پیر طریقت گوید: ایمان ما از راه سمع است نه حیلت عقل به قبول و تسیلم است نه به تأویل و تصرف دل اگر گوید چرا؟ گوئی من امر را سرافکنده ام، عقل اگر گوید که چون؟ پاسخ ده که من بنده ام ظاهر قبول کن و باطن بسپار
خدایا گاهی بخود نگرم گویم از من زارتر کیست؟ گاهی به تو نگرم گویم از من بزرگوارتر کیست؟ بنده چون به عمل خود نگرد به زبان تحقیر از کوفتگی و شکستگی خود گوید:
پر آب دو دیده و پر آتش جگرم
پر باد دو دستم و پر از خاک سرم
و چون به لطف الهی و فضل ربانی نگرد به زبان شادی و نعمت آزادی گوید:
چه کند عرش که او غاشیه من نکشد
چون به دل غاشیه حکم و قضای تو کشم
بوی جان آیدم از لب چو حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل چو بلای تو کشم
وقتی خواهد آمد که زبان در دل برسد و دل در جان برسد و جان در سر برسد و سر در حق برسد آنگاه دل به زبان گوید خاموش سر به جان گوید خاموش و نور به سر گوید خاموش خداوند گوید ای بنده من دیری بود تا تو می گفتی، اکنون من می گویم و تو می شنو



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ایمان و راههای رسیدن به حقیقت پرداخته است. پیر طریقت تأکید میکند که ایمان از طریق شنیدن به وجود میآید و نه با ترفندهای عقلانی. احساس انسان در مواجهه با خود و خدا در دو حالت است؛ گاهی خود را زار و ناامید میبیند و گاهی به عظمت الهی پی میبرد. با توجه به لطف خدا، فرد درک میکند که سرنوشت و حکمت الهی او را در بر دارد. در نهایت، زمانی خواهد رسید که ارتباط روح و زبان به کمال خواهد رسید و انسان در این حالت به سکوت و شنوایی الهی خواهد رسید.
هوش مصنوعی: پیر طریقت میفرماید: ایمان ما از شنیدن و تلقی میآید، نه از تدبیر عقل. پذیرش و تسلیم ما باید بدون تأویل و تفسیر قلبی باشد. اگر کسی بپرسد چرا اینگونه است، باید بگویی که من موضوع را به سادگی پذیرفتهام. اگر عقل بپرسد چگونه این کار ممکن است، باید پاسخ دهی که من بندهام و فقط ظاهر را میپذیرم و باطن را به علم الهی واگذار میکنم.
هوش مصنوعی: ای خدا، گاهی وقتی به خودم نگاه میکنم، میگویم که آیا کسی از من بدتر و رنجورتر وجود دارد؟ و گاهی وقتی به تو نگاه میکنم، میگویم که آیا کسی از من بزرگتر و باکرامتتر هست؟ بنده وقتی به کارهای خود توجه میکند، با زبان تحقیر از زخمها و ناامیدیهایش سخن میگوید.
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است و دلburning (آتشین) از غم. دستانم پر از هیجان و سرم نیز از خاک و زمین پر شده است.
هوش مصنوعی: با یاری خداوند و برکتهای او، باید با زبانی پر از شادی و نعمت آزادی سخن بگویی.
هوش مصنوعی: چه کار میتواند آسمان (عرش) بکند در حالی که من نمیتوانم به دل خود آرامش دهم، چون من فقط با فرمان و قضا و قدر تو زندگی میکنم.
هوش مصنوعی: وقتی صحبت از عشق تو میکنم، حالم تازه میشود و مانند گلی که در دل میشکفد، رشد میکنم، حتی اگر سختیها و دردهای تو را تحمل کنم.
هوش مصنوعی: زمانی خواهد رسید که زبان به عمق دل راه پیدا کند و دل به روح متصل شود و روح به عقل برسد و عقل به حقیقت و واقعیت نایل آید. در آن moment، دل به زبان خواهد گفت که سکوت کند، سر به جان خواهد گفت که خاموش باشد و نور به سر خواهد گفت که آرام بگیرد. در آن زمان، خداوند به بندۀ خود خواهد فرمود: "مدتی بود که تو سخن میگفتی، اکنون من سخن میگویم و تو تنها باید بشنوی."
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.