واله عشق تو را تمییز خار از گل کی است
دید دیوانه بهار خرم و گفتا دی است
آتشین گلهای داغت بر دل از هم نگسلد
نوبهار حسنی و گلهای تو پی در پی است
محرم وصفت نمی بینم زبان و گوش خویش
گرچه صیت حسن تو از روم رفته تا ری است
ذاکر بی لهجه گو بس کن که ذکر جهر او
می برد ذوقی که در گوشم ز آواز نی است
ساقیا می ده که از من توبه ناید تا تو را
زلف درهم رفته عارض پرخوی و لب پر می است
گفته ای بی من دل سوداییت را حال چیست
خال تو بر آتشین رخ صورت حال وی است
جامیا اگر زنده ای بهر صبوحی سر برآر
کز پی میخوارگان هر سو ندای یا حی است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه و عارفانه از حیرت و دیوانگی عاشق در برابر زیبایی معشوق میگوید؛ عاشقی که خار و گل را از هم بازنمیشناسد و داغهای عشق پیوسته بر دلش میروید. شاعر زبان خود را درخور وصف معشوق نمیداند، ذکر بلند زاهدانه را در برابر نوای نی ناخوش میشمارد و با دیدن معشوق از توبه سر باز میزند. در پایان خود را به برخاستن برای بادهنوشی صبحگاهی فرا میخواند، چون از هر سو بانگ «یا حی» برخاسته است.
هوش مصنوعی: کسی که شیفته و حیران عشق تو شده، خار را از گل تشخیص نمیدهد؛ چنانکه دیوانه بهار سرسبز را دید و گفت زمستان است.
هوش مصنوعی: داغهای عشق تو مانند گلهای آتشین بر دلم پیوسته است و از هم جدا نمیشود؛ زیرا تو بهار زیبایی هستی و گلهای تو پشت سر هم میرویند.
هوش مصنوعی: زبان و گوش خود را شایستهٔ گفتن و شنیدن وصف تو نمیبینم، هرچند آوازهٔ زیبایی تو از روم تا ری رسیده است.
هوش مصنوعی: به ذکرگوی بدآواز بگو بس کند، زیرا ذکر بلند او لذتی را که از آواز نی در گوشم دارم از میان میبرد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب بده؛ تا وقتی زلف تو آشفته، چهرهات عرقکرده و لبت پر از می است، از من توبه برنمیآید.
هوش مصنوعی: پرسیدهای که دل شیدای تو بی من چه حالی دارد؛ خال سیاه تو بر چهرهٔ آتشینت تصویر حال اوست، یعنی دلم چون خالی سیاه در آتش میسوزد.
هوش مصنوعی: ای جامی، اگر زندهای برای شراب صبحگاهی برخیز، زیرا در پی میخواران از هر سو بانگ «یا حی» برخاسته است؛ یعنی هنگام بیداری و زندهدلی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنکه خورشید درخشان ذره رای ویست
اسمانرا چون زمین سر کوفته زیر پی است
آنکه حکمش عدل را بر میکند فرمانروا
گرچه عدل از بدو فطرت سخره طبع وی است
وانکه از رشک کف تشویر طبع راد او
[...]
آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است
آنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
آنچه برگ عیش می دانی درین بستانسرا
پیش چشم اهل بینش دست بر هم سوده ای است
عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی است
[...]
آنکه در شور آورد شوریدهحالان را می است
نالهٔ نی بر دل آشفتگان تیر نی است
گر غمی داری، میی دارم که زنگ از دل برد
صیقل آیینه ی آشفتگان موج می است
وعده ی وصل آن گل رعنا به فردا می دهد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.