بسی شادمان گشت کامبوجیا
ز فتح برادر که در آسیا
نموده است و باز آمده سرفراز
بدیدار شاه آمده با نیاز
ولی در دل از وی بدی بدگمان
که خواهند او را کهان و مهان
چو بشنید مردم ورا بیشتر
همی دوست دارند چون جان و سر
سپس جنگ مصر آمدش در نظر
بخود گفت گر من روم در سفر
شود بردیا، شاه بر جای من
بگیرد همه تاج و خرگاه من
چه لشکر چه کشور مر او را بجان
بخواهند و شاهش کند بیگمان
من اینک کنم دفع او بهتر است
نه امروز شاهست و نی مهتر است
چو شب شد بیامد بر بردیا
که تا خون او را بریزد بپا
بدستش یکی خنجر آبگون
بروی برادر کشید او برون
بپایش بیفتاد پس بردیا
که ایشاه بیدار بهر خدا
چه کردم که خونم بریزی بکین
چه دیدی زمن رنجه گشتی چنین
مکن بی گنه بر تن من ستم
که من سرکش و بی ادب نیستم
منم یادگاری ترا از پدر
بدرگاه تو من به بندم کمر
مکش بی سبب بنده زار را
میازار خویش بی آزار را
مکش طوطی خانگی در قفس
که جز تو امیدش نباشد بکس
کجا بد نمودم که اینم جزاست
وگر نیست خنجر برویم چراست؟
جوانم هزار آرزویم بدل
برادر بخانه مکش پا بگل
بترس از مکافات یزدان پاک
مکن تیره خود اختر تابناک
بسی بردیا گفت و او کم شنید
بخنجر گلوی برادر درید
یکی مغ ورا یار بد در گناه
که جز او ندانست کس این گناه
تن زار او را بدریا فکند
که قصرش بدی رو بدریا بلند
بیامد بخوابید در قصر خویش
که نه مغز بودش نه آیین و کیش
بخوابید نا گه یکی خواب دید
پدر را به رویا غضبناک دید
پدر گفت فرزند ناپایدار
تبه کرد اهریمنت روزگار
بکشتی برادر چنان نامدار
نترسیدی از خشم پروردگار
نه من راضیم از تو نی مادرت
ز بد بدتر آید همی بر سرت
تو دیوانه ای خوار کردی پدر
ز نیکی نبینی دگر هیچ بهر
شوی زار و کشته تو با دست خویش
نه فرزند از تو بماند نه کیش
بدشمن رسد دولت و تاج تو
همان تخت و هم افسر و باج تو
بسوزی باتش تو در رستخیز
نه پای فرار و نه دست ستیز
چو آن ظالم از خواب بیدار شد
ز کار بد خویش بیزار شد
همی دید حالش دگرگون شده
تو گویی که بی مغز و مجنون شده



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: کامبوجیه از پیروزی برادرش بردیا شاد میشود، اما چون میبیند مردم او را دوست دارند، میترسد که در غیاب او هنگام لشکرکشی به مصر بردیا شاه شود. پس شبانه با خنجر به سراغ او میرود و با وجود التماسهای بردیا، او را میکشد و به یاری یک مغ پیکرش را به دریا میاندازد. در خواب، کوروش خشمگین بر او ظاهر میشود و نابودی خاندان و از دست رفتن تاج و تخت و عذاب آخرت را برایش پیشگویی میکند. کامبوجیه پشیمان و آشفتهحال از خواب بیدار میشود.
هوش مصنوعی: کامبوجیه از پیروزی برادرش بردیا در آسیا بسیار شاد شد.
هوش مصنوعی: بردیا آن پیروزی را به دست آورده و سربلند بازگشته بود و با فروتنی به دیدار شاه آمده بود.
هوش مصنوعی: اما کامبوجیه در دل به او بدگمان بود، زیرا کوچک و بزرگ مردم بردیا را دوست داشتند و خواهانش بودند.
