چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید
دلم زان شکل عیارانه در قید جنون آید
ز بس خون حریفان ریخت آن ترک جفاپیشه
غباری کز سر آن کوی خیزد بوی خون آید
مریز ای دیده خون دل مباد آن چند پیکانش
که شد آب از تف و تاب درون با آن برون آید
چنان کوهی که بر دل داشت فرهاد از غم شیرین
صدای ناله تا اکنون سزد کز بیستون آید
شدم چون لاله رنگین جامه ای شاخ گل نازک
ز بس کز دیده بی روی تو اشکم لاله گون آید
جفایی گر رسد از تو من و از تو گله حاشا
تو خود لطفی ز سر تا پای اینها از تو چون آید
خدا را چون به بزم عیش بنشینی بگو یک ره
طفیل دیگران بیچاره جامی هم درون آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با وصف بیرون آمدن شبانهٔ معشوق در جامهٔ سیاه آغاز میشود که دل عاشق را دیوانه میکند. سپس از خونریزی و ستم معشوق، پیکانهای او در دل عاشق، غم فرهاد و اشکهای خونین عاشق سخن میرود. در پایان، عاشق ستم معشوق را لطف میشمارد و شکایتی نمیکند و تنها خواهش میکند که به طفیل دیگران به بزم او راه یابد.
هوش مصنوعی: وقتی آن معشوقِ ماهرو با جامهای سیاه چون شب برای گردش شبانه بیرون میآید، دل من از آن هیئتِ عیاروار و دلربا گرفتار دیوانگی میشود.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ ترکِ ستمگر آنقدر خون عاشقان و همدمان را ریخته است که از گردی که از کوی او برمیخیزد بوی خون به مشام میرسد.
هوش مصنوعی: ای چشم، خون دل را بیرون مریز؛ مبادا آن چند پیکانِ تیرِ معشوق که از گرما و سوزِ درونم آب شدهاند همراه آن بیرون بیایند. عاشق نمیخواهد نشانههای تیر معشوق را از دست بدهد.
هوش مصنوعی: فرهاد از غم شیرین چنان باری به سنگینیِ کوه بر دل داشت که سزاوار است هنوز هم صدای نالهاش از کوه بیستون به گوش برسد.
هوش مصنوعی: ای معشوقِ نازکاندام چون شاخهٔ گل، در دوری از روی تو آنقدر اشکِ سرخ چون لاله از چشمم ریخته که جامهام مانند لاله رنگین و سرخ شده است.
هوش مصنوعی: اگر از تو ستمی به من برسد، هرگز از تو شکایت نمیکنم؛ تو سراپا لطف و مهربانی، پس چگونه ممکن است چنین جفاهایی از تو سر بزند.
هوش مصنوعی: تو را به خدا، هنگامی که در مجلس شادی و بزم مینشینی، یک بار بگو که جامیِ بیچاره هم به طفیل و همراه دیگران به درون بیاید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید
کز آن رخسار گردآلود شهری در جنون آید
مرا کشت آن سواریها، پسینه دم حسرت
برو گه گه مگر لختی غبار از در درون آید
چه لطف است آنکه بر سر می کند خاک آب حیوان را
[...]
مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید
دمد آنجا گل حسرت وز آن گل بوی خون آید
شبی خواهم به خواب آید مرا آن ماهرو لیکن
کسی را کز چنان رو دور ماند خواب چون آید
خدا را ای فسونگر درد سر کم ده که هجر او
[...]
مرا صد خار از آن نوگل اگر در دل درون آید
اگر خاری رود بیرون ز چشم من برون آید
بزهر چشم و خون دل بما جامی دهد ساقی
چه شادی بخشد آن جامی که از وی بوی خون آید
ز زخم حسرت فرهاد اگر کوه آگهی یابد
[...]
مپرس از من که خون دل شبت از دیده چون آید
چه خون دل همه شب ریشه جانم برون آید
بدوز آخر به پیکان دیده ام تا کی توان دیدن
که هر سب صد بلا زین رخنه محنت برون آید
عزیز من شکر خواب صبوحی کرده کی داند
[...]
ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید
ز مرهم دست باید شست از زخمی که خون آید
مکن بی طاقتی همچون سپند از سوختن ای دل
نشین چندانکه از خاکسترت آتش برون آید
دل مجروح من هر گه که سازد یار مرهم را
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.