مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید
دمد آنجا گل حسرت وز آن گل بوی خون آید
شبی خواهم به خواب آید مرا آن ماهرو لیکن
کسی را کز چنان رو دور ماند خواب چون آید
خدا را ای فسونگر درد سر کم ده که هجر او
نه زانسان برد خوابم کان به تعویذ و فسون آید
اگر گردون به هم سنجد غم مجنون و درد من
نه مردم گر نه دردم از غم مجنون فزون آید
نوای ساز عشرت بزم خسرو را بود لایق
صدای ناله بس فرهاد را کز بیستون آید
خرامان می رسد وز شوق خواهم سینه بشکافم
که با آن قامت رعنا به جان و دل درون آید
مرنج ار جامی از خاک درت آوارگی جوید
که بخت خوابناک او را بدینها رهنمون آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از زبان عاشقی هجرانزده است که اشکش خونین است و از دوری یار حتی خواب هم به چشمش نمیآید تا او را در خواب ببیند و هیچ افسونی خوابش را برنمیگرداند. شاعر درد خود را از غم مجنون بیشتر میداند و خود را چون فرهاد سزاوار ناله و یار را از آنِ بزم خسرو میبیند. در پایان، جامی دوری خود از درگاه یار را نه از روی بیوفایی، بلکه نتیجهٔ بخت خفتهٔ خود میشمارد.
هوش مصنوعی: بر هر زمینی که اشک خونین و لالهرنگ از چشمم بریزد، آنجا گل حسرت میروید و از آن گل بوی خون به مشام میرسد. یعنی اشک من از خون دل است و هرجا بریزد نشان حسرت و درد میگذارد.
هوش مصنوعی: آرزو دارم شبی آن یار ماهرو را در خواب ببینم، اما کسی که از چنان رویی دور مانده، اصلاً چگونه خوابش میبرد؟
هوش مصنوعی: ای افسونگر، تو را به خدا کمتر مرا به زحمت بینداز، زیرا جدایی از او خوابم را چنان نبرده که با دعا و تعویذ و افسون بازگردد.
هوش مصنوعی: اگر آسمان غم مجنون و درد مرا با هم بسنجد، مرد نیستم اگر درد من از غم مجنون بیشتر نباشد.
هوش مصنوعی: نوای ساز شادی و عیش شایستهٔ بزم خسرو است، و برای فرهاد همان صدای نالهای که از کوه بیستون برمیخیزد کافی است. یعنی کامیابی نصیب رقیب کامروا و ناله نصیب عاشق رنجکش است.
هوش مصنوعی: یار خرامان میآید و من از شوق میخواهم سینهام را بشکافم تا او با آن قامت زیبا به درون جان و دلم وارد شود.
هوش مصنوعی: ای یار، اگر جامی از خاک درگاه تو دور میشود و آوارگی میجوید آزرده مشو، زیرا بخت خفته و بد او را به این راه میکشاند و این از سر میل خودش نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید
کز آن رخسار گردآلود شهری در جنون آید
مرا کشت آن سواریها، پسینه دم حسرت
برو گه گه مگر لختی غبار از در درون آید
چه لطف است آنکه بر سر می کند خاک آب حیوان را
[...]
چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید
دلم زان شکل عیارانه در قید جنون آید
ز بس خون حریفان ریخت آن ترک جفاپیشه
غباری کز سر آن کوی خیزد بوی خون آید
مریز ای دیده خون دل مباد آن چند پیکانش
[...]
مرا صد خار از آن نوگل اگر در دل درون آید
اگر خاری رود بیرون ز چشم من برون آید
بزهر چشم و خون دل بما جامی دهد ساقی
چه شادی بخشد آن جامی که از وی بوی خون آید
ز زخم حسرت فرهاد اگر کوه آگهی یابد
[...]
مپرس از من که خون دل شبت از دیده چون آید
چه خون دل همه شب ریشه جانم برون آید
بدوز آخر به پیکان دیده ام تا کی توان دیدن
که هر سب صد بلا زین رخنه محنت برون آید
عزیز من شکر خواب صبوحی کرده کی داند
[...]
ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید
ز مرهم دست باید شست از زخمی که خون آید
مکن بی طاقتی همچون سپند از سوختن ای دل
نشین چندانکه از خاکسترت آتش برون آید
دل مجروح من هر گه که سازد یار مرهم را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.