آنکه درگاهش با چرخ همی گوید
نه مرا مانی و نه با تو رقیبستم
که تو مطموره بیدادی و من دایم
ملجا خائف و ما و ای غریبستم
ای خداوند پی مدح تو در محضر
من یکی شاعر دانای لبیبستم
که گهر ریزم و از غالیه دان خیزم
مشک تر بیزم و با نفخه طبیبستم
همه دانند ز قحطانی و عدنانی
بعد اما بعد این بنده خطیبستم
گر ادیبم بممالک شمری شاید
که ممالک را من نیک ادیبستم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه در ستایش صدراعظم است. شاعر نخست درگاه ممدوح را برتر از آسمان مینشاند، چون آسمان جایگاه ستم است و درگاه او پناه ترسیدگان و غریبان. سپس به ستایش خود میپردازد و سخنش را گوهر و مشک و مایهٔ درمان میخواند و خود را خطیبی میداند که عربها نیز به فصاحتش معترفاند. در پایان با بازی بر لقب خود، «ادیبالممالک»، میگوید که این لقب برازندهٔ اوست.
هوش مصنوعی: ممدوح کسی است که درگاه و دربارش به آسمان میگوید: نه تو به من شباهت داری و نه من خود را همچشم و رقیب تو میدانم.
هوش مصنوعی: زیرا تو ای آسمان، زندان و سیاهچال ستم هستی، اما من همیشه پناهگاه ترسیدگان و مأوای غریبان و بیکسانم.
هوش مصنوعی: ای سرور، من برای ستایش تو در مجلس، شاعری دانا و خردمندم.
هوش مصنوعی: سخنم چون گوهر است که میافشانم و چون عطری است که از عطردان برمیخیزد؛ مشک تازه میپراکنم و با دم و سخنم مانند پزشک درد را درمان میکنم.
هوش مصنوعی: همهٔ عربها، چه از تبار قحطان و چه از تبار عدنان، میدانند که در سخنوری و خطابه، من همان خطیبی هستم که پس از «امّا بعد» سخن میگوید؛ یعنی در فصاحت سرآمدم.
هوش مصنوعی: اگر مرا «ادیبالممالک» بشمارند سزاوار است، زیرا من بهراستی ادیب و ادبآموز سرزمینها هستم؛ شاعر با لقب خود بازی لفظی میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.