چو در خواب شد دیده پاسبانها
نوای درای آمد از کاروانها
به محمل گزیدند جا خوبرویان
به تنها دمیدند گفتی روانها
سمنسینگان توأم اندر کژابه
چنان زهره و مشتری را قرانها
بتان پریچهره بر بیسراکان
چو اقمار تابنده بر آسمانها
به جمازهها بر نشستند گردان
چو بر اخگر تافته بر دخانها
شترها روان یک ز دنبال دیگر
چو عقد لئالی که در ریسمانها
چنان رشته دوک دست عجوزان
مهار شتر در کف ساربانها
دوان تازی اسبان ز پیش قوافل
نشسته بر آن اسبها پهلوانها
نمد زین بزیر و گژین جامه در بر
فروهشته دامان برگستوانها
گرفته رهی دور در پیش و سرخوش
رها کرده ز اسبان تازی عنانها
سواره دلیران به پیچیده سرها
پیاده یلان تنگ بسته میانها
یکی چست چون اختران بر فلکها
یکی تند چون تیرها از کمانها
زمین همچو گردون پر از ماه و اختر
در او از پی رهروان کهکشانها
به ناگه یکی ز آسکون تیره ابری
برآمد چو دودی که از دیگدانها
رخ خور به میغ سیه گشت پنهان
چو در زیر پر، بیضه ماکیانها
بشورید ابر سیاه از جوانب
ببارید سیم سپید از کرانها
دمان ابر تاری چو پیلان جنگی
وزان باد صرصر چنان پیلبانها
پراکنده شد سونش سیم چندان
که گفتی گشودند درهای کانها
نسیمی که از دامن که وزیدی
بتن در همیشد چو نوک سنانها
به روی گژین جامه پهلوانان
ز سنجاب پوشیده شد طیلسانها
چو برداشتی باد دامان محمل
درخشیدی از چرخها فرقدانها
سمنسینه ترکان مشکینهمو را
ز کافور سیمینه شد ارغوانها
بتان بسد روی یاقوت لب را
ز الماس و بیجاده شد بهر مانها
ز بس بر شبه سیم سودند گفتی
چو پیران شدستند یکسر جوانها
زمین چون بحار و نجائب سفائن
علمهای گندآوران بادبانها
بتان جمله آکنده دامان به گوهر
یلان یکسره کنده دلها ز جانها
تو گفتی مگر شور محشر برآمد
که کر شد همی گوش چرخ از فغانها
ز یکسو عوای ذئآب و ثعالب
ز سوی دگر خلق را الامانها
فلک میزبان بود و مردم خورشها
دد و دام هامون همه میهمانها
جز این میهمانان ندیدم کسی را
ز دندان چکد زهر و خون از دهانها
همیریخت مردم ز بالای زینها
چو از شاخها برگها در خزانها
قباها به تنهای مردم کفنها
ولی مر، ددان را چو دستار خوانها
دریده ز دندان بو جعده دلها
خراشیده چنگال بن دایه رانها
دوان جوق گرگان ز دنبال مردم
چنان کز پی گوسپندان شبانها
ز ناف یکی سر بر آورده نشتر
ز کام یکی آخته کلبتانها
من اندر پی کاروان او فتاده
چنان حلقهها در بن ریسمانها
همیرفت معشوق و من در پی او
چو دلدادگان از پی دلستانها
به گوشم وزان باد چون باد غرها
ز چشمم روان آب چون ناودانها
مر آن باد پا خنگ پولادسم را
کز آهن به تن باشدش استخوانها
رگ و پی بر اندامش انسان که گویی
همیرسته از خارها خیزرانها
یکی بانگ بر وی زدم تا همیشد
شناور چو مرغی که در آبدانها
بسنبید الماس با آهنین سم
چو با سوزن در زیان پرنیانها
به برف اندرون سینهمالان همیشد
چو در ریگها باره ترکمانها
فتادم به پیش از همه کاروانان
