از تیشه هجو جان او بتراشم
وز رنده فحش جلد او بخراشم
استاد رضا چو برد بر بازی دست
طوفان بلا تخته عمرش بشکست
در ششد رغم بطاس ار مهره فتاد
واندر در خانه اش دو با یک به نشست
چون سر بتهی زن سریاری گیرد
اسب تو عنان ز هر سواری گیرد
تیغ تو بدست خصم خصم تو شود
آن کیست کزین سه اعتباری گیرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به هجو و انتقاد از استاد رضا نجار میپردازد و از نگرانی خود نسبت به او سخن میگوید. او با استفاده از ابزارهای زبان، آثار منفی اقدامات استاد رضا را تشریح میکند و به شکستی که در راهش رخ داده، اشاره میکند. تصویرسازی از بازی و اختلال در زندگی استاد و همچنین شرایطی که او در آن قرار دارد، به وضوح بیانگر نارضایتی و انتقاد شاعر از موقعیت کنونی اوست. شاعر در نهایت تأکید میکند که دشمنی و غم بر او سایه افکنده و اعتبار او در خطر است.
هوش مصنوعی: میخواهم با تیشهی تمسخر، روح او را از بین ببرم و با چاقوی فحش، روی او را آسیب بزنم.
هوش مصنوعی: استاد رضا، به مانند بازیکنی که با دست طوفانی به میدان آمده، با مشکلات و مصائب زندگی روبرو شد و در نتیجه، عمرش نقص پیدا کرد و به پایان رسید.
هوش مصنوعی: اگر در خانهای مهرهای بیفتد و در کنار آن دو نفر به نشستن بپردازند، حتی در دل مشکلات نیز میتوان به دیدار و همنشینی پرداخت.
هوش مصنوعی: وقتی که سر بتهی (چیزی که در حال کوچکی یا ضعیفی است) به سر میزند، اسب تو از هر سواری کنترل میشود و مهار را در دست میگیرد.
هوش مصنوعی: تیغ تو در دست دشمن تو قرار میگیرد. آن کسی که از این سه چیز اعتبار بگیرد، کیست؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.