هوش مصنوعی: چون شنید که مردم بردیا را بیش از او و همچون جان و سر خود دوست دارند، بدگمانیاش بیشتر شد.
هوش مصنوعی: سپس به فکر جنگ با مصر افتاد و با خود گفت که اگر به این سفر بروم...
هوش مصنوعی: بردیا به جای من شاه میشود و تاج و سراپردهٔ شاهی مرا از آن خود میکند.
هوش مصنوعی: هم سپاه و هم مردم کشور از جان او را میخواهند و بیگمان او را به شاهی برمیدارند.
هوش مصنوعی: بهتر است همین حالا او را از میان بردارم، چون اکنون نه شاه است و نه سرور.
هوش مصنوعی: چون شب فرا رسید، کامبوجیه نزد بردیا رفت تا خون او را بریزد.
هوش مصنوعی: خنجری درخشان و آبداده در دست داشت و آن را در برابر برادر بیرون کشید.
هوش مصنوعی: بردیا به پای او افتاد و گفت: ای شاه، به خاطر خدا به خود آی.
هوش مصنوعی: چه کردهام که از روی کینه خونم را میریزی؟ از من چه دیدهای که اینچنین آزرده شدهای؟
هوش مصنوعی: بر من بیگناه ستم مکن، که من نه سرکشم و نه گستاخ.
هوش مصنوعی: من یادگار پدر برای توام و کمر به خدمت درگاه تو میبندم.
هوش مصنوعی: این بندهٔ ناتوان را بیدلیل مکش و برادر بیآزارت را میازار.
هوش مصنوعی: مرا مانند طوطی خانگیِ دربند مکش که جز تو به هیچکس امیدی ندارد.
هوش مصنوعی: کجا بدی کردهام که سزایم این باشد؟ و اگر بدی نکردهام، چرا خنجر بر رویم کشیدهای؟
هوش مصنوعی: جوانم و هزار آرزو در دل دارم؛ ای برادر، مرا در خانه مکش و خود را گرفتار گناه و بدنامی مکن.
هوش مصنوعی: از کیفر خداوند پاک بترس و ستارهٔ بخت روشن خود را تیره مکن.
هوش مصنوعی: بردیا بسیار التماس کرد، اما کامبوجیه گوش نداد و با خنجر گلوی برادر را درید.
هوش مصنوعی: یک مغ در این گناه یار او بود و جز او کسی از این جنایت آگاه نشد.
هوش مصنوعی: پیکر بیجان بردیا را به دریا انداختند، چون کاخ بلند شاه رو به دریا بود.
هوش مصنوعی: کامبوجیه آمد و در کاخ خود خوابید، زیرا نه خرد داشت و نه دین و آیین.
هوش مصنوعی: در خواب ناگهان پدرش را خشمگین دید.
هوش مصنوعی: پدر گفت: ای فرزند ناپایدار، اهریمن روزگارت را تباه کرد.
هوش مصنوعی: برادری چنان نامدار را کشتی و از خشم پروردگار نترسیدی.
هوش مصنوعی: نه من از تو خشنودم و نه مادرت، و از این پس بدتر از بد به سرت خواهد آمد.
هوش مصنوعی: تو دیوانهای و پدرت را خوار کردی، و دیگر هیچ بهرهای از نیکی نخواهی برد.
هوش مصنوعی: خوار میشوی و به دست خود کشته خواهی شد، و نه فرزندی از تو میماند و نه آیینی.
هوش مصنوعی: دولت و تاج و تخت و افسر و باجِ تو به دست دشمن میافتد.
هوش مصنوعی: در روز رستاخیز در آتش میسوزی و نه راه گریز داری و نه توان ستیز.
هوش مصنوعی: چون آن ستمگر از خواب بیدار شد، از کار زشت خود بیزار شد.
هوش مصنوعی: حال خود را دگرگون دید، چنان که گویی خرد از دست داده و دیوانه شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.