گشادم به تحمید ایزد زبانها
بدیدم به محمل بت نازنین را
که بد چون گل تازه در گلستانها
کنون سرو بن کرده چون بید مجنون
همش ارغوانها شده زعفرانها
گرفتم عنان و زمام نجیبش
بر او خواندم از دوستی داستانها
زبانم غم عشق را شد مفسر
لبم قصه شوق را ترجمانها
ز بس راندم از مهر با وی سخنها
ز بس خواندم از صدق بر وی بیانها
دلش مهربان شد به من گرچه بودی
از آن سنگدلها و نامهربانها
پی آنکه ره زودتر آید به پایان
ز نرد سخن ساز شد نردبانها
مرا گفت هیچت اگر دانشستی
ندانی چرا سودها از زیانها
بدین روزگاران که بارد به گیتی
ز ابر سیه مرگها و هوانها
ز رفتن فرو مانده تازی نوندان
ز کالا نظر بسته بازارگانها
نیایند گرگان برون از منازل
نپرند مرغان بر از آشیانها
نه تنها مرا بلکه خود را به خواری
چرا کردی آواره از خانمانها
ز ایوان ره کاخ دیوان گرفتی
به بیغولها راندی از شارسانها
شدی در پی مرگها و بلاها
زدی بر دم تیغها و سنانها
مگر ز آتشستی ترا روی و پیکر
مگر ز آهنستی ترا استخوانها
مگر نقد جان زان متاع است، کو را
ز بازار بردی چنان رایگانها
بدو گفتم ای گلبن باغ شادی
که رویت بود چون گل بوستانها
ندانی که مرد آنگهی پخته گردد
که فرسوده گردد ز دور زمانها
بنشنیده باشی که رستم چگونه
پی گرگساران بپیمود خوانها
نتابید از آهنگ پیلان جنگی
نترسید از آوای شیر ژیانها
ز پولاد بودش به بر پیرهنها
ز خورشید بودش به سر سایبانها
سرون بر کشید از سر نره دیوان
جگر بر درید از دل پهلوانها
کرا کسب دانش به تجریب باید
بدینسانش پیمود باید کرانها
به چنگال پتیاره در خون تپیدن
به از خون دل درکشیدن به خوانها
به دندان شیر اوفتادن از آن به
که ناز پزشکان بیمارسانها
چو بشنید یار این سخن گفت خامش
ازین بیش بر من مخوان چیستانها
برای من، این باد رنگین، چه بافی
که بستوهم از عشوه باد خوانها
پشیزی نخرم فسونت ور از بر
فرو خوانی انجیلها و قرانها
نه بر جان مباح است بیزاری از تن
نه بر تن گواراست بدرود جانها
سر آدمی نی درخت است کز نو
بروید پس از اره باغبانها
به من راستی کن که نیکو شناسم
سخن راستان را ز افسانهخوانها
بگفتم بتا راستی را سرایم
حدیثی که بشنودم از باستانها
که بیدانشان چون بمانند عاجز
شتابند اندر پی کاردانها
بپویند کوران سبیل بصیران
بجویند خردان طریق کلانها
ندانی که دانشپژوهان گیتی
ز دانا بجویند هرسو نشانها
چنان مرد گم کرده راهی که جوید
نشان ره اندر پی کاروانها
من این سهمگین درها را از آن ره
ببیزم که دارم به دل آرمانها
سه سال است دور از حضور امیرم
وزان آستان بر دگر آستانها
بهار نشاطم خزان گشت ازیرا
چه در فرودینها چه در مهرگانها
مشدر شدم خانه در نرد عذرا
به دست حریف اندرم کعبتانها
قضا پیر زال است و من تار پنبه
فلک هچنان چرخه دوکدانها
روانم کنون بر درش تاستانم
از آن عنبرین خاک قوت روانها
اگر بار دیگر ببوسم سرایش
ز بختم سزد، شکرها و امتنانها
