ابتدای آفتاب توحید است که از مشرق غیب پدید آید بر اهل سعادت تابد ولایت ظلمت و آثار پندار برد اهل عنایت را هر ساعتی کرامت نودهد و اهل رعایت را هر زمان بنو مقامی برند خورشید دواست یکی بر جهان تابد و یکی بر جان تابد بدان یکی که بر جهان تابد ظلمت بگدازد و آندیگری که بر جان تابد وحشت خلقت بگدازد و آن دیگری که برآید نجوم نماند و آندیگری که برآید رسوم نماند آنکه به چشم خویش بنظاره خورشید است از دیدن خورشید ناامید است و آنکه بخورشید بنظاره خورشید است نظری وی جاوید بر خورشید است خورشید به خود دیدن خطاست خود را برو دیدن سزاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بند نثری توحید را به خورشیدی تشبیه میکند که از مشرق غیب طلوع میکند و تاریکی پندار را از دل اهل سعادت میزداید. نویسنده میان خورشید ظاهر که بر جهان میتابد و خورشید توحید که بر جان میتابد فرق میگذارد؛ اولی ستارگان را محو میکند و دومی رسوم و نشانههای بشری را. نتیجهٔ سخن این است که حق را نمیتوان با چشم خود دید، بلکه باید به نور او به او نگریست.
هوش مصنوعی: آغاز طلوع آفتاب توحید از سوی غیب است که بر نیکبختان میتابد و تاریکی و نشانههای پندار را از میان میبرد؛ به اهل عنایت هر لحظه کرامتی تازه میدهد و اهل مراقبت را هر زمان به مقامی نو میرساند. خورشید دو گونه است: یکی بر جهان میتابد و تاریکی را میزداید و ستارگان با برآمدنش پنهان میشوند، و دیگری بر جان میتابد و وحشت و دوری ناشی از آفریدگی را میزداید و با برآمدنش رسمها و نشانههای بشری باقی نمیماند. کسی که با چشم خود به خورشید بنگرد از دیدنش ناامید میشود، و کسی که به نور خود خورشید به آن بنگرد نگاهش همیشه بر خورشید میماند؛ پس خورشید را با خود دیدن خطاست و خود را به واسطهٔ او دیدن سزاوار است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.