا
آتش بدل در افتد و بر بوی اوروم
بی او شدم بگلشن و عمری گذشت از آن
شرم آیدم هنوز که با روی اوروم
اهلی چنین که دل بسنگ یار بسته شد
مشکل دلم دهد که ز پهلوی اوروم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به احساس درد و longing خود برای معشوق میپردازد. او ناچار است که به یاد او برود و بهانهای برای دیدنش پیدا کند، در حالی که در مقام صبر هنوز نمیتواند از یاد او بیرون رود. دل او به خاطر زیبایی معشوق به آتش میافتد و حسرت دوری از او مناسبتی تلخ است. شاعر از بیمعنایی زندگیاش بدون معشوق سخن میگوید و عذاب درونیاش را از قطع ارتباط با او و وابستگی به یادش به تصویر میکشد. در پایان، او به سختیهای دل خود اشاره میکند که بر اثر بستن دل به سنگ یار، بار سنگینی را به دوش میکشد.
هوش مصنوعی: اگر ناچار شوم که به سراغ کوی او بروم، نخواهم توانست بهانهای پیدا کنم که به سوی او نروم.
هوش مصنوعی: خدایا، در مقام صبر، شکستهپا و ناتوان هستم. نمیدانم تا کی باید در انتظار و در کوی او بباشم.
هوش مصنوعی: دلم را آن معشوقه زیبا برده و هر جا که بروم، آتش عشقش در وجودم شعلهور میشود و بوی او را احساس میکنم.
هوش مصنوعی: در نبود او، به گلستان رفتهام و سالها گذشت، اما هنوز از این که با چهرهاش روبرو نشدهام، شرمندهام.
هوش مصنوعی: دل من به سنگ یار بسته شده و این موضوع برایم دشوار است، زیرا از پهلوی او دور هستم و این فاصله بر دلم فشار میآورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.