ز دلها نهم بر درش پیشکشها
ز جانها برم در برش ارمغانها
فشانم بر او جان چنان چون که دیدی
ز پروانه بر شمعها جانفشانها
ایا حضرتت مظهر مردمیها
ایا نسبتت مفخر خاندانها
ز فضلت مهالک ریاض تنعم
ز عدلت مفازات دارالامانها
تو کیفر دهی حادثات فلکها
تو جبران کنی نائبات زمانها
بکشتم همه ملک را زیر و بالا
نمودم همه خلق را امتحانها
نجستم نظیرت به چندین ممالک
ندیدم قرینت به چندین قرانها
نه میری بود چون تو در سطح گیتی
نه ماهی دمد چون تو بر آسمانها
ندانند قدرت گر این تنگ چشمان
نگویند مدحت گر این بیزبانها
مخور غم که تو مهری و خلق، کوران
مجو کین که تو ماهی اینان کتانها
چو عدلت نهد تیرها بر کمانها
چو بأست زند تیغها بر فسانها
پلنگان بنالند در کوهساران
هِژَبْران بمیرند در نیستانها
اگر شارسان بر نگاری نماند
به فرزانه بهرام بر شارسانها
وگر خامهات بر ورق مشک بیزد
ببندند عنبرفروشان دکانها
جهان را به یک روز بخشی ازیرا
جهانبانت هر روز بخشد جهانها
به سائل دهی بدرهها بیسگانی
به شاعر دهی گنجها را یگانها
ببرد پرند کجت دشمنان را
ببر دیبه مرگ چون پرنیانها
تو چون آذرآبادگان کعبه کردی
به کعبه کنند آذرآبادگانها
الا تا جهان جاودان از تو خرم
بمانی همی جاودان جاودانها
همه ساقیان تو زرینکلاهان
همه منشیان تو مشکینبنانها
همه چاکران تو بوذرجمهران
همه عاملان تو نوشیروانها



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به ستایش امیر نظام گروسی میپردازد و او را مظهر کمک و عدالت میداند. او تصویری خیالانگیز از کاروانی را ترسیم میکند که در جستوجو و سفر هستند، در حالی که زیبایی و عظمت امیر در میان آنها میدرخشد. شاعر با زبان پرشور از دلیران سوار و پیاده و همچنین زیباییهای طبیعت سخن میگوید و از تاثیر مثبت امیر بر مردم و جامعه یاد میکند. او به تضاد میان آدمی و ستمها، و به ارزشهای دوستی و محبت در زندگی اشاره میکند و در نهایت، برای مهربانی و فضیلت امیر دعا میکند و آرزو میکند که عدالت و خوبی او در جهان پایدار بماند.
هوش مصنوعی: هنگامی که چشم نگهبانان به خواب رفت، بانگ زنگ شتران از کاروانها برخاست و کاروان به راه افتاد.
هوش مصنوعی: زیبارویان در محملها جای گرفتند، چنانکه گویی در تنها جان دمیده شد.
هوش مصنوعی: زیبارویانِ سپیدسینه دوبهدو در کجاوه نشسته بودند، مانند قرانِ زهره و مشتری در آسمان.
هوش مصنوعی: بتانِ پریچهره بر شتران سوار بودند، مانند ماههای درخشان در آسمان.
هوش مصنوعی: دلاوران بر شترانِ تندرو نشستند، گویی دودی بر فراز اخگرِ افروخته نشسته است.
هوش مصنوعی: شتران یکی پس از دیگری روان بودند، مانند دانههای مروارید که به رشته کشیده شدهاند.
هوش مصنوعی: مهار شتران در دست ساربانان مانند نخِ دوک در دست پیرزنان بود.
هوش مصنوعی: اسبان تازی پیشاپیش کاروانها میدویدند و پهلوانان بر آنها سوار بودند.
