زمانه کرد در این سرزمین غریبم باز
فکنده دور ز محبوب و از حبیبم باز
بجای آنکه چو طوطی شکر خورم ز لبش
قرین ناله و افغان چو عندلیبم باز
چراغ بزم وصال نگار خود بودم
که هجر سوخت بکام دل رقیبم باز
امید عافیتم نیست در خراسان چون
مریض گشته پری مهربان طبیبم باز
امیدوار چنانم ز آستانه قدس
که آستانه اقدس شود نصیبم باز
امیر یا عجب این شد که بعد چندین سال
بکوی آن صنم نازنین غریبم باز



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از غربت و دوری از محبوب در خراسان شکایت میکند. او روزگار را سبب جدایی و نالهاش میداند و میگوید چون طبیب مهربانش خود بیمار است، امیدی به بهبود ندارد. سپس به آستان مقدس امام رضا امید میبندد و در پایان با تخلص «امیری» از این شگفتی میگوید که پس از سالها هنوز در کوی یار غریب است.
هوش مصنوعی: روزگار دوباره مرا در این سرزمین غریب و تنها کرد و از محبوب و دوستم دور انداخت.
هوش مصنوعی: به جای آنکه مانند طوطی از لب شیرین یار شکر بخورم، باز مانند بلبل همدم ناله و فریاد شدهام.
هوش مصنوعی: من چراغ مجلس وصال یارم بودم، اما دوری از او مرا سوزاند و باز به آرزوی دل رقیب، در آتش هجران افتادم.
هوش مصنوعی: در خراسان امیدی به بهبود و سلامت ندارم، چون پزشک مهربانم که چون پری است خود بیمار شده است.
هوش مصنوعی: از آستان مقدس امام رضا در مشهد چنان امیدوارم که باز هم رسیدن به آستانهٔ اقدس نصیبم شود.
هوش مصنوعی: ای امیری (شاعر خطاب به خود)، شگفت آنکه پس از این همه سال، باز هم در کوی آن معشوق نازنین غریب و بیگانهام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.