پیر طریقت گوید: ای در راه طلب حق به اول قدم فرو مانده ای با هزار مرکب میان بادیه تکلیف درمانده، ای با هزار شمع و چراغ سر یک موی دولت نادیده، ای در خزانه تبت افتاده و بوی مشک بشامت نرسیده، ای باهمه غواصان به دریا فرو شده و هیچ چیز بدست نیاورده و خویشتن را نیز از دست بداده، ای دیر آمده و زود بازگشته، ای بجای شراب سرور سراب غرور خریده و دل و دین به بها داده
تا کی از دار غروری سوختی دار سرور
تا کی از دار فراری ساختی دار قرار
باش تا از صدمه صور سرافیلی شود
صورت خوبت نهان و سیرت زشت آشکار
در دیدار به شرکت چه لذت باشد؟ مجلسی باید از اغیار خالی و دوست متجلی و نگرنده در دیده فانی، آن چشم که در او نگرد هرگز فرا کرده نباشد و آن دیده که او را دید مانندش نبود، خوانده او هرگز بدبخت نبود و نزدیک کرده او را در دو گیتی جای نباشد و مصاحب او را به بهشت نیازی نبود و مستی او جز از ساقی او نبود چون که خداوند آنانرا شراب پاک نوشانیده
الهی این سوز امروز ما دردآمیز است نه طاقت به سر بردن و نه جای گریز است این چه تیغ است که چنین تیز است، نه جای آرام و نه روی پرهیز است الهی هر کس بر چیزی است و من ندانم بر چه ام؟ بیمم آنست که کی دانسته شود که من کیم؟ الهی این تن من کان حسرت است و دل من مایه درد و محنت، می نیارم گفت کاین هم چرا بهره من؟ و نه دست رسد مرا برکان چاره من!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش با سرزنش سالکی آغاز میشود که با همهٔ امکانات در راه حق بیبهره مانده و فریب دنیا را به جای شادی حقیقی خریده است، و با یادآوری قیامت که باطن زشت را آشکار میکند، او را هشدار میدهد. سپس از دیدار خالصانهٔ دوست سخن میگوید که بیحضور اغیار و با فنای بیننده حاصل میشود و مقرّبان را از بهشت بینیاز میکند. در پایان، مناجاتی پر از درد و حیرت میآید که گوینده در آن از سوز بیچاره و بیخبری از حال و عاقبت خود به خدا شکایت میبرد.
هوش مصنوعی: پیر طریقت سالکِ ناکام را سرزنش میکند: ای کسی که در راه جستوجوی حق در همان گام نخست ماندهای و با هزار وسیله در بیابانِ تکلیف درماندهای؛ با هزار شمع و چراغ ذرهای از سعادت ندیدهای؛ در گنجینهٔ مشکِ تبت افتادهای و بوی مشک به تو نرسیده؛ با غواصان به دریا رفتهای و چیزی نیافتهای و خودت را هم باختهای؛ ای که دیر آمدی و زود برگشتی، و به جای شراب شادی، سرابِ فریب خریدی و دل و دینت را بهایش دادی.
هوش مصنوعی: تا کی این جهانِ فریب را خانهٔ شادی میپنداری و این سرای گذرا و فانی را جای ماندن و آرامش میسازی؟
هوش مصنوعی: صبر کن تا روز قیامت که با دمیدن صور اسرافیل، ظاهر زیبای تو پنهان میشود و باطن و خوی زشتت آشکار میگردد.
هوش مصنوعی: دیدار دوست اگر با شریک و دیگران باشد لذتی ندارد؛ باید مجلسی خالی از بیگانگان باشد که دوست در آن جلوه کند و بیننده در دیدن او فانی شود. چشمی که به او مینگرد هرگز به جای دیگر نگریسته، و چشمی که او را دید همتایی ندارد؛ دعوتشدهٔ او هرگز بدبخت نیست، مقرّب او در دو جهان نمیگنجد، همنشین او به بهشت نیازی ندارد و مستیاش فقط از ساقیِ اوست، چنانکه خداوند به آنان شراب پاک نوشانده است.
هوش مصنوعی: مناجات است: خدایا، سوز امروز ما آمیخته به درد است؛ نه توان تحملش هست و نه راه گریز؛ این تیغ چه تیز است که نه جای آرامش میگذارد و نه راه پرهیز. خدایا، هر کسی بر حالی معلوم است و من نمیدانم بر چه حالم و میترسم که سرانجام معلوم شود من کیستم. خدایا، تنم معدن حسرت و دلم سرمایهٔ درد و رنج است؛ جرئت ندارم بپرسم چرا این سهم من است، و دستم هم به چارهای نمیرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.