هوش مصنوعی: زیرشان زینِ نمدین بود و جامهٔ جنگیِ ستبر بر تن داشتند و دامنِ برگستوانِ اسبان فروافتاده بود.
هوش مصنوعی: راهی دراز در پیش گرفته بودند و شادمان عنان اسبان تازی را رها کرده بودند.
هوش مصنوعی: دلیرانِ سواره سر و دستار پیچیده داشتند و یلانِ پیاده کمر را تنگ بسته بودند.
هوش مصنوعی: یکی چالاک بود مانند ستارگان در آسمان و دیگری تند مانند تیری که از کمان رها شود.
هوش مصنوعی: زمین از این زیبارویان و سواران مانند آسمان پر از ماه و ستاره شده بود و گرد راهِ رهروان در آن مانند کهکشان بود.
هوش مصنوعی: ناگهان از سوی آسکون ابری تیره برخاست، مانند دودی که از دیگدان برمیخیزد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ خورشید در ابر سیاه پنهان شد، مانند تخم مرغ که زیر بال مرغ پنهان است.
هوش مصنوعی: ابر سیاه از هر سو به جوش آمد و از کرانهها برفِ سپید چون نقره بارید.
هوش مصنوعی: ابر تیرهٔ خروشان مانند پیلان جنگی بود و باد سخت که میوزید مانند پیلبانانی بود که آنها را میراندند.
هوش مصنوعی: چنان برفی چون براده نقره پراکنده شد که گویی درِ کانهای نقره را گشوده بودند.
هوش مصنوعی: نسیمی که از دامنهٔ کوه میوزید، مانند نوک نیزه در تن فرو میرفت.
هوش مصنوعی: برف بر جامهٔ ستبر پهلوانان نشست و گویی ردایی از پوست سنجاب بر آنان پوشاند.
هوش مصنوعی: هرگاه باد پردهٔ محمل را کنار میزد، چهرهٔ زیبارویان مانند ستارگان فرقدان از آسمان میدرخشید.
هوش مصنوعی: گونههای ارغوانیِ ترکانِ سپیدسینه و سیهمو از برفِ چون کافور سپید و سیمین شد.
هوش مصنوعی: بر چهرهٔ مرجانی و لب یاقوتیِ بتان، دانههای برف چون الماس بر سرخیِ چهره نشست و زیوری درخشان ساخت.
هوش مصنوعی: از بس برفِ سیمگون بر موی سیاه چون شَبَه نشست، گویی همهٔ جوانان پیر و سپیدموی شده بودند.
هوش مصنوعی: زمین از برف مانند دریا شد، شتران نجیب مانند کشتی و پرچمهای دلاوران مانند بادبان.
هوش مصنوعی: دامن بتان یکسره از دانههای برف چون گوهر پر شد و دلاوران از سختی سرما دل از جان کندند و ناامید شدند.
هوش مصنوعی: گویی غوغای روز قیامت برپا شده بود، چنانکه گوش آسمان از فریاد و نالهها کر میشد.
هوش مصنوعی: از یک طرف زوزهٔ گرگها و روباهها به گوش میرسید و از طرف دیگر فریاد «امان» مردم بلند بود.
هوش مصنوعی: گویی آسمان میزبان بود، مردم خوراکِ این مهمانی بودند و درندگان و جانوران دشت همه مهمان بودند.
هوش مصنوعی: جز این مهمانان کسی را ندیدم که از دندانش زهر بچکد و از دهانش خون.
هوش مصنوعی: مردم از روی زین اسبها فرو میریختند، همانگونه که برگها در پاییز از شاخهها میریزند.
هوش مصنوعی: قباهایی که بر تن مردم بود برای آنان کفن شد، اما برای درندگان مانند سفرهٔ غذا بود.
هوش مصنوعی: دندان گرگ دلها را دریده بود و چنگال کلاغ رانها را خراشیده بود.
