تو را چو مشک تر از برگ یاسمین خیزد
چه فتنه کز پی تاراج عقل و دین خیزد
اگر در آب فتد عکس قد و عارض تو
به هر زمین که رسد سرو و یاسمین خیزد
ز باغ وصل چه سان برخورم که گر صد بار
نهال مهر نشانم درخت کین خیزد
مریض عشق به کوی تو تا غبار نشد
ز ضعف تن نتوانست کز زمین خیزد
اگر چه غرقه به خون رفت عاشق تو به خاک
چو لاله داغ جفای تو بر جبین خیزد
ز شوق لعل لبت خاست در دل گرمم
تبی که در تن محرور از انگبین خیزد
به بزم گل چو سرایند نظم جامی را
ز بلبلان همه گلبانگ آفرین خیزد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ردیف «خیزد» از اثر زیبایی معشوق سخن میگوید: خط رسته بر چهرهٔ او فتنهای برای عقل و دین است و حتی عکس قامت و رخسارش در آب، سرو و یاسمن میرویاند. سپس شاعر از ناکامی خود مینالد که مهرش جز کینه ثمری ندارد و عاشق از ضعف به غبار بدل میشود و پس از مرگ نیز داغ جفای معشوق را چون لاله بر پیشانی دارد. در پایان جامی شعر خود را چنان دلنشین میداند که بلبلان در بزم گل بر آن آفرین میگویند.
هوش مصنوعی: وقتی از چهرهٔ سپید و لطیف تو که چون برگ یاسمن است، خط و زلف سیاه و خوشبو چون مشک تازه میروید، چه آشوبهایی برمیخیزد که عقل و دین مردم را به یغما میبرد.
هوش مصنوعی: اگر تصویر قامت و چهرهٔ تو در آب بیفتد، آن آب به هر زمینی برسد، از آن سرو (همانند قامتت) و یاسمن (همانند چهرهات) میروید.
هوش مصنوعی: چگونه از باغ وصال تو بهرهای ببرم، در حالی که اگر صد بار نهال محبت بکارم، از آن درخت کینه و دشمنی میروید؛ یعنی مهر من در برابر تو جز کینه ثمری ندارد.
هوش مصنوعی: عاشق بیمار در کوی تو چنان ناتوان شد که تا به غبار تبدیل نشد، از ضعف تن نتوانست از زمین برخیزد؛ تنها چون گرد و غبار شد، با باد برخاست.
هوش مصنوعی: هرچند عاشق تو غرق در خون به خاک سپرده شد، همچون لاله با داغ ستم تو بر پیشانی از خاک سر برمیآورد؛ یعنی نشان جفای تو حتی پس از مرگ بر او پیداست.
هوش مصنوعی: از اشتیاق لب سرخ تو در دل گرم من تبی برخاست، مانند تبی که از خوردن عسل در تن کسی که مزاجی گرم دارد پدید میآید.
هوش مصنوعی: هنگامی که در مجلس گل شعر جامی را بخوانند، از همهٔ بلبلان بانگ تحسین و آفرین برمیخیزد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بجز لب تو کزو گفت شکرین خیزد
که دیده لعل کزو جوی انگبین خیزد
عجب ز سادگی سرو بوستان دارم
که پیش قامت موزونت از زمین خیزد
قد تو سرو بود طرّهٔ تو مشک اگر
[...]
نگار من چو بتاراج عقل و دین خیزد
غبار لشگرش از ترک تا بچین خیزد
ملفق است بهم نیش و انگبین چه عجب
خطی سیه گر از آنسکان انگبین خیزد
زهی خلف که دمادم ز آسمان و زمین
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.