آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج
روشن به اوست مجلس ما اطفواالسراج
فرسوده استخوان من از خاک پاش پر
باشد به چشم اهل نظر سرمه دان عاج
روح الله ار طبیب شودجز به وصل یار
بیمار عشق را نتواند کسی علاج
نتوان ره اجل به حیل بست بر کسی
کش زخم تیغ عشق کند رخنه در مزاج
طاعت مجو ز من چو دل و دین ز دست رفت
چون ده خراب شد نکشد محنت خراج
بر خاک آستان تو سنگ جفا به سر
دارم فراغت از هوس تخت و میل تاج
جامی چو یار وعده کند صبر پیش گیر
طبع کریم را به تقاضا چه احتیاج



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با وصف شبی آغاز میشود که یار ماهرو مجلس را چنان روشن کرده است که به چراغ نیازی نیست. شاعر سپس از درمانناپذیری بیماری عشق جز با وصال، ناتوانی چاره در برابر مرگ عاشق، و ازدسترفتن دل و دین سخن میگوید. او خاک آستان یار را با همهٔ جفایش از تاج و تخت برتر میداند. در پایان به خود سفارش میکند که در برابر وعدهٔ یار صبور باشد، چون آدم کریم به اصرار نیازی ندارد.
هوش مصنوعی: آن یار ماهرو که امشب شادی و خوشی ما از او رونق گرفت، مجلس ما را با روی خود روشن کرده است؛ پس چراغ را خاموش کنید که با بودن او به آن نیازی نیست.
هوش مصنوعی: استخوان فرسودهٔ من که از خاک پای یار پر شده است، در چشم اهل بینش مانند سرمهدانی از عاج است. استخوان سفید به عاج و خاک پای یار به سرمه مانند شده است.
هوش مصنوعی: اگر حتی عیسی مسیح طبیب شود، هیچکس جز با وصال یار نمیتواند بیمار عشق را درمان کند.
هوش مصنوعی: برای کسی که زخم شمشیر عشق در وجود و سرشت او شکاف انداخته است، نمیتوان با چاره و تدبیر راه مرگ را بست.
هوش مصنوعی: از من طاعت و عبادت نخواه، چون دل و دینم از دست رفته است؛ همانگونه که از ده ویرانشده کسی بار پرداخت خراج را نمیکشد و از آن مالیات نمیگیرند.
هوش مصنوعی: من بر خاک آستان تو هستم و سنگ ستم تو بر سرم فرود میآید، و با همین حال از هوس تخت پادشاهی و آرزوی تاج آسوده و بینیازم.
هوش مصنوعی: ای جامی، وقتی یار وعده میدهد، صبر پیشه کن؛ زیرا آدم بخشنده و کریم برای وفا کردن به اصرار و درخواست دیگران نیازی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
با روی همچو ماه و قد سرو همچو ساج
با گیسوی سیاه و کس و کون همچو عاج
گلبن فراز تخت چمن بر نهاده تاج
بستان به حکم باده ز ملک وجود باج
پیراهن وجود نزاری ز دست شوق
کردم قبا چو غنچه برون آمد ازدواج
طبع از صبا چو مریم دوشیزه حامل است
[...]
ای مرد فقر، هست ترا خرقهٔ تو تاج
سلطان تویی که نیست به سلطانت احتیاج
تو داد بندگی خداوند خود بده
وآنگاه از ملوک جهان میستان خراج
گر طاعتی کنی مکنش فاش نزد خلق
[...]
چشم تو را طبیب کجا می کند علاج
این چشم را به دیدن کس نیست احتیاج
تنگ آمدم ز دست دل بی قرار خود
چون غنچه خون خورد پدر از طفل بدمزاج
آزاده از حکومت ایام فارغ است
[...]
ما را بود علاج نداریم چون علاج
گوییم از مزاج نگوییم ما مزاج
داریم اگر چه چشم نداریم چشم داشت
در عین احتیاج نداریم احتیاج
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.