هوش مصنوعی: گلههای گرگ به دنبال مردم میدویدند، چنانکه چوپانان به دنبال گوسفندان میروند؛ یعنی کار وارونه شده بود.
هوش مصنوعی: از ناف یکی نیشتری بیرون زده بود و از دهان دیگری انبرهایی کشیده شده بود؛ تصویری از زخمها و صحنهٔ هولناک کشتار.
هوش مصنوعی: من به دنبال کاروان او افتاده بودم، مانند حلقههایی که به انتهای ریسمان بستهاند.
هوش مصنوعی: معشوق میرفت و من در پی او روان بودم، چنانکه عاشقان به دنبال دلبران میروند.
هوش مصنوعی: باد با غرّشی مانند تندباد در گوشم میوزید و اشک از چشمم مانند آب ناودان جاری بود.
هوش مصنوعی: آن اسب سفید تیزرو با سمهای پولادین را، که گویی استخوانهایش از آهن بود،
هوش مصنوعی: و رگ و پی بر اندامش چنان بود که گویی نیهای خیزران از میان خار روییده است،
هوش مصنوعی: بانگی بر او زدم تا چنان پیش رفت که گویی پرندهای در آبگیر شنا میکند.
هوش مصنوعی: با سم آهنینش یخهای الماسگونه را سوراخ میکرد، مانند سوزن خیاطان که در پارچهٔ ابریشمین فرو میرود.
هوش مصنوعی: در میان برف سینهمال پیش میرفت، مانند اسب ترکمنها در ریگزار.
هوش مصنوعی: از همهٔ کاروانیان جلو افتادم و زبان به سپاس و ستایش خدا گشودم.
هوش مصنوعی: در کجاوه آن معشوق نازنین را دیدم که پیشتر مانند گل تازه در گلستان بود.
هوش مصنوعی: اکنون قامت سروگونهاش مانند بید مجنون خمیده بود و گونههای سرخش از رنج زرد شده بود.
هوش مصنوعی: افسار و مهار شتر نجیب او را گرفتم و از دوستی و محبت برایش داستانها گفتم.
هوش مصنوعی: زبانم شرحدهندهٔ غم عشق شد و لبم قصهٔ اشتیاق را بازگو کرد.
هوش مصنوعی: از بس با مهربانی با او سخن گفتم و از روی راستی برایش بیان کردم،
هوش مصنوعی: دلش با من مهربان شد، هرچند پیشتر از سنگدلان و نامهربانان بود.
هوش مصنوعی: برای آنکه راه زودتر به پایان برسد، از بازی سخن نردبانی ساختیم؛ یعنی با گفتوگو راه را کوتاه کردیم.
هوش مصنوعی: به من گفت: اگر اندکی دانش داشتی، آیا نمیدانستی که چرا سودها به زیان بدل شده است؟
هوش مصنوعی: در این روزگار که از ابر سیاه بر جهان مرگ و خواری میبارد،
هوش مصنوعی: اسبان تیزرو عربی از رفتن بازماندهاند و بازرگانان از کالا و تجارت چشم پوشیدهاند.
هوش مصنوعی: در چنین روزگاری گرگها از لانههایشان بیرون نمیآیند و پرندگان از آشیانههایشان پرواز نمیکنند.
هوش مصنوعی: یار میپرسد: چرا نهتنها مرا، بلکه خودت را هم با خواری از خانه و کاشانه آواره کردی؟
هوش مصنوعی: از کاخ و ایوان آسوده به سوی جایگاه دیوان رفتی و از شهرها به ویرانهها و بیغولهها راندی.
هوش مصنوعی: به دنبال مرگ و بلا رفتی و خود را به لبهٔ شمشیرها و سر نیزهها زدی.
