آن آتش سوزنده که عشقش لقب‌ست
در پیکر کفر و دین چو سوزنده تب‌ست
ایمان دگر و کیش محبت دگرست
پیغمبر عشق، نه عجم نه عرب‌ست
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
آن آتش سوزنده که عشقش لقب‌ست
در پیکر کفر و دین چو سوزنده تب‌ست
ایمان دگر و کیش محبت دگرست
پیغمبر عشق، نه عجم نه عرب‌ست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق و تأثیر آن بر باورهای دینی اشاره می‌کند و می‌گوید که آتش عشق در وجود انسان‌ها، فارغ از ایمان و مذهب، وجود دارد. او بر این باور است که ایمان و کیش محبت متفاوتند و در نهایت، عشق به عنوان پیامبر حقیقی، نه متعلق به قوم خاصی است و نه به نژاد معینی. با این بیان، ابوسعید به جهانی بودن عشق و فراتر رفتن آن از محدودیت‌های دینی و قومی تأکید می‌کند.
هوش مصنوعی: عشق، همانند آتش سوزانی است که وجود انسان را می‌سوزاند و فرقی نمی‌کند که شخص از کافر باشد یا مؤمن؛ در هر صورت، عشق شعله‌ای سوزنده است که همه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
هوش مصنوعی: ایمان و دین چیزی متفاوت است و محبت و عشق مفهوم جداگانه‌ای دارند. آن عشق و محبت که به آن اشاره دارد، متعلق به هیچ‌کدام از گروه‌های قومی خاص (عجم یا عرب) نیست و همه را در بر می‌گیرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شطرنج وزارت تو فرزین طلبست
کمتر کرم تو واری ذهبست
در پیش تو شاه، رخ نهادم ببساط
از اسب پیاده ماندنم زین سببست
باسبلت سبز یارب آن لب چه لبست
یاقوت شکر طعم زمرد سلبست
بر روی منست چشمه آب روان
گرد لب او سبزه دمید این عجبست
هرچند فراق پشت امید شکست
هرچند جفا دو دست آمال ببست
نومید نمی‌شود دل عاشق مست
مردم برسد به هر چه همت دربست
ای سیم‌ذقن، این چه دهان و چه لبست؟
این خال چه خال و این چه زلف عجبست؟
روی تو در آن دو زلف مشکین چه عجب؟
هر روز که هست در میان دو شب‌ست
می‌رند خوشیست، لیک پرنی ادبست
افیون همه نشاء جلال و غضبست
درویش و حکیم مشرب و بی‌شروشور
آن یارک سبز پوش یعنی عنبست
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۶ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.