هوش مصنوعی: مگر چهره و تنت از آتش است و استخوانهایت از آهن که اینچنین بیپروایی؟
هوش مصنوعی: مگر جان گرانبها کالایی بیارزش است که آن را چنین رایگان از بازار بیرون بردی و از دست دادی؟
هوش مصنوعی: شاعر پاسخ میدهد: ای گلبن باغ شادی که چهرهات مانند گل بوستان است،
هوش مصنوعی: آیا نمیدانی که مرد تنها زمانی پخته و کارآزموده میشود که گردش روزگار او را فرسوده و آزموده کند؟
هوش مصنوعی: مگر نشنیدهای که رستم چگونه در پی گرگساران و دشمنان، هفتخوان را پشت سر گذاشت؟
هوش مصنوعی: او از یورش پیلان جنگی روی برنتافت و از غرش شیران خشمگین نترسید.
هوش مصنوعی: بر تنش جامهای از پولاد، یعنی زره، بود و بر سرش سایبانی جز آفتاب نداشت.
هوش مصنوعی: شاخها را از سر دیوان نر کند و جگر پهلوانان دشمن را درید.
هوش مصنوعی: هر کس بخواهد دانش را از راه تجربه به دست آورد، باید اینگونه کرانهها و راههای دور را بپیماید.
هوش مصنوعی: در چنگال هیولا در خون غلتیدن بهتر از آن است که آدمی بر سفرهها خون دل بخورد و خواری بکشد.
هوش مصنوعی: به دندان شیر افتادن بهتر از تحمل ناز و منت پزشکان بیمارستانهاست.
هوش مصنوعی: یار چون این سخن را شنید گفت: خاموش باش و بیش از این برای من معما و چیستان مخوان.
هوش مصنوعی: چرا برای من این سخنان رنگین و پوچ را میبافی؟ من از فریبکاری یاوهگویان خسته و بیزارم.
هوش مصنوعی: افسون و چربزبانیات را به پشیزی هم نمیخرم، حتی اگر انجیل و قرآن را از بر بخوانی.
هوش مصنوعی: نه برای جان رواست که از تن بیزار شود، و نه برای تن خوشایند است که با جان وداع کند؛ یعنی زندگی را نباید بیهوده به خطر انداخت.
هوش مصنوعی: سر آدمی مانند درخت نیست که پس از بریده شدن با ارهٔ باغبان دوباره از نو بروید.
هوش مصنوعی: با من راست بگو، زیرا من سخن راستگویان را از گفتهٔ افسانهسرایان به خوبی بازمیشناسم.
هوش مصنوعی: گفتم: ای زیبارو، حقیقت را به تو میگویم؛ سخنی که از گذشتگان شنیدهام.
هوش مصنوعی: آن سخن این است که نادانان هرگاه درمانده شوند به دنبال کاردانان میشتابند.
هوش مصنوعی: نابینایان راه بینایان را میپیمایند و کوچکان راه بزرگان را میجویند.
هوش مصنوعی: مگر نمیدانی که جویندگان دانش در جهان از هر سو نشان مرد دانا را میجویند؟
هوش مصنوعی: مانند مرد راهگمکردهای که برای یافتن راه به دنبال کاروانها میرود.
هوش مصنوعی: من نیز از آن رو این درههای هولناک را میپیمایم که در دل آرزوهای بزرگ دارم؛ ظاهراً آرزوی رسیدن به درگاه ممدوح دانا.
هوش مصنوعی: سه سال است که از حضور امیر دور ماندهام و از درگاه او به درگاههای دیگر رفتهام.
هوش مصنوعی: از این دوری، بهار شادی من به پاییز بدل شد، چه در فروردین و چه در مهرماه؛ یعنی همیشه اندوهگینم.
هوش مصنوعی: در بازی نرد روزگار گرفتار و درمانده شدهام و راه بیرون رفتن ندارم، و تاسها در دست حریف است و اختیاری از خود ندارم.
هوش مصنوعی: قضا مانند پیرزنی است و من مانند رشتهٔ پنبه، و آسمان مانند چرخ ریسندگی است که مرا میپیچاند و میریسد.
هوش مصنوعی: اکنون جانم به سوی درگاه او روان است تا از آن خاک خوشبو مانند عنبر، غذای جانها را بگیرم.
هوش مصنوعی: اگر بار دیگر خانهٔ او را ببوسم، شایستهٔ بخت من است که سپاسها و منتپذیریهای فراوان به جا آورم.
هوش مصنوعی: دلها را به رسم پیشکش بر درگاهش مینهم و جانها را به عنوان ارمغان به حضورش میبرم.
هوش مصنوعی: جانم را بر او نثار میکنم، همانگونه که دیدهای پروانه جان خود را فدای شمع میکند.
هوش مصنوعی: ای کسی که وجودت نمایانگر انسانیت و جوانمردی است و نسب تو مایهٔ افتخار خاندانهاست.
هوش مصنوعی: از بخشش تو جاهای هلاکتبار به باغهای آسایش بدل میشوند و از دادگری تو بیابانهای خطرناک سرزمین امن میگردند.
هوش مصنوعی: تو رویدادهای ناگوار آسمان را کیفر میدهی و مصیبتهای روزگار را جبران میکنی.
هوش مصنوعی: سراسر کشور را از بالا تا پایین گشتم و همهٔ مردم را آزمودم.
هوش مصنوعی: در این همه سرزمین مانند تو را نیافتم و در این همه روزگار همتای تو را ندیدم.
هوش مصنوعی: در روی زمین امیری مانند تو نیست و بر آسمانها ماهی مانند تو طلوع نمیکند.
هوش مصنوعی: اگر این حسودان تنگنظر قدر تو را نمیدانند و اگر این بیزبانان ستایش تو را نمیگویند،
هوش مصنوعی: غم مخور، زیرا تو خورشیدی و مردم کورند و نور تو را نمیبینند؛ در پی انتقام مباش، زیرا تو ماهی و اینان مانند کتاناند که به باور قدما از نور ماه میپوسند و خودبهخود نابود میشوند.
هوش مصنوعی: هنگامی که دادگری تو تیر در کمان میگذارد و هیبت و قدرت تو شمشیر را بر سنگ تیز میکند،
هوش مصنوعی: پلنگان در کوهستانها از ترس مینالند و شیران در نیزارها میمیرند.
هوش مصنوعی: اگر تو شهری بیارایی و نقش کنی، برای بهرام فرزانه هم شهرهایش جلوهای نخواهد داشت؛ یعنی آبادانی کار تو از شهرهای شاهان کهن برتر است.
هوش مصنوعی: و اگر قلمت بر کاغذ مشک بیفشاند، یعنی خوش بنویسد، عنبرفروشان دکانهای خود را میبندند.
هوش مصنوعی: تو جهان را در یک روز میبخشی، زیرا نگهبان جهان یعنی خداوند هر روز جهانهایی به تو میبخشد.
هوش مصنوعی: به نیازمند کیسههای زر را بیستبیست میبخشی و به شاعر گنجها را یکجا و یکایک عطا میکنی.
هوش مصنوعی: شمشیر خمیدهٔ تو دشمنان را از پا درمیآورد و جامهٔ مرگ را همچون پارچهٔ ابریشمین بر تنشان میپوشاند.
هوش مصنوعی: چون تو آذربایجان را مانند کعبه زیارتگاه مردم کردی، اکنون از کعبه نیز آهنگ آذربایجان میکنند؛ یعنی قلمرو تو قبلهٔ امیدها شده است.
هوش مصنوعی: دعا میکنم تا جهان همیشه از تو شاد باشد و تو جاودانه و تا ابد باقی بمانی.
هوش مصنوعی: همهٔ ساقیان تو زرینکلاه و همهٔ منشیان و دبیرانت خوشنویس و مشکینانگشت باشند.
هوش مصنوعی: همهٔ خدمتگزارانت در خرد مانند بزرگمهر و همهٔ کارگزارانت در دادگری مانند انوشیروان باشند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.